Saeid S. (@Trdigrade) header
Saeid S. (@Trdigrade) profile picture

مشروطه‌خواه

Ērānšahr
Joined July 2022
Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)Photo by Saeid S. (@Trdigrade)
والسا و گذار توافق‌شده لخ والسا پیش از تغییرات، در هماهنگی با دستگاه امنیتی وقت لهستان، تبدیل به چهره «جنبش همبستگی» شده بود، و بدنبال بحران مالی و اصلاحات ناگزیر اقتصادی و سیاسی در شوروی، چهره تغییراتی مدیریت‌شده در لهستان شد./۱
1
5
15
392
ایجاد و وضع قوانین برابرانه در یک کشور، به منزله تامین و تضمین امنیت زنان نیست. چنانچه زن‌کشی و دخترکشی در اروپا توسط مهاجمان فرهنگی و بومیان نیز، صورت می‌پذیرد (رجوع شود به قتل جنجالی خاتون در آلمان). وضع قوانین برابرانه را می‌توان به کشمکش‌های رقابتی میان احزاب و پارلمان واگذار کرد. آنچه که از ولیعهد قانونی ایران، انتظار می‌رود، نه تضمین برآورده کردن قوانینی در چارچوب برابری و آزادی زنان، بلکه به عنوان نهادی که وظیفه‌اش احیا و حفظ سنت شاهنشاهی‌ست، ترویج و توسعه نزاکت سیاسی در شان ایرانیان است. لذا به طرفداران افراطی خود گوشزد کنید، امضای چکمه یک مرد، توسط دختر شما، توهین به شان همه زنان ایرانی‌ست. همانگونه که تاج شهبانو، احترام به شان همه ما بود. خاطرنشان کنید، استفاده از ادبیات زن ستیزانه که توسط افرادی که به ملاقات‌های شما راه پیدا می‌کنند، در شان حضور ولیعهد ایران نیست. سواستفاده سیاسی از قدرت و بسترنوردی به قصد فریب و اشغال صندلی و قدرت توسط برخی از افراذ نزدیک به شما، به مثابه توهین به همه زنان است (این مهم اساسا با روابط شخصی متفاوت است). ارج نهادن به زنان را، از مردود کردن توهین‌کنندگان جنسی زیر پست‌های مشروطه‌خواه‌ها آغاز کنید. تصویر تزئینی نیست. یکی از نئوپهلویست‌های شماست که اتفاقا در مقابلتان میکروفن به دست گرفته و صحبت کرد. @PahlaviReza
هم‌میهنانم، قتل سوگند صیادی، نوجوان ۱۶ ساله، تازه‌ترین نمونه از جنایاتی است که هر روز در گوشه و کنار ایران، با پشتوانه قوانین متحجرانه و ضدبشری جمهوری اسلامی، جان زنان و کودکان بی‌پناه ما را می‌گیرد. مسئولیت مستقیم این جنایات بر عهده رژیمی است که ۴۷ سال پیش، در همان روزهای نخست روی کار آمدن، قانون مترقی «حمایت از خانواده» را لغو کرد و با قوانین ضدانسانی خود، راه را برای فرزندکشی و زن‌کشی و مصونیت عاملان این جنایات هموار ساخت. امروز ملت ایران سوگوار سوگند است؛ نوجوانی که می‌توانست در پناه قانون زندگی کند و به رویاهایش برسد. متاسفانه، این دختر بی‌گناه، نخستین قربانی این جنایات نیست و تا زمانی که این رژیم و قوانین ضدبشری آن پابرجاست، آخرین نیز نخواهد بود. من به همه زنان و کودکان ایران اطمینان می‌دهم که پس از سرنگونی جمهوری اسلامی، این قوانین ضدبشری بی‌درنگ لغو خواهند شد و جای خود را به قوانینی مبتنی بر حقوق بشر، و برابری زن و مرد خواهند داد. دولت گذار نیز خود را موظف می‌داند تا از همان روز نخست، حافظ جان و کرامت زنان و کودکان باشد، نه حامی قاتلان. در ایران آزاد فردا، هیچ همسر، پدر یا سرپرستی به بهانه «ولایت» فراتر از قانون نخواهد بود و هیچ زن یا کودکی از حق زندگی محروم نخواهد شد. پاینده ایران، رضا پهلوی
3
18
1
58
1,750
Saeid S. retweeted
جف بزوس می‌گفت ارزش مدیرعاملی که سالی چند ده میلیون دلار حقوق می‌گیرد، به همان دو سه تصمیم است که در طول سال می‌گیرد. از او انتظار دارند که وقتی پای چنین تصمیم‌هایی در میان است، دست به حماقت نزند. حالا با همین معیار به کارنامهٔ شاهپور رضا نگاه کنید. رستاخیزی ملی‌گرایانه در ایران پا گرفته بود و او، به‌عنوان وارث پادشاهی مشروطه، و نماد ملی‌گرایی ایرانی، فرصت کم‌نظیری پیش رو داشت. ببینید چطور با دو تصمیم، این سرمایه را هزینه کرد؟ ۱. رستاخیزی که ریشه در تاریخ و فرهنگ ایران داشت، خردمندان و ملی‌گرایانش را پس زد و در رأس آن برای مشتی شارلاتان و حقه‌بازِ ضدمِلی جا باز کرد. تازه، جذب همین جماعت را هم نمی‌شود به حساب توانایی سیاسی‌اش گذاشت. بعضی با باج‌سبیل و قول‌وقرار آمدند و بعضی هم از راه نفوذ. ۲. ایرانیانی سال‌ها از ایدیولوژی افراطی چپ و «فلسطین‌بازی» بی‌اندازه به ستوه آمده بودند، به اهمیت حاکمیت ملی پی‌ برده بودند و می‌خواستند سیستمی برقرار کنند که منافع ایران در اولویت باشد. شاهپور رضا همین پتانسیل را نه در راستای تقویت نیروی ملی، بلکه خرج «اسرائیل‌بازی» کرد و از هوادارانش سربازان بی‌مواجب اسرائیل باشند. اگر قرار بود مردم ایران باز هم سرباز بی‌مواجب کشوری دیگر یا ایدیولوژی بیگانه دیگری باشند! چه تناقضی! تنها وظیفه ایشان این بود که فقط تصمیمات مهلک نگیرند. که خوب در زمینه گرفتن تصمیمات مهلک «نبوغ سیاسی» دارند. @PahlaviReza
2
16
49
1,235
Replying to @ehs_arj
علیرضا کیانی سالها در رکاب تجزیه طلبان و پانترکها در ترکیه بود که توسط یکی از شاگردان دکتر طباطبایی از این مهلکه بیرون کشیده شد و با اندیشه‌های او آشنایی پیدا کرده که از آنزمان این توهم را دارد که طباطبایی را می‌شناسد. اگر کیانی ادعا دارد که طباطبایی را می‌شناسد‌ باید‌ می‌دانست که بزرگترین مفسر ماکیاولی در ایران در درسگفتار بررسی اندیشه‌های او در ذیل بررسی کناب شهریار بر سر دیدگاه ماکیاولی مبنی بر عدم بکارگیری سربازان مزدور و بیگانه چه میزان تأکید داشت. طباطبایی مخالف سرسخت سرسپردگی و استفاده از ارتش بیگانه برای کسب قدرت بود و قدرت را به تعبیر ماکیاولی بدست آوردنی می‌دانست و نه بدست دادنی. طباطبایی تا آنجا خواست مستقل بماند که تنها دارایی‌اش در جهان که خانه ارثیه پدری‌اش بود را فروخت تا خرچ پروژه‌ فکری‌اش کن حالا مقایسه کنید با این مزد بگیران و فاندبگیران اجنبی. زمانی که مسیح علینژاد به دیدار مکرون رفته بود تا مراتب سرسپردگی‌اش را اعلام کند طباطبایی امثال او را جاه طلبانی خواند که در خیانت به میهن خیانت میکنند. کیانی نه در مکتب طباطبایی که در کلاس درس امثال سازگارا و حسن شریعتمداری و معمار صادقی که یک تار مویش را یه هزارتای خود نمی‌فروخت رشد کرده. او اینجا هم هیچ فکتی از طباطبایی نمی‌‌آورد فقط به مانند آنچه شگرد اصلاحططلبان است تلاش دارد تا تفسیر به رأی و مطلوب کند طباطبایی را تا برای آنچه می‌خواهد بگوید اعتباری بخرد. کاری که اصلاحطلبان سالها تلاش کردند تا با طباطبایی بکنند اما آن مرد شریف به هنگامی که پدر آنها یعنی خاتمی یاوه‌‌ای درباره فدرالیسم گفت چنان بر او تاخت که تا زمانیکه زنده بود خاتمی دیگر هرگز جرات نکرد در این باره حرفی بزند.
