คุมจี_นิรนาม 🕊️☮️🫶🏻

มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังคงรู้สึกเสียใจจนถึงทุกวันนี้ตอนที่ทำงานเป็นสาวบาร์ ตอนอายุ 21 ปี มีคุณลุงลูกค้าคนหนึ่งอายุ 53 ปี แวะมาหาเดือนละ 2 ครั้ง เขาเป็นพนักงานบริษัททั่วไปที่มักจะสวมชุดสูทยับๆและใช้กระเป๋าสตางค์สีดำใบเก่าๆ เขาไม่เคยสั่งเหล้าราคาแพง ไม่เคยต่อเวลา และจะกลับทันทีเมื่อครบ 1 เซ็ตเสมอ วันหนึ่ง ตอนที่คุณลุงกำลังจะจ่ายเงิน ฉันเห็นว่าข้างในมีธนบัตรใบละ 1,000 เยนอยู่ไม่กี่ใบ พอเห็นแบบนั้น ฉันก็คิดไปว่า “ถ้าไม่ได้มีเงินขนาดนั้น จะมาเที่ยวบาร์ทำไมกันนะ” พอฉันเล่าให้รุ่นพี่ฟัง รุ่นพี่ก็บอกว่า “มีอยู่เรื่อยๆ แหละพวกคุณลุงที่ฝืนตัวเองมาดื่มน่ะ” แล้วพวกเราก็หัวเราะด้วยกัน แต่หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ คุณลุงคนเดิมมานั่งข้างๆ ฉันแล้วเล่าให้ฟังด้วยสีหน้าดีใจว่า 👨: “ลูกสาวผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วนะ” พร้อมกับโชว์รูปในโทรศัพท์มือถือให้ดู เป็นรูปเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนกำลังชูสองนิ้ว 👩: “เอ๋! ยินดีด้วยนะคะ!” 👨: “ขอบคุณนะ เป็นมหาวิทยาลัยที่แกอยากเข้ามาตลอดเลยล่ะ” หลังจากนั้นเขาก็เล่าต่อว่า 👨: “ตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิต ผมก็อยู่กับลูกสาวกันแค่สองคนมาตลอด” นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องนี้ 👨: “เพราะต้องเตรียมเงินไว้ให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัย ปกติผมเลยไม่ค่อยได้ใช้เงินฟุ่มเฟือยเท่าไหร่” 👩: “ค่ะ” 👨: “การได้มาที่นี่และได้คุยกับคุณ เลยเป็นความสุขเดือนละ 2 ครั้งของผมเลยล่ะ” วินาทีนั้นฉันรู้สึกแน่นในอกขึ้นมาทันที สำหรับคุณลุงคนนี้ แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ แค่เซ็ตเดียว แต่มันคือช่วงเวลาพักผ่อนที่สำคัญมากสำหรับเขา แถมเขายังพูดต่ออีกว่า 👨: “ช่วงที่ลูกสาวเครียดเรื่องสอบเข้า ผมเองก็พลอยเกร็งไปด้วย” 👨: “พอได้มาคุยเรื่องไร้สาระและหัวเราะที่นี่ มันช่วยให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้หน่อยน่ะ” ที่ผ่านมาฉันมองว่าเขาเป็นแค่ลูกค้าที่ไม่มีเงินมาตลอด แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาคือคนเป็นพ่อที่กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อลูกสาวโดยยอมประหยัดในส่วนของตัวเอง ก่อนกลับคุณลุงบอกทิ้งท้ายว่า 👨: “ช่วงนี้ต้องเตรียมตัวเรื่องเข้ามหาวิทยาลัย คงจะไม่ได้มาอีกสักพักนะ แต่ถ้าทุกอย่างลงตัวแล้วจะแวะมาใหม่นะ” ฉันจึงตอบกลับไปว่า 👩: “ยินดีด้วยกับลูกสาวจริงๆ นะคะ แล้วก็ คุณพ่อเองก็เหนื่อยมามากเลยนะคะ” พอได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ้มแล้วบอกว่า 👨: “เพิ่งเคยมีคนเรียกผมว่า ‘คุณพ่อ’ แบบนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย” ทันทีที่เห็นรอยยิ้มนั้น ฉันก็นึกถึงตัวเองที่เคยหัวเราะเยาะเขาคราวก่อนขึ้นมาทันที สิ่งที่น่าอายที่สุดในวันนั้น ไม่ใช่เรื่องที่มีเงินอยู่เพียงไม่กี่พันเยนในกระเป๋าสตางค์ของลูกค้า แต่เป็นตัวฉันเองต่างหาก ที่ตัดสินคุณค่าของคนอื่นจากแค่จำนวนเงินในกระเป๋าและมองเหยียดเขา โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าชีวิตของเขาขับเคลื่อนอยู่ด้วยสิ่งสำคัญอะไร