Spring

ناخونکارم با اینکه میگن شغلش حرامه واقعا حلالخوره

یه ارادت خاصی به حضرت ونگوک دارم انگار استاکرشم

کتاب صیدماهی بزرگ. جستارهایی از دیوید لینچ

داستان کوتاه شنل گوگول رو خوندم و الان فهمیدم چرا داستایوفسکی گفته: ما همه از زیر شنل گوگول بیرون آمدیم. اگه به ادبیات روسیه علاقه دارین مخصوصا مبحث فقر، از دستش ندین

به نظر من بهتره شما که کلا در قسمت زن ستیزی اخوندی حساب میشی برای ما بالا منبر نری. این توییت چندوقت قبل منه سرش خیلیم حرف خوردم. باورم نمیشه تفاوت اینارو نمیفهمی. زن خانه داری که قربانیه فرق داره با اونیکه خانه داریو تبلیغ میکنه. در ضمن اره تربیت فرزند مهمه پس شماهم به عنوان پدر باید از شغلت بزنی و تو تربیت بچه هات مثل همسرت سهیم باشی. نه اینکه همش فقط خودت کار کنی و از زنت انتطار داشته باشی شغلش رو ول کنه و بیاد به تو و بچت خدمت کنه. فمنیسم برابریه. و تو حاضر نیستی توش سهیم شی و میخوای تمام وزن و بارش رو دوش زن بیفته. این باگته. درمورد خانواده منم دوتاشون شاغل بودن، هیچ وقتم مجبورم نکردن ازدواج کنم. ولی تو اگه به دور و برت نگاه کنی میبینی هرکسی شانس منو نداشته خیلی دخترارو مجبور میکنن جای ادامه تحصیل شوهر کنن. فمنیسم داره درمورد این حرف میزنه.

«یکی انتخاب می‌کنه درس بخونه، پیشرفت کنه، بره المپیاد به کشورش خدمت کنه؛ یکی‌ام انتخاب می‌کنه برای شوهر گرامی‌ش قورمه‌سبزی بپزه!»

یک نمایشنامه فمنیستی خوندم ماه. احتمالا خیلی از دخترای ایرانی هم باهاش همذات پنداری می‌کنن. شب بخیر مادر مارشا نورمن یک دختر به نام جسی یک شب خیلی عادی به مامانش اعلام می‌کنه می‌خواد خودکشی کنه. مادر اول جدیش نمی‌گیره اما بعد سعی میکنه منصرفش کنه. ولی بلد نیست. جسی کسیه که تمام عمرش در نقش مادر، همسر و دختر کسی بوده و هویتی جدا از این‌ها نداره، مادر هم خودش به نوعی قربانی نظام مردسالارانه است.اما کنترل گره و نمیتونه بپذیره جسی چیزی جز اونیکه خودش میخواد باشه. فکر میکنه پذیرفتن نقشی که جامعه برات معین کرده تنها راهیه که میتونی توش دووم بیاری، ولی وقتی دخترش اون نقش رو قبول نمیکنه، مادر نمیتونه بپذیره دخترش با اون متفاوته. چیزهایی مثل مادری و همسری جسی رو اروم نمیکنن. از جایی به بعد دیگه نمیتونه نقش یک دختر خوب رو بازی کنه. از ویژگی‌های جالب این نمایشنامه اینکه هیچ مردی توش نیست،گفت و گو فقط بین دوتا زنه و ما تنها درمورد اثرات مردهای دیگه تو زندگی اون دوتا میشنویم. دو نسل متفاوت از زنان رو باهم رو در رو میکنه. چیزی مثل گفت و گوی بین سنت و مدرنیته. زیر متن دیالوگ‌ها هم بسیار قویه.

بعضی بازیگرا هستن هروقت فیلمی بازی میکنن میدونم که باید ببینمش. چون علاوه بر بازیشون تو انتخاب فیلم خوب هم دقت میکنن. مثلا من تاحالا ندیدم بانو Margaret Qualley فیلم بد بازی کنه. در انتخاب کارنامش سخت گیرانه عمل کرده.