Syberuz

อยากพูดเรื่องนี้เพิ่มสักหน่อย เพราะจริงๆแล้ว มันลึกกว่าแค่การพูดหวานๆ ให้กันฟังมากเลย แต่มันคือ “การทำให้ความรักกลายเป็นสิ่งที่ 'มองเห็นได้' ในชีวิตประจำวัน” ความสัมพันธ์ไม่ได้พังเพราะมีเหตุการณ์ใหญ่ๆมาทำลายเสมอไปหรอก แต่มันอาจค่อยๆ แห้งเหือดจากการที่เราเลิกดูแลรายละเอียดเล็กๆ ของกันและกัน เราอาจยังรักกันเหมือนเดิม แต่เมื่ออยู่ด้วยกันนานขึ้น เรามักเปลี่ยนจากการ สังเกต เป็นการ คาดหวัง จาก “ขอบคุณนะที่ทำให้” กลายเป็น “ก็เธอควรทำอยู่แล้วนี่” จาก “วันนี้เธอสวยจัง” กลายเป็น “ก็เห็นกันทุกวัน จะชมทำไม” จากการทิ้งข้อความเล็ก ๆ ให้กัน กลายเป็นคิดว่า “เขาก็ต้องรู้อยู่แล้ว” กลายเป็นว่า ความรักอาจยังอยู่ แต่ความรู้สึกว่า ‘ฉันถูกมองเห็นและถูกชื่นชม’ ค่อยๆ หายไป เราไม่ได้หยุดรักกัน แต่เราเริ่มหยุดสังเกตความรักที่อีกคนกำลังมอบให้ และเมื่อเราหยุดสังเกต เราก็หยุดขอบคุณ หยุดชม หยุดแสดงออก จนอีกฝ่ายอาจเริ่มรู้สึกว่า “เขาไม่เห็นเราเลย” แล้วมันก็กลายเป็นวงจรอุบาทว์ที่ทั้งเราทั้งเขาต่างมองไม่เห็นกัน พร้อมๆ กันนั้นก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มองมาเลย เพราะงั้นการบอกรัก การชม การขอบคุณ หรือการส่งข้อความเล็กๆ ให้กันจึงไม่ใช่เรื่องเล็ก และไม่ใช่สิ่งที่ควรทำแค่ตอนจีบกันใหม่ๆ มันคือการ “รดน้ำ” ความสัมพันธ์ที่สำคัญมากที่ควรทำตลอดไป “วันนี้เห็นเธอตั้งใจทำงานแล้วภูมิใจจัง ที่รักของเค้าเก่งอ่ะ” “ขอบคุณนะที่จำได้ว่าเค้าชอบแบบนี้” “ตื่นเต้นจัง เสาร์อาทิตย์นี้จะได้ไปเที่ยวกับที่รักแล้ว” สิ่งเหล่านี้อาจดูเล็กมาก แต่ความสัมพันธ์ระยะยาวถูกสร้างจาก สิ่งเล็กๆเหล่านี้นี่แหละ สิ่งที่เราทำซ้ำๆ จนอีกคนรู้สึกว่า ฉันยังเป็นที่รัก ฉันยังมีความหมาย และคนคนนี้ยังเลือกดูแลหัวใจของฉันอยู่