24
56
562
بخش بزرگی از اپوزیسیون خارج کشور ظاهراً درک درستی از سازوکار ریزش نیروهای نظامی و امنیتی ندارد. ریزش این نیروها نتیجه تداوم فشار اجتماعی و استمرار یک روند مبارزاتی است؛ حاصل فرسایشی که در طول زمان و در مواجهه با اراده و مقاومت جامعه شکل می‌گیرد. ریزش نیروها با صدور فرمان از خارج اتفاق نمی‌افتد که کسی دستور بدهد و نیروها هم به‌سادگی اعلام کنند که ریزش کرده‌اند! آنچه می‌تواند چنین روندی را به نتیجه برساند، وجود یک جنبش دارای هدف و مقصد سیاسی روشن و برخوردار از اتحاد حول اصول مشترک است. مشروطه‌خواهی این امکان را فراهم می‌کند که جنبش به چنین افقی دست پیدا کند؛ افقی که به مبارزه جهت می‌دهد، اتحاد را حول یک چارچوب مشترک شکل می‌دهد و زمینه مداومت، پایداری و مقاومت را تا رسیدن به پیروزی فراهم می‌کند. اپوزیسیون به‌جای درک این واقعیت و توجه به الزامات یک مبارزه مستمر، در دام روایت‌های اطلاعاتی و تبلیغاتی می‌افتد و تصور می‌کند ریزشی که در میدان مبارزه و در نتیجه یک روند فرسایشی شکل می‌گیرد، با چند ادعا و روایت رسانه‌ای اتفاق افتاده است. #پاينده_ایران
24
1
38
546
Saeid S. retweeted
مقاله‌ی صنم ماحوزی، یادآور آدرس دادن کارمند FDD برای بمباران زیرساختهای نفتی و سایر اقدامات خیانت‌بار باقی ایرانی‌تبارها در سال‌های اخیر است و یک پرسش قدیمیِ پرتکرار را یاوآوری میکند: چرا ایران این‌قدر خائن دارد؟! اما این پرسش از پایه غلط است. در هر جامعه‌ای همیشه عده‌ای هستند که حاضرند در خدمت منافع خارجی بایستند. در کشوری صدمیلیونی، حتی چند هزار نفر از این دست افراد آماری عجیب نیست. بلند کردن صدای یک گروه کوچک به ازای پول تریبون و مترجم و حقوق پژوهشگر و جای‌گذاری مقاله و حساب‌های پرمخاطب، صرفا در حد چند میلیون دلار بودجه می‌خواهد که بیش از بهای دو سه موشک نیست. قدرت‌هایی که فقط برای جایگزین کردن موشک‌هایشان میلیاردها دلار صرف می‌کنند، می‌دانند که با کسری از آن می‌توانند این ادعا را بخرند که «خود مردم این ویرانی را خواسته‌اند». این تکنیک، موضوع جدیدی هم نیست و در یادداشت‌های سیاست‌گذاری وزارت خارجه‌ی آمریکا از ۱۹۴۸، همین ابزار «جنگ سیاسی» نامیده شده. یعنی به کار گرفتن همه‌ی ابزارهای کمتر از جنگ، از تبلیغ علنی تا حمایت پنهان از «عناصر دوستِ» بیگانه. اما اینکه انبوهی از مردم هیجان‌زده‌ی ناآگاه همراه این صداها می‌شوند ریشه در این دارد که سیاستِ داخلی ایران سال‌ها تهی شده است و حزب و انجمن و رسانه‌ی مستقل و هر نهادی که خشم را به خواسته‌ی سیاسی تبدیل کند یا نیست یا سرکوب شد. در میدانی که رقیب سازمان‌یافته وجود نداشته باشد، کسی برنده میشود که منبع مالی و رسانه دارد، نه آن‌که حرف درست می‌زند. در چنین شرایطی منبعِ بیرونی تعیین می‌کند کدام سازمان زنده بماند و مسیر یک جنبش به چه سویی برود و خشمِ واقعی و بِحق مردم در چنین وضعی به سمت بلندترین بلندگو (=بیشترین بودجه) می‌رود نه درست‌ترین گفتمان. #پاينده_ایران
چرا ایران با وجود بحران شدید آب، همچنان به سدسازی ادامه داده است؟ در گزارش‌مان در نیویورک تایمز، من و اریکا سولومون هم‌پوشانی قابل‌توجه میان پروژه‌های آبی و تأسیسات نظامی را بررسی کرده‌ایم. آیا برخی از این پروژه‌ها کاربرد دوگانه داشته‌اند؟ شواهد قطعی وجود ندارد، اما پرسش‌هایی جدی مطرح است. #شهرک_موشکی #بحران_آب nytimes.com/2026/11/16/world…
4
40
1
94
1,448
خیلی جالب است! خبرنگار اخراجی دیروز روزنامه سپاه و نوکر امروز اسراییل و عربستان، کسی که خواستار حمله به زیرساختهای ایران است و شنیع ترین توهین ها را به رزمندگان ایران در جنگ هشت ساله کرده است، از سعید شریعتی و علی شکوری راد تعریف و تمجید میکند! سعید شریعتی که یکی از فاسدترین اصلاح طلبان است و در دولتهای مختلف رانت وی برقرار بوده است. پیدا کنید پرتقال فروش را!
حدود ۳۰ سالی می‌شه که سعید شریعتی و دایی‌اش علی شکوری‌راد را می‌شناسم. از واقع‌بین‌ترین، صریح‌ترین و منصف‌ترین اصلاح‌طلبانی‌اند که تا کنون دیده‌ام. شکوری‌راد چند ماه پیش گفته بود نیرو‌های امنیتی مردم را ۱۸ و ۱۹ دی کشتند، حالا هم شریعتی می‌گوید مردم نظام را نمی‌خواهند.
