First Note — Regret ความสงบสุขจบสิ้นลงอย่างกะทันหัน สำนักงานถูกย้อมไปด้วยสีแดงคล้ำของเลือด พวกพ้องคนสำคัญยิ่งราวกับครอบครัว กลายเป็นร่างอันไร้วิญญาณที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้อีก ความสิ้นหวังที่แม้แต่จะมองก็ยังไม่อยาก แผ่ขยายไปทุกหนแห่ง ชีวิตประจำวันซึ่งเคยเชื่อมั่นว่าจะดำเนินต่อไปอย่างปกติในวันพรุ่งนี้ กลับถูกพรากไปอย่างไม่เป็นธรรม ใครเป็นคนทำ? แล้วทำไปเพื่ออะไรกันแน่? ความขุ่นเคืองต่อคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ลุกโชนดุจเปลวเพลิง — จะปล่อยให้เรื่องจบลงแบบนี้ไม่ได้ เสียงพึมพำที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดและความเครียดแค้น ค่อย ๆ เลือนหายไปในห้องอันมืดสลัว — Akanyatsura

First Note — Missing เสียงทะเลาะวิวาทของใครบางคนดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ พร้อมกลิ่นเหม็นเน่าของแอ่งน้ำที่หยุดนิ่ง เด็กสองคนที่เติบโตมาในสลัม ขดตัวงอเข้าหากันราวกับถุงขยะ พวกเราเบียดกายเข้าหากันเพื่อทนต่อสายลมหนาวเหน็บที่บาดผิวราวกับคมมีด บ้านอันอบอุ่นที่มีพ่อแม่ผู้เปี่ยมไปด้วยความรักรอคอยอยู่ มื้ออาหารอุ่น ๆ ที่สามารถกินได้จนอิ่มท้อง สิ่งที่ผู้คนในสังคมเรียกกันว่า ‘เรื่องธรรมดา’ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด สิ่งเหล่านั้นกลับไม่เคยถูกมอบให้แก่พวกเราเลย ความหิวโหยและความหนาวเหน็บนำพาความง่วงงุนอันหนักอึ้งมาเยือน ‘เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ขอให้ความอบอุ่นที่อยู่ข้างกายยังคงอยู่ตรงนั้นด้วยเถอะ’ ขณะที่อธิษฐานต่อพระเจ้าที่ตนเองไม่เคยเชื่อมัน ฉันค่อย ๆ หลับตาลงอย่างเงียบงัน — COZMEZ