Een bericht van m’n broer … Ik wil graag iets persoonlijks met u delen, ook omdat ik de afgelopen maanden ontzettend veel lieve persoonlijke berichten heb gehad naar aanleiding van het plotselinge overlijden van mijn jongere broer. Dat waardeer ik en het sterkt mij, vooral de verhalen die u met mij heeft gedeeld over de familieleden of vrienden die u, vaak op noodlottige wijze, zijn ontvallen. Graag deel ik een heel persoonlijk moment met u dat een paar dagen geleden is gebeurd, een moment waardoor ik vol in de emotie schoot en schaamteloos heb staan huilen en waarbij ik mijn gevoel de vrije loop heb gelaten omdat ik eindelijk een bevestiging kreeg van hetgeen waar ik al maanden op hoopte. Waar heeft hij het over denkt u misschien? Gaat het wel goed met hem? Ik zal het uitleggen, als u belooft dat u mij niet belachelijk maakt dat ik dit met u deel en in zoiets een bevestiging zie van hetgeen waar ik op hoopte. Zoals u weet is mijn jongere broer door een verkeersongeval om het leven gekomen, een heel naar verkeersongeval zelfs. Wat u niet weet is dat een jaar daarvoor mijn broer heel serieus bezig was met zijn uitvaart, op een manier dat je haast zou gaan denken dat hij van plan was om uit het leven te stappen. Hij had zich aanvullend verzekerd, nadat hij eerst verschillende uitvaartverzekeringen in detail had vergeleken, hij had zelfs al een kist uitgezocht, tot aan het exacte model en de gewenste uitvoering. Als kunstenaar zijnde had hij vanzelfsprekend al een aantal opzetten gemaakt voor zijn rouwkaart, hij had zelfs een korte samenvatting geschreven hoe hij graag herinnerd wilde worden. Ook had hij een heel draaiboek opgesteld over hoe hij zijn uitvaart voor zich zag, vaak tot in de kleinste details uitgewerkt, soms met tekst omschreven, soms als schetsen vormgegeven. U begrijpt dat ik destijds meerdere diepgaande gesprekken met hem heb gehad hierover en steeds geprobeerd heb de motivatie hiervoor uit hem te krijgen. Helaas deed hij er niet veel mededelingen over, het was een gevoel zei hij, hij had de aandrang om zaken goed te regelen voor zijn uitvaart. En nee, hij moest steeds lachen als ik vroeg of hij misschien zelfmoord overwoog, dan keek hij mij met z’n staalblauwe ogen heel indringend aan, ‘maak je geen zorgen bro, dat gaat niet gebeuren’ en dan legde hij vervolgens z’n hand geruststellend op m’n schouder. Of hij geweten heeft dat een jaar later dit draaiboek wat hij heeft achtergelaten de rode draad vormde voor zijn uitvaart. Dat ik dankzij dit draaiboek alles tot in detail heb uitgewerkt en geregeld, precies zoals hij het wilde, durf ik niet te zeggen. Heeft hij al die tijd misschien al geweten dat hij niet ouder dan 48-jaar mocht worden? Mijn broer Ronald was namelijk een spiritueel iemand, hij was degene die veel meer op gevoel functioneerde dan ik, ik was de nuchtere zoon in het gezin. Ronald ging uiteindelijk naar de kunstacademie en liet zijn creativiteit daar de vrije loop. Ik ging de technische kant op, een studie microelektronica, gevolgd door een studie nanotechnologie. Het is een ander soort creativiteit hield ik hem altijd voor, geen kwasten, penselen en verf, of beitels en gutsen, maar wis- en natuurkunde, elektronische onderdelen en veel, heel veel, reken- en soldeerwerk. Ronald geloofde in het hiernamaals, wist zeker dat er daar een plek voor hem was, dat hij daar ook de vrijheid zou vinden waar hij al die jaren dat het slecht met hem ging, vooral geestelijk, zo naar snakte. Ronald stond dan ook veel dichter bij de natuur dan ik, had verbinding met de aarde zoals hij het zelf omschreef en functioneerde spiritueel gezien op een heel ander vlak. Ik knikte altijd instemmend als hij zei dat ik mij geen zorgen hoefde te maken, dat er voor hem, maar ook voor mij en mijn ouders een mooie plek was gereserveerd in het hiernamaals. Ook drukte hij mij en vooral mijn moeder op het hart dat als er ooit iets met hem zou gebeuren hij zou terugkeren om ons te laten weten dat het goed met hem gaat, dat hij zijn plek heeft gevonden en zijn vrijheid. U begrijpt dat ik met mijn nuchtere inborst daar