10
27
1
93
6,462
تغییر جامه، تداوم مرام؛ درنگی در احوال فکری و سیاسی عباس میلانی عباس میلانی یکی از شناخته شده ترین آکادمسین های ایرانی در حوزه علوم انسانی و اجتماعی است. چهره‌ای که درسالهای اخیر اقبال به آثارش رشد فراوانی داشته است. ولی بایست دید آثار وی تا چه میزان از اعتبار برخوردارند و اینکه وی را می‌توان راوی صادقی برای تاریخ معاصر دانست؟! در این نوشته به این سوالات پاسخ دادم. .... ● هیاهوی شهرت و دریای کم‌عمق پژوهش عباس میلانی در سال‌های اخیر به‌عنوان چهره‌ای محقق و پژوهشگری قابل اعتنا به افکار عمومی شناسانده شده است. امکانات عظیم مالی و تبلیغاتی سرمایه‌داران ایرانی‌تبار معروفی چون بیتا دریاباری و حمید مقدم، پشتوانه راه میلانی بوده‌اند و ارتباطات گسترده او با محافل دانشگاهی نیز در ساخته‌شدن این چهره بی‌تأثیر نبوده است. اما اگر فارغ از هیاهوی رسانه‌ای به آثار میلانی نگاهی بیفکنیم، با دریایی به عمق چند سانتی‌متر مواجه خواهیم شد. ● از سودای انقلاب تا کرسی استادی میلانی یکی از دانشجویان پیرو اندیشه مائو بود که پس از اتمام تحصیلات به ایران بازگشت و در دانشگاه ملی به‌عنوان استاد استخدام شد. هم‌زمان، به‌عنوان عضوی از تشکیلات «سازمان انقلابی حزب توده ایران» فعالیت می‌کرد و درصدد به سرانجام رساندن انقلاب بود. آن‌چنان دلبسته اندیشه مائو بود که بنا بر خاطراتش و به نقل از خواهرش، هنگام اعلام خبر مرگ مائو از رادیو، به پهنای صورت گریسته بود. تشکیلات آنها از همان ابتدا زیر رصد اطلاعاتی ساواک قرار داشت و سرانجام اعضای آن را بازداشت کردند. پرویز واعظ‌زاده، مسئول تشکیلاتی میلانی، نیز در درگیری با مأموران کشته شد. میلانی با عفو ملوکانه آزاد شد و به سر کار خویش بازگشت. تا چندین سال پس از انقلاب در ایران به تدریس مشغول بود و سپس عزم مهاجرت دوباره کرد. چند سالی است که مدیریت مرکز ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد را بر عهده دارد. ● در سودای آنچه خود داشت میلانی نگاهی التقاطی و درکی معوج از مدرنیته دارد. در کتاب «تجدد و تجددستیزی در ایران»، می‌کوشد مفاهیم مدرنیته را از چهار مقاله عروضی بیرون بکشد؛ دیدگاهی که کسانی چون جواد طباطبایی و ماشاءالله آجودانی نقدهای مفصلی بر آن وارد کرده‌اند. یکی از بی‌مایه‌ترین آثار میلانی، کتاب «سعدی و انسان‌گرایی» است؛ نوشته‌ای آکنده از تناقض و بدفهمی‌های بسیار. تمام جدوجهد او بر این مسئله متمرکز شده است که نشان دهد پیش از آنکه اومانیسم در غرب رواج پیدا کند، نشانه‌های آن در آثار سعدی دیده می‌شده است. او سعدی را یکی از برجسته‌ترین زمینه‌سازان رمان فارسی می‌داند! ● تاریخ‌نگاری؛ آمیختن راست و ناراست وجه دیگر کار میلانی به حوزه تحقیقات تاریخی مربوط می‌شود. کتاب‌هایی چون «معمای هویدا»، «نگاهی به شاه» و اخیراً «در جست‌وجوی رضاشاه» از این دسته‌اند. در این قبیل آثار، جدا از زحماتی که کشیده است، راست و ناراست را به هم آمیخته و با تعصب و صدالبته مصلحت روز به بررسی رویدادهای تاریخی پرداخته است. میلانی از نخستین کسانی بود که به‌طور جدی این افسانه را بر سر زبان‌ها انداخت که گروه‌های تندرو مذهبی در رژیم شاه آزاد بودند و تنها برخورد جدی با مارکسیست‌ها صورت می‌گرفت. این در حالی است که یکی‌دو جین از همان مذهبی‌ها در همان رژیم دستگیر و تبعید شدند و جلوی اقداماتشان گرفته شد. در کتاب «معمای هویدا»، ساواک را مجموعه‌ای از مأموران امنیتی منفور می‌خواند و در کتاب‌های «سی چهره»، جلد اول و دوم، برخوردهای ساواک با امثال ساعدی و افشای بی‌اخلاقی ساعدی در هم‌خوابی با همسر رفیقش را مصداق تجسس در زندگی خصوصی او دانسته و آن را لکه ننگی در کارنامه ساواک قلمداد می‌کند. در جشن امضای کتاب «سی چهره» نیز شاه و رژیمش را در قتل کسروی مقصر دانست. ● قانون اساسی شجریان؛ خدعه به نام دیگری چند سال پیش، پس از درگذشت محمدرضا شجریان، اعلام کرد که شجریان در زمان حیاتش قانون اساسی‌ای نگاشته و آن را به امانت نزد وی سپرده بود. وکیل و خانواده شجریان اعلام کردند که چنین چیزی صحت ندارد. پس از مدتی که آن قانون اساسی مضحک را منتشر کرد، مشخص شد که بیشتر به انشای میلانی شباهت دارد. در جایی از قانون اساسی خیالی شجریان آمده است: «نظام حکومتی جمهوری، یا فدرالیستی، یا دموکراتیک و تکثرگرا خواهد بود.» این عبارت با اندیشه‌های میلانی کاملاً منطبق است. چند سال پس از انتشار این قانون اساسی، در پاسخ به منتقدی که پرسیده بود اصولاً چرا شجریان باید قانون اساسی بنویسد، گفته بود: «به تو چه!» به قول علمای اسلام، میلانی خدعه کرد و به اسم شجریان، منویات خویش را پیش برد. ● خاطراتی از بی‌اخلاقی؛ از پیکان تشکیلاتی تا حزب رستاخیز البته این رفتار در ایشان مسبوق به سابقه است. در کتاب «سی چهره»، دو خاطره نقل کرده است که به‌زعم من، نشان از بی‌اخلاقی ایشان دارد. خاطره اول مربوط به برخورد با دکتر احمد قریشی، رئیس دانشگاه ملی و کسی است که میلانی را استخدام کرد. میلانی در این باره می‌نویسد:«در آن سال‌ها، حتی اگر پول می‌داشتی خریدن پیکان کار آسانی نبود. باید در نوبت منتظر می‌ماندی. گاه چندین ماه. روزی با پرویز واعظ‌زاده که رابطم با «تشکیلات» بود ـ یعنی همان حدود سی عضو و چند ده هواداری که در ایران فعال بودند و داعیه نمایندگی طبقه کارگر و رهبری انقلاب را داشتند ـ از کمک قریشی به بعضی از دانشجویان برای خرید پیکان می‌گفتم. درجا گفت ببین پیکانی برای سازمان می‌توانی دست‌وپا کنی. روزی که سر دکتر قریشی خلوت بود به او گفتم دوستی دارم محتاج و می‌خواهد پیکانی برای کسب‌وکار بخرد. پرسیدم امکان کمک به او هست. گوشی را برداشت و با یکی از برادران خیامی صحبت کرد و گفت اگر ممکن است به فلان کس ـ که نام واعظ‌زاده در شناسنامه جعلی‌اش بود ـ پیکانی خارج از نوبت بدهید.» میلانی از اعتماد دکتر قریشی سوءاستفاده کرده است تا پیکانی برای تشکیلات