Hebben ze geen ogen in hun kop? — Rik de Lavaletta Ik kijk naar demonstraties voor Palestina en denk steeds vaker: zien deze mensen werkelijk niet wat er voor hun neus gebeurt? Of willen ze het niet zien? Queers for Palestine. Regenboogvlaggen tussen Palestijnse vlaggen. Mensen die vanuit de veiligheid van Amsterdam, Londen of New York demonstreren voor een gebied waar hun eigen seksuele vrijheid bepaald geen vanzelfsprekendheid is. Ik krijg die tegenstelling niet meer logisch aan elkaar geknoopt. Israël is het enige Joodse land ter wereld. Een democratie met verkiezingen, oppositie, onafhankelijke media, demonstraties tegen de eigen regering, universiteiten en een economie die zich kan meten met ontwikkelde westerse landen. En juist dat land roept al tientallen jaren een haast obsessieve vijandigheid op. Op 7 oktober 2023 werd Israël aangevallen. Burgers werden vermoord, mensen ontvoerd, jongeren op een muziekfestival afgeslacht, gezinnen uit hun huizen gehaald. Israël sloeg terug. Een staat die zijn burgers niet verdedigt nadat ze zo zijn aangevallen, houdt op een staat te zijn. Maar ergens onderweg begon voor een deel van de westerse protestbeweging de geschiedenis ineens op 8 oktober. Hamas, de aanval en de gijzelaars verdwenen naar de achtergrond. Over bleef één verhaal: Israël is de dader. En toen kwam het woord genocide, alsof Israël simpelweg besloten zou hebben Palestijnen uit te roeien. Dat argument volg ik niet. Israël beschikt over overweldigende militaire macht. Als vernietiging het doel was, had het daarvoor de middelen. Je hoeft het militaire optreden niet goed te keuren, Netanyahu niet te sparen en elke bom niet te rechtvaardigen om dat simpele gegeven te zien. Maar doe niet alsof Israël zonder aanleiding op een ochtend besloot Gaza binnen te vallen. En dan Queers for Palestine. Daar houdt mijn begrip echt op. In Israël kunnen homoseksuelen openlijk leven; Tel Aviv heeft Pride, er zijn homoseksuele politici, artiesten en militairen. Organiseer eens een Pride-optocht onder Hamas en vertel daarna hoe veilig je je voelde. Toch loopt hier men met diezelfde regenboogvlag enthousiast mee achter Palestijnse leuzen. Het gaat verder dan homoseksualiteit: vrije verkiezingen, vrije pers, vrouwenrechten, religieuze vrijheid, politieke oppositie, openlijke kritiek op machthebbers — Israël kent dat alles, hoe rommelig ook. Kijk vervolgens naar een groot deel van de regio, en leg mij dan uit waarom juist Israël wordt behandeld als de morele mislukking van het Midden-Oosten. Want dat is misschien de vreemdste omkering. Elders worden hele bevolkingsgroepen vervolgd, homoseksuelen opgesloten of erger, vrouwen onderdrukt, minderheden weggevoerd, protesten neergeslagen. Waar zijn daarvoor de tentenkampen, de dagelijkse demonstraties, de beroemdheden, de regenboogvlaggen? Maar zodra Israël, na zelf te zijn aangevallen, in oorlog raakt, wordt een halve westerse activistenwereld wakker. Dan vraag ik me af of dit nog uitsluitend over Palestijnse burgers gaat. Natuurlijk mag je medelijden hebben, natuurlijk is het verschrikkelijk wanneer kinderen sterven. Maar waarom gaat dat medeleven zo vaak samen met geheugenverlies over Hamas? Waarom staat het bestaan van Israël zelf zo vaak ter discussie? Waarom wordt van Israël een morele perfectie geëist die van bijna geen ander land in oorlog wordt verlangd? Daar draait het werkelijk om: niet alleen wat Israël doet, maar waarom het, wat het ook doet, bij voorbaat fout lijkt te zitten. Ik zie de demonstraties, de regenboogvlaggen, de leuzen, mensen die duizenden kilometers verderop met absolute zekerheid weten wie goed is en wie kwaad. En ik blijf achter met dezelfde gedachte: hebben jullie werkelijk geen ogen in je kop? Of is kijken inmiddels vooral een kwestie geworden van alleen nog zien wat in je eigen verhaal past?