in eerste instantie niet veel waarde aan hechtte, mijn moeder echter hoopte de afgelopen maanden elke keer maar weer dat ze zo’n signaal zou krijgen van m’n broer, in welke vorm dan ook. Helaas bleef het bij vurige hoop en ondanks al het verdriet en de smeekbeden die mijn moeder ongetwijfeld heeft geuit heeft zij nooit het signaal gekregen waar ze zo op hoopte. Bij mij is dat echter anders, ik heb in de eerste weken na zijn overlijden een aantal momenten gehad dat er soms heftige dingen zijn gebeurd die moeilijk zijn uit te leggen als toeval, maar nuchter als ik ben heb ik die terzijde geschoven. Tot afgelopen zaterdag. Afgelopen zaterdag stond ik in m’n achtertuin, het was pakweg een half uur voordat het donker zou worden, dus het begon net een beetje te schemeren. Ik keek naar de hemel, die een prachtige haast volledig egale paarse gloed scheen te hebben en zoals zo vaak dwaalden mijn gedachten af naar Ronald. Ik praat soms wel eens tegen hem, gewoon zoals we vroeger ook wel gesprekken hadden, vertel hem wat mij bezighoudt en vraag hoe het met hem gaat etc. ik schaam mij helemaal niet om dat gewoon ruiterlijk toe te geven. En terwijl ik daar naar de hemel stond te kijken kreeg ik opeens het gevoel dat ik niet alleen was, er kwam een soort kalmte, een soort rust over mij, en terwijl mijn ogen nog steeds gefixeerd waren op al dat paars in de hemel begon ik hardop tegen Ronald te praten: ‘hoe gaat het met je bro, ik hoop dat het goed met je gaat?’, ‘ik hoor niks van je en je had beloofd om het te laten weten als het goed met je gaat, what’s up bro?’, ‘gaat het wel goed met je?’, ‘zo ja, laat dan wat van je horen bro!’. En letterlijk twee seconden nadat ik die laatste woorden uitsprak vliegt er tergend langzaam een heliumballon over m’n achtertuin heen, op pakweg een meter of 5 á 10 van mij af. Heel langzaam vervolgt de ballon zijn weg, van links naar rechts over m’n achtertuin, het oppervlak reflecterend in de paarse gloed en de laatste zonnestralen. Ik sta als aan de grond genageld en kijk volkomen gebiologeerd naar de ballon als hij langzaam en geluidloos over het dak van het huis van mijn buren verdwijnt. Ik barst vervolgens in huilen uit en bedank Ronald hardop voor deze boodschap, voor dit teken van leven: ‘dankjewel bro, dit had ik nodig!’, de buren zullen zich wel afgevraagd hebben wat er aan de hand was? Voordat u nu denkt dat ik onder invloed was van het één of ander, maak u geen zorgen, ik drink nooit, gebruik geen drugs (ook nooit gedaan overigens) en heb m’n hele leven nog nooit een sigaret of joint aangeraakt. Op het moment dat dit gebeurde was ik dus broodnuchter maar had wel echt een moment van rust in mezelf gevonden, stond daar echt in mijn achtertuin met al mijn zintuigen wijd open, de pracht van de paarse hemel in mij opnemend, de geur van het nog natte gras, de geluiden uit de buurt, hoofdzakelijk het ruisen van de bladeren aan de bomen verderop en het fluiten van een aantal vogels. Wellicht heeft dat het verschil gemaakt, dat ik door die rust in mijzelf hem beter kon horen en hij mij? En dat hij daar vervolgens op reageerde? Ik durf het niet te zeggen, ik kan het niet verklaren, wel ben ik ervan overtuigd dat dit geen toeval was, de kans dat er net op dat moment een heliumballon over mijn tuin komt vliegen is uiteraard meer dan astronomisch klein. Daar wilde ik het graag bij laten, deze kleine inkijk in mijn leven, een leven dat ik langzaam weer heb opgepakt na een hele vervelende scheiding en kort daarna het plotselinge overlijden van mijn jongere broer. Mocht u ook worstelen met een vergelijkbare situatie dan hoop ik dat u een beetje kracht heeft weten te halen uit mijn relaas, want ondanks mijn nuchterheid ben ik toch inmiddels wel overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde, hoe zweverig dat ook klinkt. Ik wens u een fijne avond en vooral veel geluk en wijsheid, hartelijk dank dat ik u even mee mocht nemen naar een heel opmerkelijk persoonlijk moment uit mijn leven. Foto: Ronald in z'n element, hard aan het trainen in de natuur, dat deed hij vaak en met overtuiging.