چریکی خودشان بخرد. خاطره دوم مربوط به شرکت در جلسات حزب رستاخیز است. او می‌نویسد: «منوچهر گنجی هم که در آن زمان وزیر بود و کماکان در دانشگاه ملی درس می‌داد و در تقلای نخست‌وزیری بود، به صف مشتاقان تدوین فلسفهٔ دیالکتیک حزب رستاخیز پیوسته بود. روزی مرا به جلسه‌ای در دفتر هویدا دعوت کرد. با مشورت «تشکیلات» و پرویز واعظ‌زاده به آن جلسه رفتم.» از آنجا که در مکتب اندیشه‌ای که میلانی به آن معتقد است، هدف وسیله را توجیه می‌کند، به‌هیچ‌عنوان پروای این را نداشت که با چنین رفتارهایی، امنیت کسانی را که به وی نیکی کرده بودند به خطر بیندازد. ● خاطرات تاریخی و تناقض با اسناد میلانی ادعاهای تاریخی و خاطرات بسیاری بیان کرده است که خلاف واقع به نظر می‌رسند. درباره حسینعلی منتظری، در کتاب «سی چهره»، جلد دوم، چنین می‌نویسد: «وقتی در همان روزِ نخستِ آمدنم به این بند بی‌آن‌که قوانین «آقایان» را بدانم، به‌احترام سنّشان، کتری چای صبحانه را از در ورودی بند به سلولشان رساندم، غوغایی شد. «آقایان» ما را که مارکسیست بودیم «نجس» می‌دانستند و آن روز به نحسی و نجسیِ دست من که بر دستگیرهٔ کتری خورده بود چای نخوردند. شنیدم که منتظری و طالقانی تنها کسانی بودند که آن روز از آن کتری «نجس» چای خوردند.» برخلاف روایت میلانی درباره آیات منتظری و طالقانی، پس از بیانیه اعلام مواضع ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۵۴، اعلامیه‌ای تحت عنوان «تعیین مواضع علما» منتشر شد که شش تن آن را امضا کردند و در آن بیانیه بر نجاست کفار و مارکسیست‌ها تأکید شده بود. اسامی امضاکنندگان از این قرار بود: - آیت‌الله سید محمود طالقانی - آیت‌الله حسینعلی منتظری - آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی - آیت‌الله عبدالرحیم ربانی شیرازی - محمدجواد انواری - حسینعلی الهوتی از آنجا که آقای منتظری مسلمانی مقید بود، امکان نداشت رفتاری خلاف باور دینی خود انجام دهد. وقتی که وی مارکسیست‌ها را نجس خوانده بود، امکان نداشت از دست عباس میلانی چای بنوشد. ●چرخش‌های سیاسی و مصلحت روز میلانی در طول سالیان مختلف، بنا بر مصلحت روز، مواضعی اتخاذ کرده است که با موازین بی‌طرفی علمی سازگار نیست. روزی در مدح خاتمی گفت: «مردم به گمانم به خاتمی توجه دارند چون شرافت و انصاف و اعتدالش را می‌پسندند. در مورد او و همه سیاستمداران باید وعده‌هایشان را به جد پی گرفت.» روزی به ستایش از فائزه هاشمی پرداخت و روزی دیگر در مناقب منتظری داد سخن سر داد: «به‌گمانم آیندگان هم شاگرد و جانشین برگزیدهٔ خمینی، آیت‌الله منتظری را تمثیلی از همان وارستگان از وسوسهٔ قدرت خواهند دانست و خواهند گفت او نیز بهای این وارستگی و مقاومت در برابر استبداد را با حبس و حصر در سال‌های واپسین عمرش داد.» این روزها هم که سکه ملی‌گرایی رونق بی‌سابقه‌ای پیدا کرده است، به نوشتن کتابی درباره رضاشاه خطر کرده است. اگرچه باید از این امر استقبال نمود، اما باید این چرخش‌ها را با دیده تردید نگریست؛ چراکه میلانی نشان داده است پایبندی چندانی به حقیقت ندارد. ● اخلاق روشنفکری و مرزهای تعهد به گمان نگارنده، عباس میلانی همان مائوئیست سابق است؛ با همان مرام و منش و رفتارها، همان فرصت‌طلبی‌ها و بی‌اعتنایی به نهاد خانواده و تبلیغ بی‌بندوباری اخلاقی به‌عنوان امری روشنفکرانه. در کتاب «سی چهره»، جلد اول، درباره روشنفکری منقلی و بی‌عار به نام اسکندر شاهرخی سخن می‌گوید. شاهرخی دلباخته همسر میلانی بود. او در این باره می‌نویسد: «خیلی زود دریافتم که اسکندر در واقع عاشق همسرم فرشته است و فرشته هم این دلبستگی را سخت دوست می‌دارد. به قول کوندرا او از زنانی بود که مهر و توجه یک نفر کفایتش نمی‌کرد. شاهرخی، انسانی فرهیخته و دیرپسند بود... با این حال هرگز گمان نکردم این عشق متقابل او و فرشته از رغبت و میل و سودا فراتر رفت.» میلانی در ادامه می‌افزاید:«وقتی که قصه "زن زانی" آلبر کامو را خواندم، و به رابطه اسکندر و فرشته اندیشیدم، به این نتیجه رسیدم که در اساس مرزبندی میان سودا و عمل ریشه در نوعی "غیرت" خودفریبانه و "مردانه" دارد.» ● اندیشه‌ای که از خون خارج نمی‌شود عباس میلانی مصداق بارز سخن دوست خودش، منوچهر صفا، است. منوچهر صفا سخن جالبی درباره توده‌ای‌ها و در تعریض به نجف دریابندری داشت که میلانی در جلد اول کتاب «سی چهره» آن را نقل کرده است: «فکر توده‌ای وقتی وارد خون شد ممکن است مدتی به کما برود، اما هرگز از خون خارج نمی‌شود.» به‌راستی، دکتر عباس میلانی هنوز همان عباس چریک سابق است.
5
43
3
108
14,301
وقتی در نیویورک زندگی می‌کردم، صاحبخانه‌ام بریتانیایی بود و به شکسپیر خیلی علاقه داشت. یک بار از من پرسید: از شکسپیر نمایشنامه‌ای خوانده‌ای؟ گفتم: نه، اما وقتی بچه بودم از تلویزیون جمهوری اسلامی نمایشنامهٔ «تاجر ونیزی» را که به فارسی ترجمه شده بود، به‌صورت تئاتر دیده بودم. خندید و گفت: آن نمایشنامه سویه‌های یهودی‌ستیزانه دارد و جالب است که از میان آن‌همه نمایشنامهٔ شکسپیر، جمهوری اسلامی همین را برای شما انتخاب کرده بود. یک روز دیگر گفت که مطلبی در گاردین خوانده دربارهٔ کودتای ۱۹۵۳ و برکناری مصدق، و پرسید ماجرا چیست. به او گفتم کودتایی در کار نبوده؛ شاه طبق قانون اساسی دستور عزل نخست‌وزیر را داده و نخست‌وزیر تمرد کرده. حرف‌هایم برایش قانع‌کننده نبود. به همین دلیل کوشیدم چند منبع انگلیسی برایش پیدا کنم. مقالهٔ «Myths of Mossadegh» نوشتهٔ امیر طاهری را که در نقد کتاب Patriot of Persia: Muhammad Mossadegh and a Tragic Anglo-American Coup اثر کریستوفر دو بلایگ (Christopher de Bellaigue) نوشته شده بود به او دادم، و همچنین کتاب انگلیسی عباس میلانی با عنوان The Shah را معرفی کردم و گفتم کدام فصل مربوط به ماجرای ۲۸ مرداد است. بعد از خواندن آن‌ها قانع شد که روایت «کودتای سیا» درست نیست. نکتهٔ جالب اما این بود که بعد از خواندن بخش‌هایی از کتاب میلانی، به من گفت: این عباس میلانی چرا در ابتدای هر فصل جمله‌ای از شکسپیر آورده که تقریباً هیچ ربطی به موضوع آن فصل ندارد؟ چرا مثل آدم حرف نمی‌زند؟ چرا جوری می‌نویسد که انگار ادیب است، در حالی که در این زمینه هیچ سررشته‌ای ندارد؟
