داس مه نو retweeted
چرا کمونیست‌ها به کشور کمونیستی پناهنده نمی‌شن؟
شوروی برای بسیاری از کمونیست‌های ایرانی، بهشت موعود و پناهگاه مبارزه با استبداد بود. اما سرنوشت بعضی از همین پناهندگان در سرزمین شوراها به زندان، اردوگاه کار اجباری و جوخه اعدام ختم شد:
۱. آوتیس سلطان‌زاده: از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایران و نظریه‌پرداز کمینترن(اینا ناسیونال کمونیستی). از اوایل دهه ۱۹۲۰ در شوروی مستقر بود. ژانویه ۱۹۳۸ بازداشت و ۱۶ ژوئیه همان سال به اتهام جاسوسی تیرباران شد.
۲. مرتضی علوی: از رهبران حزب کمونیست ایران و مسئول انتشار روزنامه پیکار در اروپا. پس از اخراج از آلمان و اتریش در سال ۱۹۳۱ به شوروی پناه برد. در تصفیه‌های استالین بازداشت شد و در اردوگاه‌های کار اجباری جان باخت.
۳. لادبن اسفندیاری: فعال کمونیست، از رهبران اولیه حزب کمونیست ایران و برادر نیما یوشیج. نخستین بار در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۱ به شوروی رفت و پس از بازگشت موقت به ایران، در سال ۱۹۳۱ دوباره به شوروی گریخت. پس از سه سال زندان در دوران تصفیه‌های استالین کشته شد.
۴. عبدالحسین حسابی (دهزاد): از فعالان نسل اول حزب کمونیست ایران و همراه لادبن در خروج مجدد از ایران در سال ۱۹۳۱. در اسناد کمینترن نام او در میان ایرانیان بازداشت‌شده توسط پلیس مخفی شوروی (NKVD) ثبت شده است.
۵. کریم نیک‌بین: از کادرهای حزب کمونیست ایران. نام او نیز در اسناد کمینترن در فهرست ایرانیان بازداشت‌شده توسط NKVD آمده است. سرنوشت نهایی و نوع مجازاتش نیازمند بررسی پرونده آرشیوی است.
۶. حسین شرقی: از فعالان و کادرهای حزب کمونیست ایران و دبیر اول حزب در مقطعی از فعالیت آن. در شوروی بازداشت شد و نامش در اسناد زندانیان ایرانی NKVD ثبت شده است.
۷. جعفر پیشه‌وری: رهبر فرقه دموکرات آذربایجان و رئیس حکومت خودمختار آذربایجان. پس از سقوط حکومتش، ۱۱ دسامبر ۱۹۴۶ به اجبار به شوروی منتقل شد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۷ در یک تصادف مشکوک رانندگی کشته شد که احتمالا ترور شد.
۸. عطاالله صفوی: از هواداران حزب توده. اول اکتبر ۱۹۴۷ به شوروی پناه برد. بازداشت و به ۱۰ سال کار اجباری در اردوگاه‌های سیبری محکوم شد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۵۵ تبرئه و آزاد شد. خاطراتش در کتاب «در ماگادان کسی پیر نمی‌شود» منتشر شده است.
نکته تلخ اینجاست: این افراد نه به دست دشمنان سیاسی خود، بلکه به دست همان حکومتی نابود شدند که برای گسترش آرمان‌هایش مبارزه کرده بودند.
اینها فقط بخش کوچکی از سرنوشت ایرانیانی هستند که قربانی تصفیه‌های استالین شدند.
عکس‌ها : عطاالله صفوی، لادبن اسفندیاری، جعفر پیشه‌وری و آوتیس سلطان زاده.
داس مه نو retweeted
Nací en dictadura, crecí en dictadura, estudio en dictadura, tengo toda mi vida en dictadura y no he conocido otra cosa que no sea dictadura, no voy a permitir que cualquier guebón que solo sabe de Venezuela por noticias amarillistas en TikTok venga a decirme algo de mi país
بابت بعضی ضعفام نه خجالت می کشم نه اینسکیور می شم چون واسه اون کار ساخته نشدم و تربیت نشدم.
واسه بعضی های دیگشون هم خجالت می کشم هم اینسکیور می شم چون واسه همون کار ساخته و تربیت شدم.
داس مه نو retweeted
-Democrats publicly announce all their unhinged plans after winning* the midterms
-Market crashes
-???
-“Trump effect”
داس مه نو retweeted
طاق کسری در معرض نابودی
ویدئویی که به‌تازگی از طاق کسری منتشر شده بار دیگر وضعیت نگران‌کننده این بنای باشکوه ساسانی را نشان می‌دهد. یادگاری کم‌نظیر از معماری ایران باستان که در تیسفون قرار دارد و سال‌هاست با فرسودگی، آسیب‌های سازه‌ای و کمبود رسیدگی و حفاظت مستمر روبه‌روست.
طاق کسری یا ایوان مدائن، بازمانده مجموعه کاخ‌های شاهنشاهی ساسانی است. این ایوان با دهانه عظیم آجری از برجسته‌ترین دستاوردهای مهندسی و معماری جهان باستان به شمار می‌رود و پس از گذشت نزدیک به پانزده قرن هنوز بخش بزرگی از آن پابرجاست.
با این همه، بقای چنین بنایی را نمی‌توان برای همیشه بدیهی دانست. فروریختن بخش‌هایی از سازه در سال‌های گذشته هشداری جدی درباره ضرورت مرمت اصولی، پایش مداوم و حفاظت از آن بوده است.
طاق کسری امروز در خاک عراق قرار دارد، اما میراث تاریخی و فرهنگی آن به مرزهای سیاسی امروز محدود نیست. حفاظت از این بنا مسئولیتی در قبال یکی از مهم‌ترین یادگارهای معماری اواخر عهد باستان است.
بنایی که از جنگ‌ها و دگرگونی‌های بزرگ تاریخی جان سالم به در برده، نباید قربانی بی‌توجهی امروز شود.
بیشتر تصاویر شناخته‌شدهٔ طاق کسری یک زاویهٔ ثابت را تکرار می‌کنند: نمای روبه‌روی جبههٔ شرقی، با دهانهٔ عظیم ایوان و بقایای نمای آجری آن. این زاویه مقیاس یادمانی بنا را به‌خوبی نشان می‌دهد، اما پشت طاق، حجم‌های جانبی و نحوهٔ اتصال ایوان به جناح‌های پیرامونی را تقریباً از دید پنهان می‌کند.
گرترود بل در ۵ آوریل ۱۹۰۹ به این نمای آشنا اکتفا نکرد. با نگاهی دقیق و پیمایشی، در پیرامون و درون بنا حرکت کرد و نمای شمالی و جنوبی، دید جنوب‌غربی و گوشهٔ شمال‌شرقی جناح جنوبی را ثبت کرد. کنار هم قرار گرفتن این عکس‌ها طاق کسری را نه صرفاً به‌عنوان تصویری نمادین، بلکه همچون ساختاری سه‌بعدی نشان می‌دهد: پوستهٔ طاق، ضخامت دیوارها، بافت آجرچینی و محل اتصال و گسست اجزای بنا.
عکس‌های زمینی از مجموعهٔ گرترود بل در دانشگاه نیوکاسل نگهداری می‌شوند. عکس هوایی سال ۱۹۲۴ در مجموعهٔ اسناد ادارهٔ هند در کتابخانهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود و نسخهٔ دیجیتال آن در کتابخانهٔ دیجیتال قطر در دسترس است.
