دیودار

چه کشور زیبایی را از کف دادیم. و اینک به درگاه بلند غمگینش چیزی پذیرفته نیست مگر خون و زندگی ما.

O gente umana, pervolar sù nata, perché a poco vento così cadi؟ (Purgatorio, Canto XII) تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتاده‌ست؟ [آه ای انسان که بهر پرواز به عالم بالا زادی، چه شدکه به بادی اندک چنین فرو افتادی؟]

بیا عشق، مرا بهتر از آن کن که بودم، بیا و مرا راهی مهربانتر بیاموز تا نام خود بگویم.

شکارچی باشید، شکار باشید، اما مبادا سگی باشید که شکار را برای شکارچی می‌آورد.

اینکه انسان از تاریخ درس نمی‌گیرد مهمترین درسی است که از تاریخ می‌توان گرفت.

کارکرد اصلی داشتنِ عقاید برای آدم‌ها این است که احساس آرامش کنند؛ حقیقت برای بیشتر مردم اهمیت ثانوی دارد.

مهربان باشید، و مراقب باشید کسی نفهمد.

زبان خردمند سه موکل دارد که هرگاه بخواهد چیزی بگوید نخستین پرسد که آیا این که می‌گویی حقیقت است؟ و دومی پرسد که آیا از سر خیرخواهی است؟ و سومی پرسد که آیا گفتن این واجب است؟

کاری از دست آدم برنمی‌آید. می‌ماند این امید که در نهایت به خاطر چیزهای درستی حسرت و پشیمانی بکشیم.

پس آن صدای نجیب از این تالارها برمی‌خیزد.

کسی که شهامت ندارد همیشه فلسفه‌ای برای توجیه خودش پیدا میکند.

در آن جهان‌های موازیِ دیگر به نوامبر خوش‌آمد می‌گویند: عبور جادوگری از مقابل قرص کامل ماه؛ لولایی سودایی که درِ سال را به روی ارواح می‌گشاید. ما نیز برمی‌خیزیم و به آبان سلام می‌کنیم: به نیزار و یاران و آبان سلام، به زخم و به خون و به ایران سلام.

در جوانی مجذوب آدم‌های باهوش بودم؛ حالا که پیرتر شده‌ام به قلب آدم‌ها نگاه می‌کنم و شیفتهٔ مهربانیم.

بنگر تا چه چیز را مضحک می‌یابی، که هیچ چیز چنین پرده از شخصیت آدمی بر نمی‌دارد.

طنز در انتخاب جنسی مزیت بزرگی است، چون هوشی را می‌رساند که نمی‌توان در آن تقلب کرد. می‌توانید همینطور مفاهیم دشوارفهم، اصطلاحات فنی غامض، و اسم فیلسوفان بزرگ را قطار کنید، ولی هیچکدام از اینها مثل یک شوخی بجا و بموقع قدرت تشخیص و قوای شناختی شما را نشان نمی‌دهد. [نقل به مضمون]

در هر انسانی گورستانی است از آن چیزها که می‌پنداشت ابدی‌اند.

جمعه من زندگی را چشیدم. لقمه‌ای پهناور بود. سیرکی از کنار خانه گذشت—هنوز قرمز را در ذهنم احساس می‌کنم گرچه طبل‌ها خاموش شده‌اند. چمن‌ها انباشته از جنوبــند و بوها در هم می‌آمیزند، و امروز برای نخستین بار رود را درون درخت می‌شنوم.

حماقت بسی خطرناکتر از شرارت است، زیرا شر، برخلاف حماقت، هر از گاهی می‌ایستد تا نفسی تازه کند.

استقلال رأی نخستین شرط بزرگی است. [معلوم است که زدن هر ساز مخالف، و داشتن هر عقیدهٔ احمقانه، و ابراز هر 'نظر نامحبوب' به معنی استقلال رأی نیست.]

اینکه به هرکس خوشمان نمی‌آید بگوییم کم‌هوش یا بی‌سواد، نه خیلی هوشمندانه است و نه خیلی عالمانه.

رُم را مردانی ساختند که بر خاک می‌خفتند، و نوادگانی حیف و میلش می‌کنند که تا ظهر می‌خوابند.