تغییر جامه، تداوم مرام؛ درنگی در احوال فکری و سیاسی عباس میلانی عباس میلانی یکی از شناخته شده ترین آکادمسین های ایرانی در حوزه علوم انسانی و اجتماعی است. چهره‌ای که درسالهای اخیر اقبال به آثارش رشد فراوانی داشته است. ولی بایست دید آثار وی تا چه میزان از اعتبار برخوردارند و اینکه وی را می‌توان راوی صادقی برای تاریخ معاصر دانست؟! در این نوشته به این سوالات پاسخ دادم. .... ● هیاهوی شهرت و دریای کم‌عمق پژوهش عباس میلانی در سال‌های اخیر به‌عنوان چهره‌ای محقق و پژوهشگری قابل اعتنا به افکار عمومی شناسانده شده است. امکانات عظیم مالی و تبلیغاتی سرمایه‌داران ایرانی‌تبار معروفی چون بیتا دریاباری و حمید مقدم، پشتوانه راه میلانی بوده‌اند و ارتباطات گسترده او با محافل دانشگاهی نیز در ساخته‌شدن این چهره بی‌تأثیر نبوده است. اما اگر فارغ از هیاهوی رسانه‌ای به آثار میلانی نگاهی بیفکنیم، با دریایی به عمق چند سانتی‌متر مواجه خواهیم شد. ● از سودای انقلاب تا کرسی استادی میلانی یکی از دانشجویان پیرو اندیشه مائو بود که پس از اتمام تحصیلات به ایران بازگشت و در دانشگاه ملی به‌عنوان استاد استخدام شد. هم‌زمان، به‌عنوان عضوی از تشکیلات «سازمان انقلابی حزب توده ایران» فعالیت می‌کرد و درصدد به سرانجام رساندن انقلاب بود. آن‌چنان دلبسته اندیشه مائو بود که بنا بر خاطراتش و به نقل از خواهرش، هنگام اعلام خبر مرگ مائو از رادیو، به پهنای صورت گریسته بود. تشکیلات آنها از همان ابتدا زیر رصد اطلاعاتی ساواک قرار داشت و سرانجام اعضای آن را بازداشت کردند. پرویز واعظ‌زاده، مسئول تشکیلاتی میلانی، نیز در درگیری با مأموران کشته شد. میلانی با عفو ملوکانه آزاد شد و به سر کار خویش بازگشت. تا چندین سال پس از انقلاب در ایران به تدریس مشغول بود و سپس عزم مهاجرت دوباره کرد. چند سالی است که مدیریت مرکز ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد را بر عهده دارد. ● در سودای آنچه خود داشت میلانی نگاهی التقاطی و درکی معوج از مدرنیته دارد. در کتاب «تجدد و تجددستیزی در ایران»، می‌کوشد مفاهیم مدرنیته را از چهار مقاله عروضی بیرون بکشد؛ دیدگاهی که کسانی چون جواد طباطبایی و ماشاءالله آجودانی نقدهای مفصلی بر آن وارد کرده‌اند. یکی از بی‌مایه‌ترین آثار میلانی، کتاب «سعدی و انسان‌گرایی» است؛ نوشته‌ای آکنده از تناقض و بدفهمی‌های بسیار. تمام جدوجهد او بر این مسئله متمرکز شده است که نشان دهد پیش از آنکه اومانیسم در غرب رواج پیدا کند، نشانه‌های آن در آثار سعدی دیده می‌شده است. او سعدی را یکی از برجسته‌ترین زمینه‌سازان رمان فارسی می‌داند! ● تاریخ‌نگاری؛ آمیختن راست و ناراست وجه دیگر کار میلانی به حوزه تحقیقات تاریخی مربوط می‌شود. کتاب‌هایی چون «معمای هویدا»، «نگاهی به شاه» و اخیراً «در جست‌وجوی رضاشاه» از این دسته‌اند. در این قبیل آثار، جدا از زحماتی که کشیده است، راست و ناراست را به هم آمیخته و با تعصب و صدالبته مصلحت روز به بررسی رویدادهای تاریخی پرداخته است. میلانی از نخستین کسانی بود که به‌طور جدی این افسانه را بر سر زبان‌ها انداخت که گروه‌های تندرو مذهبی در رژیم شاه آزاد بودند و تنها برخورد جدی با مارکسیست‌ها صورت می‌گرفت. این در حالی است که یکی‌دو جین از همان مذهبی‌ها در همان رژیم دستگیر و تبعید شدند و جلوی اقداماتشان گرفته شد. در کتاب «معمای هویدا»، ساواک را مجموعه‌ای از مأموران امنیتی منفور می‌خواند و در کتاب‌های «سی چهره»، جلد اول و دوم، برخوردهای ساواک با امثال ساعدی و افشای بی‌اخلاقی ساعدی در هم‌خوابی با همسر رفیقش را مصداق تجسس در زندگی خصوصی او دانسته و آن را لکه ننگی در کارنامه ساواک قلمداد می‌کند. در جشن امضای کتاب «سی چهره» نیز شاه و رژیمش را در قتل کسروی مقصر دانست. ● قانون اساسی شجریان؛ خدعه به نام دیگری چند سال پیش، پس از درگذشت محمدرضا شجریان، اعلام کرد که شجریان در زمان حیاتش قانون اساسی‌ای نگاشته و آن را به امانت نزد وی سپرده بود. وکیل و خانواده شجریان اعلام کردند که چنین چیزی صحت ندارد. پس از مدتی که آن قانون اساسی مضحک را منتشر کرد، مشخص شد که بیشتر به انشای میلانی شباهت دارد. در جایی از قانون اساسی خیالی شجریان آمده است: «نظام حکومتی جمهوری، یا فدرالیستی، یا دموکراتیک و تکثرگرا خواهد بود.» این عبارت با اندیشه‌های میلانی کاملاً منطبق است. چند سال پس از انتشار این قانون اساسی، در پاسخ به منتقدی که پرسیده بود اصولاً چرا شجریان باید قانون اساسی بنویسد، گفته بود: «به تو چه!» به قول علمای اسلام، میلانی خدعه کرد و به اسم شجریان، منویات خویش را پیش برد. ● خاطراتی از بی‌اخلاقی؛ از پیکان تشکیلاتی تا حزب رستاخیز البته این رفتار در ایشان مسبوق به سابقه است. در کتاب «سی چهره»، دو خاطره نقل کرده است که به‌زعم من، نشان از بی‌اخلاقی ایشان دارد. خاطره اول مربوط به برخورد با دکتر احمد قریشی، رئیس دانشگاه ملی و کسی است که میلانی را استخدام کرد. میلانی در این باره می‌نویسد:«در آن سال‌ها، حتی اگر پول می‌داشتی خریدن پیکان کار آسانی نبود. باید در نوبت منتظر می‌ماندی. گاه چندین ماه. روزی با پرویز واعظ‌زاده که رابطم با «تشکیلات» بود ـ یعنی همان حدود سی عضو و چند ده هواداری که در ایران فعال بودند و داعیه نمایندگی طبقه کارگر و رهبری انقلاب را داشتند ـ از کمک قریشی به بعضی از دانشجویان برای خرید پیکان می‌گفتم. درجا گفت ببین پیکانی برای سازمان می‌توانی دست‌وپا کنی. روزی که سر دکتر قریشی خلوت بود به او گفتم دوستی دارم محتاج و می‌خواهد پیکانی برای