Canan TAŞER

Doğum günüme saatler kalmış, saat 22.30 civarı. 44 oluyorum. Yaşadığımız hayat aslında her insanın kendi hakikat yolculuğu. Ben de bu yolculukta her gün yeni bir şey öğrenerek, dersler alarak büyüyorum. Kuşkusuz içinde bulunduğumuz durum, bu tutsaklık hali tarihte çokça gördüğümüz üzere bir doğum sancısı. Bu doğum gerçekleşecek ve biz milletimizle birlikte hakiki bir özgürlüğe giden yolların taşlarını döşeyeceğiz. İşte tam da bu yüzden Silivri bizim için zindan değil deyim yerindeyse okuldur. O gün gelene kadar sabırla, çileyi kabul ederek ama çok çalışarak beklemeye devam... Tüm bu duyguların yanında eşimden, kızlarımdan, ailemden, sevdiklerimden ayrı geçirdiğim 2. doğum günüm. Bu yolculukta belki de bizi en çok zorlayan bu hasretlik. 13 m²'lik koğuşumda hasret ağır geldiğinde buradaki en büyük dostum, yoldaşım olan bağlamamı alıp başlıyorum: “Ayrılık hasretlik kar etti cana Seher yeli sevdiğimden bir haber…” Sonra tam gözden yaşlar süzülecekken koridordan duyuyorum dostların sesini… ve bu kez daha gür bir sesle; “Mahsus mahal derler, kaldım zindanda Kalırım kalırım dostlar yandadır…” Kimse umutsuzluğa kapılmasın. Yaşamak bir görevdir bu yangın yerinde. Yaşamak, insan kalarak… Rıza Akpolat Silivri Zindanı