یه شب چندسال پیش، که خیلی حالم خراب بود، رندوم رفتم یه برنامه قرآن نصب کردم و گوش دادم. ویژگی خوبش این بود که قاری‌ها رو می‌تونستی انتخاب کنی و قاری ایرانی هم داشت.
الان چندوقته دنبال اون برنامه‌ام، ولی اسمش یادم نمیاد.
گاهی این احساس به یادم میاد که وقتی بمیرم، هیچ‌کس دلش نمی‌سوزه. هیچ‌کس عمیقا ناراحت نمی‌شه. ناراحت هم بشن، مدتی بعد فراموششون می‌شه. چرا نیاز دارم که موقع مرگم برام بسوزن؟ شاید چون در زنده بودنم، می‌خوام عمیقا احساس و درک بشم و ببیننم.
این اپلیکیشن بله جدیدا تو اسکرینم نمی‌مونه. هی هردفعه باید برم از وب وارد یشم یا دانلود کنم. کسی می‌دونه مشکلش چیه و باید چه کنم؟
می‌خواستم قاووت/ قوتو تو شیر بریزم بخورم، مامانم گفت آره خوبه درد رو هم می‌ندازه (انقد سرفه دارم که کمرم درد می‌کنه). این‌جوری بودم که وا غیورمردان کرمان تو قوتو هم تریاک می‌ریزن مگه؟ خلاصه خیلی جدی نگرفته بودم. اما الان واقعا حس می‌کنم دیگه اون درد رو ندارم. ای قدرت تریاک.
واقعا این چیزا خیلی اثرگذاره و آدم فکر می‌کنه لابد ساده‌ست. در کلاسم چندتا شاگرد دارم که قشنگ خودشونو بالاتر از بقیه می‌بینن و هی فقط با هم گروه و گنگ می‌شن. چون مادراشون دقیقا همین‌طوری رفتار کردن و انواع لوازم تحریر و وسایل ادایی و اضافی براشون می‌خرن و خودشون هم همین رفتار رو
دارن. رو بچه‌شون هم اثر گذاشته و من دارم تمام سعیم رو می‌کنم که این قضیه رو توی کلاسم کنترل کنم. با بقیه بچه‌ها قاطیشون می‌کنم، به همه می‌گم وسایل اضافی نیارید، بلکه این چشم و هم‌چشمی که اینا با همدیگه دارن و کل کلاس هم مثل بت به اینا نگاه می‌کنن، از بین بره. بعد با خودم می‌گم خب
برام جالبه که چجور دهه هفتادی‌هایی که الان پدرمادر شدن، در ابتدای امر خودشون مشکل تربیتی دارن. یعنی می‌گی این بچه دهه نودی چرا این‌قدر بی‌تربیته، می‌رسی به مادر پدر بی‌تربیت. که پدرمادرای این هفتادیا، پنجاهیا بودن. یعنی پنجاهیا این‌قدر عقده‌ای بار اومدن که حالا از اون‌ور افتادن؟