มีคุณ

ใจฟูยามเช้า…จิตใจคนเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายจริงๆ เมื่อ 20 ปีก่อน เงินทั้งเดือนของพี่ชายคนหนึ่งมีแค่เบี้ยยังชีพพิการ 600 บาท เขาเก็บไว้ใช้เองเพียง 100 บาท แล้วส่งอีก 500 บาทให้น้องเรียนทุกเดือน แม้บางเดือนตัวเองจะไม่พอใช้ก็ตาม จุดพลิกของบ้านนี้ไม่ใช่เงินก้อนใหญ่ แต่คือการอดออมเงียบ ๆ ที่พาน้องไปถึงวันที่เรียนจบและได้เป็นพยาบาลเต็มตัว มีงาน มีรายได้ และชีวิตมั่นคงขึ้นกว่าเดิม แต่แล้วภาพเดิมก็ยังไม่หายไป ทุกครั้งที่น้องกลับบ้าน พี่ยังยิ้มกว้าง ยื่นธนบัตรที่พับไว้อย่างเรียบร้อยให้ พร้อมบอกเบา ๆ ว่า "พี่ไม่มีอะไรให้นอกจากนี่เอาไว้นะหนู" ตอนนี้เบี้ยพิการเพิ่มเป็นเดือนละ 1,000 บาท พี่เก็บไว้ใช้เอง 200 บาท และยังเก็บอีก 800 บาทไว้ให้น้อง ทั้งที่น้องไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว จากวันที่น้องต้องพึ่งเงิน 500 บาทเพื่อเรียนหนังสือ มาถึงวันที่น้องยืนได้ด้วยอาชีพพยาบาล สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือหัวใจของพี่ชายคนนี้ จากนี้เงิน 800 บาทอาจไม่ใช่ความจำเป็นแล้ว แต่มันกลายเป็นหลักฐานของความรักที่น้องคงไม่มีวันลืม คุณมองเรื่องนี้ว่าเป็นการเสียสละ หรือเป็นคำว่าครอบครัวในแบบที่พูดน้อยที่สุด Cr. เพจม่อนชนข่าว