kemal can

AKP iktidarının zayıf karnı, sadece şimdi değil çok uzun bir süredir tabanı veya onu destekleyen seçmen. Ancak bu yumuşak karında kendiliğinden oluşucak çatlaklar veya kopmalar vesilesiyle sonuç doğurmuyor. Eğer öyle olsaydı bu taban içinden çıkan partiler koleksiyonundan (HAS Parti’den DEVA’ya kadar) bir ışık görmemiz gerekirdi. AKP iktidarının (Cumhur İttifakının) zayıf noktası tavanı ile tabanı arasında artık organik ilişki zemini kalmamış olması. Üstelik asıl paradoks, kopmanın bu bağlantıyı bizzat sağlayan Erdoğan’ın siyasi rolünün değişmesi yüzünden olması. Başkanlık sistemi ve Cumhur İttifakı mimarisi taban ve tavan arasındaki siyasi ilişkinin sonu oldu. Bugün iktidar tavanındaki çıkar çatışmaları veya iç gerilimden doğabileceği vehmedilen çatlaklardan çok daha büyük kopuş çok daha önce gerçekleşti. Bu potansiyelle doğrudan ilişki kurmak yerine -yine Erdoğan’ı merkeze alan- iç gerilimlerden medet ummak ve sürekli bundan bahsetmek kimin işine yarıyor?

Seçimle bir şeyin değişeceği umudunu canlı tutmak nasıl sağlanabilir? Bu ihtimalin rehavetiyle mi yoksa bu azmin zemin kazanmasıyla mı? Kazanma stratejilerinden bağımsız ve seçim parantezinden daha geniş bir mücadele zarureti var. İki sonuçta da, kazanacak formül yerine, kazanılması şart olan mücadele var. Kazanmayı sağlayan da bu zaten.

Umut, köşede bir yerde sırasını bekleyen sinsi bir şey değil. Kazanılması, üretilmesi, korunması gereken bir şey. Tekrar ivme kazanan ayrımcı, dışlayıcı, ırkçı, faşizan hezeyanlar, bir dalga yaratabildikleri, popülerleştikleri için “yeni” olma hakkı kazanmıyor. Son derece “eski” en temel çelişkilerin üzerinden “başka türlüsü mümkün ve bunu biz yapabiliriz” diyenlerin ısrarı çok daha “yeni”. Bütün bunların birleştiği nokta ise hem direnirken hem daha iyisi için harekete geçerken, asıl hayati dinamiğin hala topyekûn mücadele olduğu gerçeği.

Brezilya ve özellikle Sırbistan’daki gelişmelere, sadece seçim sonuçları açısından bakmak yerine uzun soluklu bir mücadele hikayesi olarak izleyince alınacak daha fazla “ders” var.

Her ciddi krizde, her hak-hukuk ihlalinde, mümkün olduğu kadar dar mağdur grupları tarif ediliyor. Bir anlamda hayli kalabalık mağdur kitlesinin dışında kalmaya çalışılıyor. Çünkü başkası için harekete geçme sorumluluğu, kendi meselesini çözme mecburiyetinden daha zayıf. Mağduriyetten kaçınınınca sorumluluktan sıvışmak kolay. Bu yüzden medyanın, fon vurgununun, düşük ücretin, geleceksizliğin mağdurları sanki belirli ve dar bir çevre gibi ele alınıyor. Oysa bu yapısal sorunların tamamı herkesi mağdur ediyor. Siyasi müdahale, insanları buna ikna etmek ve harekete geçirmek. Bu arada fon skandalında, -“komplo” iddialarıyla- Erdoğan’ı da mağdur gruba katma gayretinde muhalefet medyasının da dikkat çekici bir gayreti var. Çünkü “iktidar içi gerilim”, muhtemel bir seçim başarısı için muhalefet kamuoyunda çok prim yapıyor.

Önemli olan, “mağdurun” yanında olmanın yanı sıra kendi mağduriyetine müdrik olmak. Bu aynı zamanda sorumluluk almak demek. Zira sorunu kendinden uzağa itmenin bir gerekçesi, sorumluluktan kaçınmak.