Soundwave Buzzsaw 🇯🇵 (Melodies of Destruction) ▶

Το Ένα, η Ατομίκευση και οι Απορίες των Σχολαστικών Οντολογιών Μια θεμελιώδης απόκλιση μεταξύ του Πλατωνισμού, του Θωμισμού και του Σκωτισμού είναι η προτεραιότητα του υπερ-ουσιώδους. Ο Θωμισμός φαίνεται πιο κοντά στον Πλατωνισμό αναγνωρίζοντας καθαρές, υπάρχουσες μορφές ξεχωριστές από την ύλη, ατομικές καθαυτές [per seipsas individuae], και απορρίπτοντας την ιδέα ότι η ατομικοποίηση των σύνθετων όντων μπορεί να επιλυθεί μέσω μιας απλής τυπικής προσθήκης ή μιας σχεδόν ειδικής οντότητας. Ο Σκωτισμός, από την πλευρά του, προσεγγίζει τον Πλατωνισμό υποστηρίζοντας ότι η μοναδικότητα δεν εξαρτάται από την παθητική έλλειψη της ύλης, αλλά από μια απόλυτη θετική πραγματικότητα [ultima realitas] εγγενή στην οντότητα και μη αναγώγιμη σε μια εξωτερική σχέση. Ωστόσο, τοποθετώντας την ατομικοποίηση στο πλαίσιο του Είναι [ens/esse] και υποτάσσοντας την ενότητα στην υπερβατική μετατρεψιμότητα [ens et unum convertuntur], και τα δύο μοντέλα οδηγούν σε θεμελιώδεις απορίες. Στον Θωμισμό, η αντίφαση έγκειται στο να εξαρτάται η εξατομίκευση της σωματικής ουσίας από την ύλη που ορίζεται από την ποσότητα [materia quantitate signata / materia sub certis dimensionibus]. Όπως αντιτείνει η μεταγενέστερη σχολαστική παράδοση, αυτό παραβιάζει την προτεραιότητα των κατηγοριών: η ουσιαστική μοναδικότητα αποτελείται από ένα τυχαίο [διαστατική ποσότητα], καθιστώντας το υποκείμενο εξαρτώμενο από αυτό που οντολογικά προϋποθέτει την ύπαρξή του [ablata quantitate substantia remanet indivisibilis]. Όταν ο Ακινάτης επιχειρεί να παρακάμψει αυτή τη δυσκολία στο Summa Theologica III, q. 77. Διακρίνοντας μεταξύ της ακοινωνησιμότητας που προσδίδεται από την πρωταρχική ύλη και της αριθμητικής διαίρεσης που προσδίδεται από την ποσότητα, η απορία εντείνεται: η πρωταρχική ύλη, η καθαρή παθητική και απροσδιόριστη δυνατότητα, στερείται της πραγματικής οντότητας για να προσδώσει προσδιορισμό ή αριθμητική διάκριση. Στον Σκωτισμό, η δυσκολία έγκειται στην κατάσταση των haecceitas σε σχέση με την «κοινή φύση» [natura communis]. Για τον Σκώτο [Ordinatio II, d. 3], η ατομική διαφορά δεν είναι μια δεύτερη φύση που προστίθεται στην πρώτη, αλλά μάλλον η απόλυτη πραγματικότητα του είναι που συστέλλει αριθμητικά μια φύση που είναι προικισμένη με μια ενότητα μικρότερη από την αριθμητική μονάδα [unitas minor unitate numerali], μέσω μιας τυπικής διάκρισης a parte rei. Η απορία προκύπτει όταν επιχειρείται να εξηγηθεί πώς μια φύση που είναι προικισμένη με πραγματική οντότητα και ενότητα πριν από την εξατομίκευση μπορεί να συστέλλεται αριθμητικά χωρίς να διαιρεθεί ή να κατακερματιστεί. Εάν η ανθρωπότητα διαθέτει τη δική της οντολογική συνέπεια, δυνάμει της οποίας είναι νοητή και κοινή στον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, τότε το haecceitas πρέπει να λειτουργεί ως ένας αποκλειστικά εξατομικευτικός θετικός προσδιορισμός που, ωστόσο, δεν προσθέτει νέο τυπικό νοητό περιεχόμενο στην ουσία [non dicit novam rationem formalem]. Τοποθετώντας την εξατομίκευση εντός της τάξης του Είναι και υποτάσσοντας την ενότητα στην υπερβατική της μετατρεψιμότητα [ens et unum convertuntur], ο Σκώτος διατυπώνει μια πολλαπλότητα τυπικά μη ταυτόσημων πραγματικοτήτων μέσα σε μια ενιαία, αδιαίρετη ατομική ουσία. Έτσι, η μοναδικότητα παύει να είναι η αρχική συνθήκη της ύπαρξης του πλάσματος και γίνεται μια τελική αρχή κλεισίματος, όπου η συγκεκριμένη ατομικότητα αποσυνδέεται οντολογικά από την νοητή αναλογία της ουσίας. Μακριά από το να είναι μια αφηρημένη συζήτηση, η ρήξη με το Θωμιστικό και Σκωτσέζικο πλαίσιο για την τοποθέτηση της εξατομίκευσης σε υπερουσιώδεις μονάδες μεταμορφώνει θεμελιωδώς την πνευματική ζωή: αφού το θείο δεν νοείται πλέον ως μια συστελλόμενη καθολική Ουσία, οι θεότητες λειτουργούν ως απόλυτα κέντρα μοναδικότητας των οποίων η αιτιακή δύναμη υπερχειλίζει τις νοητικές μορφές και φτάνει άμεσα στην ύλη [Πρόκλος ET. 57].