Pinned Tweet
kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.
ebru retweeted
insanları tam anlamıyla tanımak mümkün olmasa bile hiç dahil olmadığım anılarını dinlemekten çok keyif alıyorum sanki o ana ortak edilmiş gibi hissediyorum ve dinlemekten sıkılmadığımı fark ettiğimde karşımdaki kişiyi gerçekten sevdiğimi anlıyorum
vapur yolculuğu hayatın nadir kusursuz anlarından biri. yağmurlu havada güzel, güneşli günde güzel. deniz havası alırsın, trafiğe takılmazsın. insana kötü hissettiren hiçbir yanı yok. muazzam bir şey.
beyoğlu ilçe sınırlarına girdiğim saniye hissettiğim mutluluğu başka hiçbir yerde hissedemiyorum. bağımlısıyız..
ebru retweeted
oruç aruoba’nın dediği gibi, “kişi kendini yapar, bozar, dağıtır, yıkar, kırar
sonra, yeniden kurar. önemli olan, kişinin kendini başlangıçtan kurmuş olması değil, baştan kurabilmesidir.” bu böyle, çok doğru.
ebru retweeted
yağmur yağarken her şey mümkünmüş gibi geliyor. sanki dünya, yorgunluğunu bırakıp yeni bir başlangıca hazırlanıyor ve henüz yaşamadığımız en güzel günler bir yerlerde bizi bekliyor. belki de yağmurun hissettirdiği en güzel şey de budur, hayata yeniden başlayabileceğine inanmak.























