Pinned Tweet
شاید نزدیک‌ترین توصیف برای شیوه زندگی من "آهسته سرکشیدن شیرکاکائو در جوار نور شمع" باشه. اطرافیانم شیوه زندگی‌م رو اغلب به سهل‌گیری عامدانه یا سخت‌گیری مشتاقانه تعبیر می‌کنند. دو سر طیفی که هر دو منم، ولی چیزی که این وسط نمی‌بینند "فراغت روح" ی هست که بهش مبتلا هستم.
خدمت دوستان عزیزی که داخل مرزهای پرگهر نیستن و هرروز یه شاخه گل رو با فکر "میشه،نمیشه" پرپر می‌کنند عرض‌کنم که اوضاع نت این ۲-۳ روز گذشته از اوضاع نت ۹ تا ۱۲ اسفند بدتر بوده که بهتر نبوده.
کامنت‌ها رو بخونید. تلاش حقیرانه ترکیه برای کشورسازی جعلی، رسیده به جایی که چینی‌ها مردمان آناتولی رو دهاتی‌هایی می‌خونند که در کشورگشایی‌های نوادگان چنگیز مغلوب شده و برای خودشون هویت جدیدی به تقلید از فاتحانشون ساخته و خودشون رو ترک می‌نامند.
هُدای retweeted
این فیلم جدیدی است که از بمباران میدان فردوسی در جنگ ۳۹ روزه منتشر شده. چطور می‌شود با دیدن این صحنه‌ها لعنت نفرستاد به هر آن کسی که به هر شکلی سیاهی و نکبت جنگ را سفیدشویی و توجیه می‌کند؟
زمانه‌ای رو دیدیم که قالیباف و محسن رضایی طرف خشایارشا رو گرفتن و درمقابل تو کون شاشزاده نروهای وطنی هم طرف تمدن مظلوم یونان رو.
یاللعجب.
وقتی ترامپ بعنوان نماینده جمهوری‌خواهان انتخاب شد، واضحا نگران بودم، ولی از طرفی از اینکه از بین "روبیو، ترامپ، تد کروز" ترامپ انتخاب شده نتیجه تاحدودی امیدوارکننده بود. روبیو موتور اصلی ایران‌ستیزی های ترامپه. ویدئوهاشو از زمانی که حتی سناتور نشده بود پیدا کنید و گوش کنید.
یکی از اینا یه پکیج نوروایمیجینگ خریده بود ولی از کشوری که بود نمی‌تونست به سایت ایرانی وصل بشه. تمام فایل‌های کلاس رو با فرمت webm. براش فرستادم و گفتم لطفا خودتون با mp4. تبدیل کنید. گفت اگر پلیس بفهمه چی؟ گفتم اینترنتو قطع کن تبدیل کن. گفت نه می‌فهمن اینا دیپورت می‌شم.
مثل همیشه با ژست دانای کل و قاضی‌القضات تاریخ وارد معرکه می‌شم، ادعای فهم بی‌حدوحصر سیاست دولت ترامپ رو می‌کنم، دقیقا درجهت عکس این ادعای خودستایانه موضوع اولتیماتوم به تیم ایران رو پیش می‌کشم و برپایه این پروپاگاندای موهوم هزار سطر می‌نویسم. وسطش هم یه جفتک به ظریف می‌ندازم.
حالا که سفر هیئت ایرانی به نیویورک با این صحنه به پایان رسیده است که دولت آمریکا عملاً از هیئت ایرانی خواسته زودتر نیویورک را ترک کند، شاید وقت آن رسیده باشد که تهران به یک پرسش اساسی پاسخ دهد: آیا ما واقعاً دونالد ترامپ و منطق سیاست او در قبال ایران را فهمیده‌ایم؟
این پرسش از آن جهت اهمیت دارد که هیئت ایرانی به نیویورک رفته بود تا در میانه جنگ، راهی برای کاهش تنش و شاید خروج از بحران پیدا کند. پیام تهران نیز کمابیش روشن بود: ایران آماده گفت‌وگو است، آماده مذاکره درباره راه پایان جنگ است و حتی حاضر است درباره برخی از مهم‌ترین اهرم‌های خود وارد معامله شود. اما پایان این سفر، فارغ از جزئیات دیپلماتیک آن، تصویری نمادین از مشکلی بزرگ‌تر به دست می‌دهد. تهران هنوز ممکن است تصور کند که نشان دادن عقلانیت، خویشتن‌داری و آمادگی برای مصالحه، به خودی خود در طرف مقابل تولید حسن نیت می‌کند. تجربه ترامپ اما دقیقاً ما را وادار می‌کند که در این فرض تردید کنیم.
