Republikanie już czekają na katastrofę Na 17 dni przed wyborami do Kongresu republikanie zaczynają dzielić odpowiedzialność za porażkę, której jeszcze nie ponieśli. Z otoczenia Trumpa wychodzą informacje o wzajemnych oskarżeniach, kwestionowaniu wydatków i doboru kandydatów. Prezydent szuka błędów w kampanii, choć jej zasadniczym obciążeniem stały się skutki jego własnej polityki. W marketingu politycznym istnieje granica skuteczności przekazu. Najsprawniejszy sztab nie odbuduje wiarygodności obietnicy, jeżeli doświadczenie wyborcy codziennie jej przeczy. Republikanie zdobywali władzę, obiecując poprawę warunków życia. Dziś odpowiadają za drożyznę, konsekwencje ceł i koszty konfliktu z Iranem. Zmiana rzecznika czy kolejna reklama nie usuwa źródła niezadowolenia. Według Pew Trump ma 30 proc. aprobaty, a 44 proc. wyborców deklaruje głos przeciw niemu. Prezydent mimo to zachęca Amerykanów, żeby traktowali wybory do Kongresu tak, jakby sam kandydował. W ten sposób wiąże los republikańskich kandydatów z oceną swojej prezydentury dokładnie wtedy, gdy potrzebują oni większej samodzielności. Demokraci wykorzystują tę sytuację konsekwentnie. Od początku września wydali ponad 163 miliony dolarów na reklamy przywołujące Trumpa. Republikanie tylko 11 milionów. Opozycja chce przypominać, kto podejmował decyzje. Kandydaci partii rządzącej próbują przenieść rozmowę na własny dorobek i sprawy lokalne. Prezydent regularnie odbiera im tę możliwość. Kolejne wpadki pogarszają sytuację. Reklamę przeciw kandydatowi z Maine skierowano do Portland w Oregonie. Katie Zacharia, zatrudniona do poprawienia komunikacji Białego Domu, straciła stanowisko po niespełna tygodniu, po słabym debiucie i pytaniach o kwalifikacje. Administracja zamiast przekonywać wyborców tłumaczy własne decyzje personalne. Te epizody nie wywołały kryzysu poparcia. Ułatwiają jednak przeciwnikom przedstawienie władzy jako nieskutecznej i pogrążonej w chaosie. Pomyłka, która w zwycięskiej kampanii zostałaby anegdotą, w kampanii defensywnej staje się potwierdzeniem wcześniejszych ocen. Najgroźniejsza pozostaje różnica motywacji. Duży entuzjazm wobec głosowania deklaruje 48 proc. dawnych wyborców Harris i 30 proc. wyborców Trumpa. Republikanom zagraża zarówno mobilizacja przeciwników, jak i bierność rozczarowanych sympatyków. Wyborca może zachować konserwatywne poglądy i odmówić partii kolejnego kredytu zaufania. Demokraci korzystają z tego, choć nie wykazali jeszcze, że trwale odbudowali swoją pozycję po porażce z 2024 roku. Trump wykonuje za nich znaczną część pracy. Dostarcza powodów do sprzeciwu i skupia na sobie odpowiedzialność. Podobny mechanizm działał w Polsce w 2023 roku. Potrzeba odsunięcia PiS była najczęściej wymienianym uzasadnieniem poparcia KO w przedwyborczym badaniu CBOS. Wspólny przeciwnik pozwalał połączyć wyborców o różnych oczekiwaniach. Republikański prawdziwy problem zacznie się po porażce. Ktoś będzie musiał ponieść odpowiedzialność a trudno wyobrazić sobie że przyjmie je prawdziwy winowajca. Sami kandydaci próbują każdego dnia ograniczać wizerunkowe konsekwencje polityki, której kierunku sami nie kontrolują. Trump zaś już szuka w sztabie wyjaśnienia strat, których źródło znajduje się w Białym Domu.