کسب‌وکار بخرد. پرسیدم امکان کمک به او هست. گوشی را برداشت و با یکی از برادران خیامی صحبت کرد و گفت اگر ممکن است به فلان کس ـ که نام واعظ‌زاده در شناسنامه جعلی‌اش بود ـ پیکانی خارج از نوبت بدهید.» میلانی از اعتماد دکتر قریشی سوءاستفاده کرده است تا پیکانی برای تشکیلات چریکی خودشان بخرد. خاطره دوم مربوط به شرکت در جلسات حزب رستاخیز است. او می‌نویسد: «منوچهر گنجی هم که در آن زمان وزیر بود و کماکان در دانشگاه ملی درس می‌داد و در تقلای نخست‌وزیری بود، به صف مشتاقان تدوین فلسفهٔ دیالکتیک حزب رستاخیز پیوسته بود. روزی مرا به جلسه‌ای در دفتر هویدا دعوت کرد. با مشورت «تشکیلات» و پرویز واعظ‌زاده به آن جلسه رفتم.» از آنجا که در مکتب اندیشه‌ای که میلانی به آن معتقد است، هدف وسیله را توجیه می‌کند، به‌هیچ‌عنوان پروای این را نداشت که با چنین رفتارهایی، امنیت کسانی را که به وی نیکی کرده بودند به خطر بیندازد. ● خاطرات تاریخی و تناقض با اسناد میلانی ادعاهای تاریخی و خاطرات بسیاری بیان کرده است که خلاف واقع به نظر می‌رسند. درباره حسینعلی منتظری، در کتاب «سی چهره»، جلد دوم، چنین می‌نویسد: «وقتی در همان روزِ نخستِ آمدنم به این بند بی‌آن‌که قوانین «آقایان» را بدانم، به‌احترام سنّشان، کتری چای صبحانه را از در ورودی بند به سلولشان رساندم، غوغایی شد. «آقایان» ما را که مارکسیست بودیم «نجس» می‌دانستند و آن روز به نحسی و نجسیِ دست من که بر دستگیرهٔ کتری خورده بود چای نخوردند. شنیدم که منتظری و طالقانی تنها کسانی بودند که آن روز از آن کتری «نجس» چای خوردند.» برخلاف روایت میلانی درباره آیات منتظری و طالقانی، پس از بیانیه اعلام مواضع ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۵۴، اعلامیه‌ای تحت عنوان «تعیین مواضع علما» منتشر شد که شش تن آن را امضا کردند و در آن بیانیه بر نجاست کفار و مارکسیست‌ها تأکید شده بود. اسامی امضاکنندگان از این قرار بود: - آیت‌الله سید محمود طالقانی - آیت‌الله حسینعلی منتظری - آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی - آیت‌الله عبدالرحیم ربانی شیرازی - محمدجواد انواری - حسینعلی الهوتی از آنجا که آقای منتظری مسلمانی مقید بود، امکان نداشت رفتاری خلاف باور دینی خود انجام دهد. وقتی که وی مارکسیست‌ها را نجس خوانده بود، امکان نداشت از دست عباس میلانی چای بنوشد. ●چرخش‌های سیاسی و مصلحت روز میلانی در طول سالیان مختلف، بنا بر مصلحت روز، مواضعی اتخاذ کرده است که با موازین بی‌طرفی علمی سازگار نیست. روزی در مدح خاتمی گفت: «مردم به گمانم به خاتمی توجه دارند چون شرافت و انصاف و اعتدالش را می‌پسندند. در مورد او و همه سیاستمداران باید وعده‌هایشان را به جد پی گرفت.» روزی به ستایش از فائزه هاشمی پرداخت و روزی دیگر در مناقب منتظری داد سخن سر داد: «به‌گمانم آیندگان هم شاگرد و جانشین برگزیدهٔ خمینی، آیت‌الله منتظری را تمثیلی از همان وارستگان از وسوسهٔ قدرت خواهند دانست و خواهند گفت او نیز بهای این وارستگی و مقاومت در برابر استبداد را با حبس و حصر در سال‌های واپسین عمرش داد.» این روزها هم که سکه ملی‌گرایی رونق بی‌سابقه‌ای پیدا کرده است، به نوشتن کتابی درباره رضاشاه خطر کرده است. اگرچه باید از این امر استقبال نمود، اما باید این چرخش‌ها را با دیده تردید نگریست؛ چراکه میلانی نشان داده است پایبندی چندانی به حقیقت ندارد. ● اخلاق روشنفکری و مرزهای تعهد به گمان نگارنده، عباس میلانی همان مائوئیست سابق است؛ با همان مرام و منش و رفتارها، همان فرصت‌طلبی‌ها و بی‌اعتنایی به نهاد خانواده و تبلیغ بی‌بندوباری اخلاقی به‌عنوان امری روشنفکرانه. در کتاب «سی چهره»، جلد اول، درباره روشنفکری منقلی و بی‌عار به نام اسکندر شاهرخی سخن می‌گوید. شاهرخی دلباخته همسر میلانی بود. او در این باره می‌نویسد: «خیلی زود دریافتم که اسکندر در واقع عاشق همسرم فرشته است و فرشته هم این دلبستگی را سخت دوست می‌دارد. به قول کوندرا او از زنانی بود که مهر و توجه یک نفر کفایتش نمی‌کرد. شاهرخی، انسانی فرهیخته و دیرپسند بود... با این حال هرگز گمان نکردم این عشق متقابل او و فرشته از رغبت و میل و سودا فراتر رفت.» میلانی در ادامه می‌افزاید:«وقتی که قصه "زن زانی" آلبر کامو را خواندم، و به رابطه اسکندر و فرشته اندیشیدم، به این نتیجه رسیدم که در اساس مرزبندی میان سودا و عمل ریشه در نوعی "غیرت" خودفریبانه و "مردانه" دارد.» ● اندیشه‌ای که از خون خارج نمی‌شود عباس میلانی مصداق بارز سخن دوست خودش، منوچهر صفا، است. منوچهر صفا سخن جالبی درباره توده‌ای‌ها و در تعریض به نجف دریابندری داشت که میلانی در جلد اول کتاب «سی چهره» آن را نقل کرده است: «فکر توده‌ای وقتی وارد خون شد ممکن است مدتی به کما برود، اما هرگز از خون خارج نمی‌شود.» به‌راستی، دکتر عباس میلانی هنوز همان عباس چریک سابق است.
25
30
2
131
12,101
حجت کلاشی: در ایران پیش از انقلاب پوپولیسم چپ داشتیم که سرسپرده شوروی بود اکنون پوپولیسم راست داریم که سرسپرده اسرائیل و آمریکا است
در بخشی از گفت‌وگوی #حجت_کلاشی در پادکست چنته او به نقد ذهنیت توطئه‌محور و منجی‌گرایی در فضای سیاسی ایران می‌پردازد؛ ذهنیتی که به‌جای شناخت واقعیت‌ها، بر اساس روایت‌سازی، شایعه و تصورات آخرالزمانی شکل می‌گیرد. حجت کلاشی با اشاره به تصویرسازی از ائتلاف ترامپ، نتانیاهو و شاهزاده رضا پهلوی، آن را نمونه‌ای از داستان‌پردازی سیاسی می‌داند که به اعتقاد او واقعیت خارجی نداشته و با هدف جهت‌دهی به افکار عمومی بازتولید شده است. او همچنین با یادآوری نقش شایعات در انقلاب فرانسه، درباره پیامدهای خطرناک جایگزین شدن تحلیل عقلانی با روایت‌های ساختگی هشدار می‌دهد. به تعبیر ایشان این جریان‌ها از امیدها و رنجش‌های مردم بهره‌برداری می‌کنند، برای خود زمینه اجتماعی می‌سازند و از آن در جهت اهداف سیاسی‌شان استفاده می‌کنند.
