24.00

สุดท้ายแล้วเราอาจไม่ได้จดจำทุกวันที่ผ่านไป แต่เราจะจดจำได้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยพยายามอย่างเต็มที่เพื่อใช้ชีวิตให้ดีที่สุดในแบบของเรา

อย่ามองคนจากสิ่งที่เขามีเพียงอย่างเดียว ลองมองจากวิธีที่เขาปฏิบัติต่อคนที่ไม่มีอะไรให้เขาด้วย

การให้อภัยตัวเองอาจยากกว่าการให้อภัยคนอื่น เพราะเรารู้ดีที่สุดว่าในวันนั้นเราเคยทำอะไรพลาดไปบ้าง

ไม่รู้ว่าจะได้เจอคนที่ถูกใจเมื่อไหร่ แต่ก็ไม่ได้รีบแล้ว ขอให้คนที่เข้ามา เป็นคนที่เราชอบจริงๆและเขาก็ชอบเราจริงๆเหมือนกัน

อย่าเอาความดีหรือความทุ่มเทไปหวังผลว่าจะเปลี่ยนสันดานคนเจ้าชู้ได้เพราะคนพวกนี้ต่อให้เราประเคนโลกให้ทั้งใบ เขาก็ยังหาเรื่องออกไปนอกลู่นอกทางอยู่ดี เลิกเป็นแม่พระจำเป็นได้แล้ว

ไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้าจะเจอเรื่องอะไรอีกบ้าง แต่ตอนนี้ยังอยากหัวเราะให้เยอะๆ ไปเที่ยวในที่ที่อยากไป รักคนที่ดีกับเรา และใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุดเท่าที่ทำได้

แผลที่เธอสร้างด้วยความละเลย มันกำลังกลายเป็นเกราะป้องกันไม่ให้ฉันกลับไปรักเธออีก

ถ้าวันหนึ่งเราไม่ถาม ไม่ตาม ไม่งอนแล้ว อย่าเพิ่งคิดว่าเราเข้าใจทุกอย่าง บางทีเราอาจแค่หมดแรงจะรู้สึกแล้วก็ได้

ไม่ได้เสียดายที่เคยรักเธอ เสียดายแค่ตอนนั้นเรารักเธอมากจนลืมเหลือความรักไว้ให้ตัวเองบ้าง

เรารู้ว่าเธอยุ่ง เลยพยายามเข้าใจมาตลอด รู้ว่าเหนื่อยเลยไม่อยากงอแงหรือเรียกร้องอะไรเยอะ แต่บางทีก็แอบสงสัยเหมือนกันว่า ถ้าคนหนึ่งต้องเข้าใจทุกอย่างแล้วใครจะเข้าใจคนคนนั้นบ้าง

ถ้าวันหนึ่งเราไม่ถาม ไม่งอน ไม่ตามอะไรแล้ว อย่าเพิ่งคิดว่าทุกอย่างโอเคนะ บางทีเราอาจแค่ผ่านช่วงที่อยากแก้ทุกอย่างมาแล้วแล้วตอนนี้กำลังดูว่า ถ้าเราไม่พยายาม มันจะเหลืออะไรอยู่บ้าง

เราคงไม่ได้กลัวความมืดหรอกแต่สิ่งที่กลัวจริงๆคือช่วงเวลาที่ทุกอย่างเงียบแล้วคำถามที่หนีมาตลอดทั้งวันมันกลับมานั่งอยู่ข้างๆเตียงอีกครั้ง

เราอาจไม่ได้ต้องการใครที่รักเรามากที่สุด แค่อยากเจอคนที่ไม่ทำให้ต้องตั้งคำถามทุกวัน ว่าสรุปแล้วเราสำคัญกับเขาจริงๆ หรือเรากำลังคิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว

สุดท้ายชีวิตก็ไม่ได้หยุดเพราะใครคนหนึ่งหายไป เรายังมีงาน มีข้าวให้กิน มีที่ให้กลับ และมีตัวเองคนเดิมที่กำลังค่อยๆกลับมาอีกครั้ง

ตอนนี้เราไม่ได้พยายามมีความสุขทุกวันแล้ว วันไหนดีก็ใช้ให้เต็มที่ วันไหนไม่ไหวก็ปล่อยตัวเองเงียบๆบ้าง ไม่เห็นต้องเก่งตลอดเวลาเลย

โสดไม่ได้เหงาทุกวัน แต่การมีแฟนแล้วรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว อันนั้นเหงากว่ามาก

ความเหงาตอนอยู่คนเดียวยังไม่น่ากลัวเท่า ความเหงาตอนที่เพิ่งเลิกกับคนที่ผูกพันมากๆ บ้านทั้งหลังเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ที่มันกำลังเต้นช้าลงด้วยความสิ้นหวัง