24/10/26 - EXPLOSIEF: MIVD LEKT NAAR SCHRIJVER, ZWIJGT TEGEN WASHINGTON WEDEROM NEDERLANDSE AANVAL OP AMERIKAANSE DEMOCRATIE EN NAVO-VERRAAD Longread 🧵1/2 Is het “normaal” dat een geheime dienst de persoonlijke telefoon van de schoonzoon en topadviseur van een zittende Amerikaanse president monitort via een Russische GRU-hack, en dat vervolgens niet deelt met de bondgenoot, maar wel (volgens het boek) in anonieme vorm terechtkomt bij een publicist? Nee. Dat is geen routine-intel. Het is opportunistisch, gepolitiseerd en draagt de kenmerken van verraad aan de Atlantische alliantiepartner en militaire superstaat waar Nederland van afhankelijk is. De claim staat in Matthew Coles Princes and Thieves (Vanity Fair-excerpt). Via een overgelopen Russische hacker en reverse-engineering zou de MIVD vanaf 2017-2018 schermbeelden van Kushners iPhone hebben vastgelegd, inclusief toegang tot een Dubai-rekening met honderden miljoenen. Kushner noemt het “completely insane”. The Jerusalem Post trok zijn berichtgeving terug wegens “significant factual questions” over de bankconstructies (de Bank of Israel houdt geen persoonlijke rekeningen; geen bewijs van houder, ondertekenaars of toegang). Nederlandse autoriteiten zwijgen. Lekken naar een schrijver, stilzwijgen tegen de VS!??! Als de MIVD (of iemand binnen of nabij de dienst) de informatie doorspeelt naar Cole terwijl Washington niet wordt geïnformeerd over de compromittering van Kushners device, is dat geen neutrale inlichtingenoperatie. Het is selectieve openbaarmaking die de Amerikaanse democratie en de presidentiële kring raakt – perfect getimed rond midterms en Kushners hernieuwde diplomatieke rol. Dat maakt het tot een aanval op de bondgenoot. Meeliften op GRU-werk is technisch slim; het niet-delen en het lekken naar een publicist is politiek giftig. Het ondermijnt de vertrouwensbasis van de NAVO. Waar is justitie, het toezicht en de politiek? Het is onbestaanbaar dat Nederlandse justitie en het toezicht deze zaak niet behandelen als potentieel verraad of een hoogverraad-achtige schending van de bondgenootschappelijke plicht. Loopt er een intern MIVD-onderzoek naar een lek? Is er opzettelijk doorgespeeld naar een publicist terwijl Washington onwetend bleef? De stilte is oorverdovend en voedt het ergste vermoeden. Normaal gesproken had David van Weel, als minister van Justitie en Veiligheid verantwoordelijk voor de rechtsorde en de nationale veiligheid, allang moeten aangeven of het Openbaar Ministerie deze mogelijke schending van staatsgeheimen en het bondgenootschap onderzoekt. Zijn zwijgen is kwalijk en onverantwoord. Dilan Yeşilgöz-Zegerius, politiek verantwoordelijk voor de MIVD als minister van Defensie, had direct moeten uitleggen of er een onderzoek loopt naar de oorsprong en de verspreiding van deze informatie. Ook zij blijft stil. Rob Jetten of Tom Berendsen hadden namens Nederland het woord moeten voeren richting Washington, om duidelijk te maken dat Den Haag de ernst onderkent. Dat gebeurt niet. Ook de CTIVD en de Kamercommissie voor de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten laten niets van zich horen, terwijl juist zij moeten toezien op rechtmatigheid en verantwoording. De Tweede Kamercommissies voor Defensie en Justitie en Veiligheid hadden allang hoorzittingen moeten eisen. En dan is er Mark Rutte. Als secretaris-generaal van de NAVO leidt hij de alliantie die de MIVD – volgens de claim – ondermijnt door een topadviseur van de belangrijkste bondgenoot te monitoren via een Russische hack en die informatie niet te delen met Washington, maar wel te laten doorsijpelen naar een publicist. Een officiële reactie van Rutte namens de NAVO over de gevolgen voor het onderlinge vertrouwen is het minste wat verwacht mag worden. Zijn stilte, terwijl Nederland onder zijn leiding de kern van de Atlantische alliantie raakt, is volstrekt ongepast en versterkt het beeld van een onbetrouwbare bondgenoot. Zwijgen is geen optie meer.