1
37
59
483
مقاله‌ی صنم ماحوزی، یادآور آدرس دادن کارمند FDD برای بمباران زیرساختهای نفتی و سایر اقدامات خیانت‌بار باقی ایرانی‌تبارها در سال‌های اخیر است و یک پرسش قدیمیِ پرتکرار را یاوآوری میکند: چرا ایران این‌قدر خائن دارد؟! اما این پرسش از پایه غلط است. در هر جامعه‌ای همیشه عده‌ای هستند که حاضرند در خدمت منافع خارجی بایستند. در کشوری صدمیلیونی، حتی چند هزار نفر از این دست افراد آماری عجیب نیست. بلند کردن صدای یک گروه کوچک به ازای پول تریبون و مترجم و حقوق پژوهشگر و جای‌گذاری مقاله و حساب‌های پرمخاطب، صرفا در حد چند میلیون دلار بودجه می‌خواهد که بیش از بهای دو سه موشک نیست. قدرت‌هایی که فقط برای جایگزین کردن موشک‌هایشان میلیاردها دلار صرف می‌کنند، می‌دانند که با کسری از آن می‌توانند این ادعا را بخرند که «خود مردم این ویرانی را خواسته‌اند». این تکنیک، موضوع جدیدی هم نیست و در یادداشت‌های سیاست‌گذاری وزارت خارجه‌ی آمریکا از ۱۹۴۸، همین ابزار «جنگ سیاسی» نامیده شده. یعنی به کار گرفتن همه‌ی ابزارهای کمتر از جنگ، از تبلیغ علنی تا حمایت پنهان از «عناصر دوستِ» بیگانه. اما اینکه انبوهی از مردم هیجان‌زده‌ی ناآگاه همراه این صداها می‌شوند ریشه در این دارد که سیاستِ داخلی ایران سال‌ها تهی شده است و حزب و انجمن و رسانه‌ی مستقل و هر نهادی که خشم را به خواسته‌ی سیاسی تبدیل کند یا نیست یا سرکوب شد. در میدانی که رقیب سازمان‌یافته وجود نداشته باشد، کسی برنده میشود که منبع مالی و رسانه دارد، نه آن‌که حرف درست می‌زند. در چنین شرایطی منبعِ بیرونی تعیین می‌کند کدام سازمان زنده بماند و مسیر یک جنبش به چه سویی برود و خشمِ واقعی و بِحق مردم در چنین وضعی به سمت بلندترین بلندگو (=بیشترین بودجه) می‌رود نه درست‌ترین گفتمان. #پاينده_ایران
چرا ایران با وجود بحران شدید آب، همچنان به سدسازی ادامه داده است؟ در گزارش‌مان در نیویورک تایمز، من و اریکا سولومون هم‌پوشانی قابل‌توجه میان پروژه‌های آبی و تأسیسات نظامی را بررسی کرده‌ایم. آیا برخی از این پروژه‌ها کاربرد دوگانه داشته‌اند؟ شواهد قطعی وجود ندارد، اما پرسش‌هایی جدی مطرح است. #شهرک_موشکی #بحران_آب nytimes.com/2026/11/16/world…
4
40
1
94
1,448
حمید فرخ‌نژاد در پستی، با انتشار تصویری که یادآور کنفرانس تهران در خلال جنگ جهانی دوم و حضور روزولت، چرچیل و استالین در پایتخت ایرانِ اشغال‌شده است، با ذوق‌زدگی از تغییر فصل خبر می‌دهد! از چنین حرامی، که آخرین سریال محل ایفای نقشش نیز محصول نهادهای امنیتی بوده است، انتظاری جز این نمی‌رود. بااین‌همه، بد نیست به مخاطبان یادآوری کنیم که شاه جوان در آن روزگار چه احساسی نسبت به اشغال سرزمینش به دست قوای متفقین داشت. در همین ارتباط، دکتر مصباح‌زاده در خاطرات خود از چگونگی تأسیس روزنامه کیهان، به دیدگاه و واکنش شاه در برابر اشغال ایران اشاره‌ای دارد که بازخوانی آن خالی از لطف نیست. "اعلیحضرت راندند بطرف میدان ۲۴ اسفند یعنی میدان مجسمه که آن وقت البته به آن شکل سال های بعد ساخته و آباد نبود، بیابان بود. و بعد پیچیدند بطرف جاده کرج. وقتی که ما یک کیلومتر، دوکیلومتر داخل جاده کرج رفتیم ناگهان یک عده ده، پانزده نفری سرباز روس با تفنگ آمدند جلوی اتومبیل. آن‌ها نمی‌دانستند داخل اتومبیل کیست و مثل اینکه نمی‌بایستی از آن راه می‌رفتیم. خلاصه جلوی اتومبیل اعلیحضرت را گرفتند. اعلیحضرت هم بدون اینکه راکسیونی بکنند اتومبیل را برگرداندند بطرف شهر...هیچ یادم نمی‌رود وقتی در برخورد با سربازان روسی اعلیحضرت اتومبیلشان را برگرداندند فرمودند، و این اولین جمله ای بود که راجع به روزنامه کیهان، راجع به آینده مملکت، راجع به طرز فکر خود شاه، که ایشان گفتند. در کمال آزادی، درکمال راحتی، و با تعصب بسیار شدید گفتند: «اگر من می‌خواهم یک روزنامه‌ای درست بشود، اگر من می‌خواهم این کار را انجام بدهید اولین هدف ما این است که ما این نیروی خارجی را از این مملکت بیرون کنیم.» این جمله‌ای که اعلیحضرت مرا بطور کلی منقلب کرد برای اینکه چیزی که خودم به چشمم می‌دیدم، شاه مملکت در چند کیلومتری تهران آزادی عبور و مرور ندارد. این گفته اعلیحضرت در من خیلی اثر عمیق گذاشت و وقتی که اعلیحضرت شروع کردند به صحبت کردن بعد درمنزل، در کاخشان، اولین جمله ای که گفتند باز اشاره کردند ... اگر بخواهم شما یک کاری را بکنید یکی از این هدف های من است که ایران را از این تصرف قشون خارجی خارج بکنیم و ایران یک کشورمستقل و آزادی باشد."
18
51
1
210
12,347
Replying to @thesittinggav
فکر میکنی خیلی زرنگی؟ پس به کلاشی توصیه کرده بودی مردک دَبَنگ؟ فقط هم پشت «شاه» بایستید هر جا رفت؟؟؟😅 طرحتون هم این بود که ایرانیان داخل هم با «طرح هزاران برش» خون بدهند و کشته بشن و ایرانیان خارج پول بدهند و هزینه کنند؟ پولهات را جمع کردی؟ نگفتی چقدر پول داری؟ هر نفر ایرانی کشته بشه قسمتش چنده؟ پولهات اماده هست؟ سوتی بزرگت و لغزش فرویدیت اونجا بود که گفتی من «ملی‌گرا» نیستم بلکه «محافظه‌کار و تابع منویات استاد استیو بنن» هستم. البته خودت را با خایه‌مالی برای طاهری وارد مشروطه‌خواهان کردی! خواستی کلیه‌ و دست و ‌پات هم را به طاهری اهدا کنی و‌گفتی طاهری الگو و استاد من است. نگفتی؟ این هم جالب بود؛ یهودیان آنوسی چه کسانی هستند؟ یهودیان آنوسی به یهودیانی گفته می‌شود که با زور و تهدید مجبور به تغییر دین شده‌اند. «آنوسیم» در عبری به معنای «مجبورشدگان» است. آنان در ظاهر دین تازه را می‌پذیرفتند و‌ حتی دین تازه را شدیدتر در جامعه نمایندگی می‌کنند، اما در پنهان وفاداریشان به آرمان یهودیان است. این افراد در سراسر ایران به خصوص مشهد که در سال ۱۸۳۹ میلادی به پذیرش اسلام وادار شدند، برخی از آنها امروز مواضع اکنونشون با اسراییل بسیار هماهنگ است. قتل و عام ایرانیان را قبح‌زدایی می‌کنند و میهن‌پرستان ایرانی را تخریب.
3
15
1
45
800
Saeid S. retweeted
خوب مشخص شد ایشان به باند روحانی وصل بوده‌اند.
Replying to @ehs_arj
ایشان اصلا نه مدرک تحصیلیش نه تجربه اش در کار آب و محیط زیست نیست، تا سال ۲۰۱۸ هم در ایران برای موسسه مالی فیروزه کار میکرده!
