Ütülenecek çamaşırları salona taşıdım ki gözümün önünde dursun. Belki bir adım atarım, motivasyon olur falan, ama olmadı.
Şu an tek başardığım şey onları daha net görmek. 🤦🏻♀️
“İnsan inandığını yaşar” diyordum hep..
Ama inançlar sarsılınca insan sadece neye inanacağını değil nasıl devam edeceğini de yeniden öğrenmesi gerekiyor.
Farkında mısınız artık mevsimler geç kalıyor; bahar, gelmekle gelmemek arasında…
Sanki her şey, tam olacakken durmuş gibi.
(Konu tamamen mevsim bu arada)
Şu an dışarıdaki hava ile benim çalışma motivasyonum arasında ciddi bir anlaşmazlık var 😒
Hava ‘gelsene’ diye ısrar ediyor, ben de içeride görev bilinciyle oturuyorum..
Keneyi fark ettiğimde 24 saati geçmişti galiba. “Kendim çıkardım”deyince insanların hayreti beni de hayretlendirdi.
Doktorların kırmızı alana alıp bir yandan tahlil alıp bir yandan kalan parçayı çıkarma çabası.
Herkes her şeyi fazla abartmıyor mu?
Kene küçük;ama panik devasa.😅