بسیاری از خطاهای سیاست خارجی نه از کمبود اطلاعات، بلکه از خطای ادراکی ناشی می‌شوند. دولت‌ها رفتار طرف مقابل را با منطق خودشان تفسیر می‌کنند و تصور می‌کنند آنچه برای آنها نشانه عقلانیت، حسن نیت یا مسئولیت‌پذیری است، برای طرف مقابل نیز همان معنا را دارد. در مواجهه با دونالد ترامپ، دقیقاً همین فرض باید مورد بازنگری قرار گیرد.
سیاست‌گذار ایرانی پیش از هر چیز باید بفهمد و مهم‌تر از آن، باور کند که ترامپ و دولت او الزاماً برای «عاقل بودن»، «مسئولانه رفتار کردن» یا «بازیگر خوب بودن» امتیازی قائل نیستند. این تصور که اگر تهران زبان دیپلماتیک به کار ببرد، بر پایبندی خود به حقوق بین‌الملل تأکید کند، خویشتن‌داری نشان دهد و ثابت کند که خواهان گسترش جنگ نیست، این رفتار در نهایت برایش اعتبار سیاسی تولید خواهد کرد، الزاماً با منطق ترامپ سازگار نیست.
در منطق او، آنچه تعیین‌کننده است بیش از حسن رفتار، نسبت قدرت و اهرم است. خویشتن‌داری ممکن است نه به عنوان بلوغ سیاسی، بلکه به عنوان نتیجه فشار خوانده شود. اگر طرف مقابل به این نتیجه برسد که شما به دلیل افزایش هزینه‌ها عقب نشسته‌اید، پرسش بعدی برای او این نیست که چگونه این حسن نیت را جبران کند؛ بلکه این است که چرا فشار را متوقف کند.
از همین‌جا مسئله دوم آغاز می‌شود: امتیاز نقد.
در دیپلماسی کلاسیک، یک اقدام اعتمادساز ممکن است راه را برای اقدام متقابل باز کند. اما چنین چیزی فقط زمانی ممکن است که دو طرف درباره معنای آن اقدام برداشت نسبتاً مشابهی داشته باشند. اگر آنچه تهران «حسن نیت» می‌نامد در واشنگتن «نشانه نیاز» یا «اثر فشار» تفسیر شود، نتیجه می‌تواند درست عکس انتظار ایران باشد.
وقتی در میانه جنگ از تهران در مجله فرن افریز این پیام مخابره می‌شود که بیایید جنگ را متوقف کنیم، تنگه را باز کنیم یا تنش را کاهش دهیم، نباید فرض کرد که این پیام الزاماً به عنوان مسئولیت‌پذیری ثبت می‌شود. ممکن است برداشت طرف مقابل این باشد که فشار نتیجه داده است.ترامپ امتیازی را که پیشاپیش و بدون دریافت عوض داده شده، لزوماً در ستون بدهی‌های آمریکا ثبت نمی‌کند. آنچه داده شده، خیلی زود به وضعیت جدید تبدیل می‌شود و مذاکره بعدی از همان نقطه تازه آغاز خواهد شد.
به بیان ساده: آنچه دادی، دادی؛ حالا ببینیم درباره بقیه چه می‌توان گرفت.
برای همین است که مسئله توالی امتیازها در هر مذاکره احتمالی اهمیتی اساسی دارد. اینکه چه کسی اول چه کاری انجام می‌دهد، موضوعی فنی نیست؛ بخشی از خود قدرت چانه‌زنی است. اهرمی که بدون دریافت مابه‌ازا کنار گذاشته شود، دیگر اهرم نیست.
اما مسئله از این هم عمیق‌تر است. در تهران هنوز این تصور وجود دارد که شاید بتوان با حل پرونده هسته‌ای، کل بحران با آمریکا را مدیریت کرد. منطق این نگاه روشن است: پرونده هسته‌ای مهم‌ترین موضوع اعلام‌شده از سوی واشنگتن است؛ پس اگر ایران بتواند امتیازی بزرگ در این حوزه بدهد، ترامپ نیز می‌تواند آن را به عنوان یک پیروزی عرضه کند و راهی برای خروج از بحران پیدا شود.
خطر این نگاه در محدود کردن بیش از حد صورت مسئله است.
سیاست‌گذار ایرانی باید این احتمال را جدی بگیرد که مسئله هسته‌ای برای دولت ترامپ تمام مسئله ایران نیست. حتی ممکن است بهانه، ابزار یا فقط یکی از اجزای پروژه‌ای بزرگ‌تر باشد. در این صورت، امتیاز هسته‌ای الزاماً بحران را پایان نمی‌دهد؛ ممکن است فقط یک موضوع از فهرست مطالبات حذف شود و موضوع دیگری جای آن را بگیرد.👇۱
هُدای retweeted
هادی معصومی زارع محقق مطالعات خاورمیانه در این اپیزود مهمان ایران‌تاک است تا درباره حضور منطقه‌ای ایران و محور مقاومت گفت‌وگو کند.
دیدن گفت‌وگو
youtu.be/1Bk_7Tcq0rY