18
39
710
هرجا سخن از خیانت به ایران است نام اصلاحطلبان میدرخشد. نایاک اصلاحطلب، نوفدی اصلاحطلب، اینترنشنال اصلاحطلب، رفیق مجاهد اصلاحطلب، رفیق تجزیه طلب اصلاحطلب، اپوزیسیون اصلاحطلب. حاضرن کل ایران نابود شه اندازه یه قم باشه بهش حکومت کنن ارضا میشن. یه عده پهلوی‌گرا بدبخت هم شدن سگ حلقه به گوششون.
Replying to @ehs_arj
ایشان اصلا نه مدرک تحصیلیش نه تجربه اش در کار آب و محیط زیست نیست، تا سال ۲۰۱۸ هم در ایران برای موسسه مالی فیروزه کار میکرده!
1
18
28
271
Saeid S. retweeted
#حجت_کلاشی در بخشی از گفت‌وگوی خود با پادکست چنته با انتقاد از خلط مسائل داخلی و خارجی تأکید می‌کند که مخالفت با جمهوری اسلامی نباید به نادیده گرفتن تهدیدهای خارجی علیه ایران و بقای ملی منجر شود. او با اشاره به اینکه «مسئله داخلی و خارجی هرکدام ابزارهای خودش را دارد» هشدار می‌دهد که شکست در برابر نیروی خارجی می‌تواند حق تصمیم‌گیری درباره سرنوشت کشور را از ملت سلب کند.حجت کلاشی همچنین با اشاره به تجربه تاریخی ایران و دوران اشغال کشور می‌گوید «اگر نتوانید از مرزهای خودتان در برابر دیگری دفاع کنید، اساسا چیزی به نام ملت و دولت باقی نمی‌ماند.» ایشان در بخش دیگری از این گفت‌وگو خامی ذهنی جامعه و آشفتگی مفاهیم سیاسی را زمینه‌ای برای سوءاستفاده تبلیغاتی می‌داند و تأکید می‌کند که نباید اختلافات داخلی را با تقابل ایران و قدرت‌های خارجی هم‌تراز کرد.
2
29
60
780
Saeid S. retweeted
واقعا باید خدا رو شکر کرد که دستمون در برابر وحوش غربی خالی نیست. و باید دست هر تسلیم طلبی رو از نهادهای تصمیم ساز کوتاه کرد تا به سرنوشت لیبی دچار نشیم.
سال ۲۰۱۱ ناتو زیرساخت‌های آبی لیبی رو بمباران کرد. اول ادعا کرد که خود ارتش لیبی این کار رو کرده، اما بعدا که مشخص شد ناتو عمدا این زیرساخت‌ها رو بمباران کرده، گفتن که مورد استفاده ارتش بودن. نه‌تنها زیرساخت‌های آبی رو بمباران کردن، بلکه کارخونه‌های تولید لوله انتقال آب و ۱/۳
1
20
78
787
Saeid S. retweeted
شارل دوگل در توافق با وینستون چرچیل برخلاف شاهزاده رضا پهلوی که دونالد ترامپ درباره او صرفا به گفتن جمله «به نظر آدم خوبی می‌آید» بسنده کرد، توانست تضمین‌ها و امتیازات سیاسی، نظامی و مالی مکتوب و مشخصی از دولت بریتانیا دریافت کند. از جمله: -بریتانیا دوگل را رهبر فرانسویان آزادی‌خواه شناخت که به جنبش فرانسه آزاد می‌پیوندند. -بریتانیا متعهد شد پس از پیروزی متفقین، استقلال کامل و عظمت فرانسه را احیا کند. -دوگل اجازه تشکیل نیروی زمینی، دریایی و هوایی مستقل فرانسوی را دریافت کرد. -نیروهای فرانسه آزاد زبان، ساختار، انضباط و هویت نظامی فرانسوی خود را حفظ کنند. -بریتانیا هزینه‌های جنبش و تجهیزات نظامی آن را تأمین کند.
«یکی از بزرگ‌ترین خطاها و اشتباهاتی که اپوزیسیون انجام داد این بود که صورت‌مسئله ما را که عبارت بود از مبارزه با استبداد، تبدیل کرد به مبارزه علیه اشغال» #حجت_کلاشی در بخشی از گفت‌وگوی خود با پادکست چنته با بازخوانی تجربه تاریخی شارل دوگل و فرانسه، به یکی از پرسش‌های سیاست امروز ایران پرداخت؛ تفاوت دوگل و اپوزیسیون جمهوری اسلامی در چیست؟ دوگل پس از سقوط فرانسه صرفا ادعای رهبری نکرد؛ به انگلستان رفت، با چرچیل مذاکره کرد، برای فرانسه آزاد جایگاه حقوقی و سیاسی ساخت و توافق‌های درخشانی به دست آورد. دوگل می‌گفت «ما خود فرانسه هستیم؛ ما ادامه فرانسه‌ایم.» اما آیا می‌توان بدون برخورداری از چنین پشتوانه‌ای کسی را دوگل ایران دانست؟ ایشان همچنین هشدار می‌دهد «ایران را نمی‌توان صرفا در چارچوب ایدئولوژی امریکایی تعریف کرد. مسئله ایران جغرافیای سیاسی، جمعیت، ثروت و منافع ملی آن است.» این بخش از گفت‌وگو درباره تفاوت بنیادین مبارزه با استبداد و تبدیل کردن سرنوشت یک کشور به موضوع مداخله قدرت‌های خارجیست؛ درباره استقلال سیاسی، حاکمیت ملی و مسئولیت اپوزیسیون در قبال آینده ایران.
7
41
2
67
975
Saeid S. retweeted
در بخشی از گفت‌وگوی #حجت_کلاشی در پادکست چنته او به نقد ذهنیت توطئه‌محور و منجی‌گرایی در فضای سیاسی ایران می‌پردازد؛ ذهنیتی که به‌جای شناخت واقعیت‌ها، بر اساس روایت‌سازی، شایعه و تصورات آخرالزمانی شکل می‌گیرد. حجت کلاشی با اشاره به تصویرسازی از ائتلاف ترامپ، نتانیاهو و شاهزاده رضا پهلوی، آن را نمونه‌ای از داستان‌پردازی سیاسی می‌داند که به اعتقاد او واقعیت خارجی نداشته و با هدف جهت‌دهی به افکار عمومی بازتولید شده است. او همچنین با یادآوری نقش شایعات در انقلاب فرانسه، درباره پیامدهای خطرناک جایگزین شدن تحلیل عقلانی با روایت‌های ساختگی هشدار می‌دهد. به تعبیر ایشان این جریان‌ها از امیدها و رنجش‌های مردم بهره‌برداری می‌کنند، برای خود زمینه اجتماعی می‌سازند و از آن در جهت اهداف سیاسی‌شان استفاده می‌کنند.
2
38
1
65
1,508
Saeid S. retweeted
توجیه مغالطه آمیز و معیوبی رو سالهاست در اپوزوسیون شاهدیم برای تئوریزه کردن حمله خارجی به ایران. اینجا حجت کلاشی توضیح میده که ماجرا چیه. اما خلاصه اینه که اتفاقی که در فرانسه افتاده بود این بود که یک دولت بیگانه به فرانسه حمله کرده بود و فرانسه اعلام تسلیم و ترک مخاصمه میکنه اما بخشی از دولت فرانسه (دوگل) میره انگلیس و از شأن دولت فرانسه با انگلیس وارد مذاکرات جدی میشه و از دل این مذاکرات هم اسناد مهمی بیرون میاد. حالا شما بگید از این شرایط ما کدومش رو داریم که مدام از این استدلال معیوب برای فریب افکار عمومی و توجیه وطنفروشی خودشون استفاده میکنند؟
3
43
1
71
1,359