Ahmed

Dünyanın en büyük zımpara üretim tesislerinin sahibi Ercan Tokatlıoğlu: “Babam bana, sen teknik işlere çok meraklısın, gel sana bir hırdavatçı dükkanı açalım dedi.” “O zaman annem yeni vefat etmişti. Ondan kalan bir daire vardı. O daireyi yaklaşık 19 bin dolara sattık.” “Bu parayla 100 metrekarelik bir hırdavatçı dükkanı satın aldık. Ben de 21 yaşında tek başıma ticarete başladım.” “Dükkanı satın aldığımızda içerisi yıllardır satılmayan mallarla doluydu. Bir sürü eski hırdavat malzemesi vardı. Bunları olduğu gibi raflarda bekletmenin anlamı da yoktu.” “Hepsini topladım, karışık paketler yaptım. Dükkanın önüne koydum. Ne alırsan 5 lira, 10 lira diyerek satmaya başladım.” “Amacım bir an önce o malları eritmek ve dükkanı çalışır hâle getirmekti. Çünkü elimizde büyük bir sermaye yoktu. Annemden kalan evi satıp bu işe girmiştik.” “Bir gün babamın Sadık isimli bir arkadaşı dükkana geldi. Kendisi de endüstriyel malzemeler ve hırdavat alanında büyük bir şirketin sahibiydi.” “Bana, oğlum sen daha 21 yaşındasın, bu işi nasıl yapacaksın diye sordu. Ben de yaşımız genç, elbette bir gün bu işin bir yerinden tutacağız dedim.” “Sadık amca bana İstanbul’daki bir firmadan bahsetti.” “Dedi ki: bunlar biraz değişik insanlardır ama sen git, bunlardan zımpara al, sat. Biz de gelip senden alalım. Depodan alır gibi senden zımpara alırız.” “Ben o güne kadar zımparanın bu kadar fazla çeşidi olduğunu bile bilmiyordum. Zımpara deyince aklıma herkes gibi basit bir ürün geliyordu.” “Hemen araştırmaya başladım. Ne kadar farklı alanlarda kullanıldığını, ne kadar büyük bir pazar olduğunu gördüm. Sonra zımpara ticaretine girdim.” “Benim iş hayatımdaki asıl kırılma da o gün oldu.” “İlk başta zımpara alıp satıyordum. Sonra ithalat yapmaya başladım. Bir süre sonra yalnızca ticaret yapmak yerine üretime de girmek istedim.” “O sırada kapanan bir zımpara fabrikasının makinelerinin satıldığını öğrendim. Çok büyük makineler değildi. Yalnızca tek bir ürün üretebilen, birkaç yüz metrelik ekipmanlardı.” “1992 yılında bu makineleri satın alıp Türkiye’ye getirdim. Yaklaşık 500 metrekarelik, eskiden tarım ürünleri için kullanılan kiralık bir işletmeye kurduk.” “Orada üretime başladık. Aynı zamanda küçük miktarlarda ihracat da yapıyorduk.” “1994 yılında kısa dönem askerliğe gittim. Askere gitmeden önce dolar yaklaşık 6 liraydı. İki ay sonra geri döndüğümde 35 liraya çıkmıştı.” “O zaman biz battık. Gerçekten çok zor bir dönemdi ama üretime de devam etmek istiyorduk.” “Çalıştığımız bir İtalyan markasına yaklaşık yarım milyon avro borcumuz vardı.” “Bir gün İtalya’dan telefon geldi. Adam son derece sakindi. Mallar nerede diye sordu. Biz de depoda durduğunu söyledik.” “Hemen o malları ayrı bir depoya kaldırın, sakın satmayın, sakın dokunmayın dedi.” “Biz de gençliğimizde İtalya’da böyle döviz krizleri yaşadık. Altı ay sonra işler düzelecek, o zaman satmaya başlarsınız diye anlattı.” “Biz de onun söylediğini yaptık. Altı ay boyunca mallara dokunmadık.” “Son gerçekten işler düzeldi malları satmaya başladık ve adamın borcunu da ödedik.”