포피쇼 יִ 𓂂𓏸

ออฟฟิศเราทะเลาะกันเรื่องไมโครเวฟจนต้องออกกฎใหม่ค่ะ ที่ออฟฟิศฉันมีไมโครเวฟอยู่เครื่องหนึ่งค่ะ ใช้กันมาสองปีไม่เคยมีปัญหา จนวันหนึ่งพี่เจเอาปลาทูมาอุ่น เรื่องเริ่มตอนเที่ยงค่ะ ฉันกำลังนั่งเขียนข้อความโฆษณาอยู่ ก็ได้กลิ่นปลาทูลอยมาจากห้องครัว ไม่ใช่ว่ากลิ่นไม่ดีนะคะ แต่ห้องครัวออฟฟิศเราอยู่ติดกับโต๊ะทำงานพอดี แล้ววันนั้นประตูก็เปิดค้างไว้ แก้มที่นั่งข้างฉันเงยหน้าขึ้นมา “ฝน แกได้กลิ่นไหม” “ได้” “ใครกินปลาทู” ยังไม่ทันตอบ พี่เจก็เดินออกมาพร้อมจานข้าว “พี่เอง ทำไมเหรอ” แก้มบอกว่ากลิ่นเข้ามาถึงโต๊ะทำงานเลย พี่เจก้มมองจานตัวเอง “ก็ปลาทูมันต้องมีกลิ่นสิ” ฉันเกือบหลุดขำ แก้มเลยบอกว่าไม่ได้ห้ามกิน แค่อยากให้ปิดประตูครัวเวลาอุ่นอาหาร พี่เจรับปากค่ะ ฉันนึกว่าเรื่องจบแล้ว แต่บ่ายวันนั้น แป้งส่งข้อความเข้ากลุ่มบริษัทว่าอยากให้ทุกคนช่วยระวังเรื่องกลิ่นอาหารในพื้นที่ส่วนกลาง พี่ก้องเห็นด้วย แล้วเสนอว่าเราควรมีกฎใช้ไมโครเวฟให้ชัดเจน วันรุ่งขึ้น แป้งเลยเปิดให้ทุกคนเสนอความคิดเห็น แก้มเสนอว่าอาหารกลิ่นแรงควรปิดฝาครอบและปิดประตูครัว บอสยกมือถาม “แล้วกะเพราล่ะครับ กลิ่นแรงไหม” แก้มบอกว่าถ้าอุ่นแล้วกลิ่นเข้ามาถึงโต๊ะทำงานก็น่าจะถือว่าแรง บอสทำหน้าเศร้าเลยค่ะ เพราะน้องกินกะเพราแทบทุกวัน พี่เจบอกว่าถ้าห้ามปลาทู ก็ควรห้ามปลาร้าด้วย แป้งรีบแทรก “เราไม่ได้จะห้ามอาหารนะเจ” “อ้าว แล้วปลาทูพี่ผิดอะไร” ฉันเลยช่วยอธิบายว่าเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่เมนู แต่อยู่ที่การใช้พื้นที่ร่วมกัน พี่เจพยักหน้า “โอเค งั้นต้องปิดประตู” นัทที่นั่งเงียบมาตลอดถามขึ้นมา “แล้วถ้าคนกำลังอุ่นอาหารอยู่ข้างในล่ะครับ” “ก็ปิดประตูสิ” แก้มตอบ “แต่ห้องครัวเราไม่มีพัดลมดูดอากาศนะครับ” ทุกคนเงียบเลยค่ะ เพราะนัทพูดถูก ถ้าปิดประตูหมด คนที่อยู่ในครัวก็ต้องยืนดมกลิ่นอยู่คนเดียว แป้งเลยเสนอให้เปิดหน้าต่างครัว แล้วใช้ฝาครอบอาหารแทน ทุกคนเริ่มเห็นด้วย จนพี่ก้องพูดว่า “งั้นเอางี้ ใครใช้อุ่นอาหารก็ช่วยเช็ดไมโครเวฟหลังใช้ด้วย” บอสถามทันที “ทุกครั้งเลยเหรอครับ” “ถ้ามันเลอะก็เช็ดสิ” “แล้วถ้าไม่เลอะล่ะครับ” “ก็ไม่ต้องเช็ด” “แล้วใครเป็นคนตัดสินว่าเลอะ” ฉันหันไปมองแก้ม แก้มกำลังพยายามกลั้นหัวเราะอยู่ แป้งเลยสรุปกฎออกมาได้สามข้อค่ะ ใช้ฝาครอบอาหาร เปิดหน้าต่างเวลามีกลิ่น และเช็ดทำความสะอาดถ้ามีคราบ ฟังดูง่ายมากใช่ไหมคะ แต่หลังจากนั้นสองวัน ฉันก็เจอโพสต์อิทติดอยู่บนไมโครเวฟ “ใครใช้ฝาครอบแล้วไม่ล้าง กรุณาล้างด้วยครับ” ข้างล่างมีคนเขียนต่อว่า “คนที่ใช้คนสุดท้ายต้องล้างไหม” แล้วก็มีอีกลายมือหนึ่งตอบว่า “ถ้าคนก่อนหน้าทำเลอะไว้ล่ะ” ฉันยืนอ่านอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินไปหาแป้ง “แป้ง” “ว่าไง” “ฉันว่าเราต้องมีกฎเรื่องฝาครอบแล้ว” แป้งเงยหน้าขึ้นมามองฉัน “ฝน อย่าเพิ่ง” ฉันหัวเราะเลยค่ะ สุดท้ายแป้งเดินไปล้างฝาครอบเอง แล้วติดป้ายใหม่ไว้ข้างไมโครเวฟ “ใช้แล้วล้างด้วยนะคะ ไม่ต้องสืบว่าใครใช้ก่อน” ตั้งแต่นั้นมา ไมโครเวฟก็สะอาดขึ้นมากค่ะ แต่เมื่อวานพี่เจเดินมาถามฉันว่า “ฝน ถ้าพี่เอาปลาทูมาอุ่นอีกได้ไหม” ฉันบอกว่าได้ ขอแค่ใช้ฝาครอบ เปิดหน้าต่าง แล้วล้างให้เรียบร้อย พี่เจพยักหน้า “โอเค” ก่อนจะถามต่อ “แล้วถ้าพี่เอาปลาทูมากินแบบไม่อุ่นล่ะ” ฉันมองพี่แกอยู่พักหนึ่ง “พี่เจคะ” “ว่าไง” “พี่อยากกินปลาทู หรืออยากชนะคะ” พี่เจหัวเราะแล้วเดินกลับไปค่ะ ส่วนฉันกลับมานั่งเขียนงานต่อ พร้อมคิดในใจว่าออฟฟิศเราคงไม่ต้องมีกฎเรื่องปลาทูอีกแล้ว หวังว่านะคะ เรื่องมันมีอยู่ว่า... #ออฟฟิศอลวน เรื่องราวจากชีวิตประจำวัน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ที่ทำงานคุณเคยมีกฎแปลก ๆ ที่เริ่มต้นจากเรื่องเล็กนิดเดียวบ้างไหมคะ?