شیش ماهه دارم به مغزم میفهمونم در یک بحث یا مسئله با فرد دیگه، اگ شخصی برداشت کنم، اگ سعی نکنم از ساید اونم موضوع رو ببینم و در نهایت اگ کنترل احساساتمو از دست بدم، دیگه فقط مسئله قبلی نیست، یک موقعیت و ناراحتی جدید بخاطر این عدم کنترله ایجاد میشه که اینم باید حل بشه باز.
گاهی اینقدر این عدم کنترل احساسات و هیجانه شدیده و غالب میشه که دیگه از یهجایی به بعد مجبوری بجای مسئله اصلی و اولیه، بشینید اینو حل کنید.
فاک که چقدر من سر این قضیه بگا میرفتم!
این کشور به قدری برای زنها نا امن و ناعادلانه و... هست. و اونقدر تو این سالها این کثافت رو در زندگی عزیزانم و نزدیکانم دیدم، که واقعا ازینکه یک روز ممکنه تو این کشور و فرهنگ تخمیش دختر داشته باشم، میترسم.
یه مدت همش مغزم دنبال این بود تنهایی محیطی بیشتری برا خودم فراهم کنم، تا اینکه با این سوال مواجه شد: آیا الان ازین میزان تنهایی که داری، استفاده میکنی؟ هیچی دیگه، دهنشو بست مرتیکه.
من گلآرایی میکنم و توش خوبم (ادعایی ندارم ولی). همیشه خلق یه دیزاین جدید یه دستهگل زیبا، یه باکس متفاوت و... واقعا لذت بخشه. اما هیچوقت اندازهی وقتی که برای دوستام و یا افراد نزدیکم یه چیزی درست میکنم لذت بخش نیست. ولی متاسفانه همیشه در روابط عاطفیم یا طرف خیلی گل دوست نداشته
یا رابطمون لانگ دیستنس بوده و نمیشده براش گل ببرم، و من هنوز بعد چهار پنج سال گلآرایی در حسرت اینم که تو رابطهای باشم که بتونم از مهارتم به عنوان لاو لنگوییجم استفاده کنم:)
دنیای عجیبیه.
چند سال پیش یه روز رو صندلی سالن دانشگاه نشسته بودم و داشتم یه تیکه از یه کتاب آلبرکامو رو ویس میگرفتم که بذارم تو چنلم، که یه دختر ترمپایینی که ازش خوشم میومد اومد کنارم نشست. و من یه جوری حین ویس گرفتن به تته پته افتادم و صدام میلرزید که دختره خندش گرفت:))) حالا من که اون روز
از شرم اون کلاسو رو نرفتم. ولی الان هردفه یادم میاد اینو حس خوبی بم دست میده. و خب کمی هم حسرت، چون نمیدونم بخاطر سنه، رشده، چیه، ولی دیگه هیچوقت اون حالت و اون برافروختگی برام پیش نیومد.
امروز فهمیدم یکی از گندهترین فرارام از تروماهام، طنز و دلقکیه. تو هرمحیط یا موقعیتی قرار میگیرم که یکی ازون تروماها تحریک میشه، به صورت دیوونهوار فرار میکنم سمت طنز و سعی میکنم اون موقعیت یا جو رو عوض کنم.