Foton (@foton_pl) header
Foton (@foton_pl) profile picture

Wypitny pisasz internetowy, przywódca podziemia ortograficznego. Vegan 💚, militarysta, bo nic tak nie cieszy jak seria z pepeszy.🤩

Kołobrzeg
Joined June 2014
Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)Photo by Foton (@foton_pl)
⛔️ Ktokolwiek by wprowadził zakaz hodowli futerkowych ma mój głos.⛔️
3
1
21
Z moich wspomnień W czasie latania w 1988 r. miało miejsce przebazowanie do Laage w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Stacjonowały tu dwie niemieckie jednostki, jedyne jakie używały Su-22M4 i Su-22UM3K. Był to należący do Ludowych Sił Powietrznych Jagdbombenfliegergeschwader 77 „Gebhard Leberecht von "Blücher“ (JBG-77), a drugą był należący do Ludowej Marynarki Wojennej Marinefliegergeschwader 28 „Paul Wieczorek“ (MFG-28). Nazwy tych jednostek najlepiej wymawia się po sporej ilości piwa. Gościła nas ta pierwsza jednostka, a opiekował się nami nawigator pułku mjr Mayer, zwany przez nas majorem Majorem, co zaczerpnięto ze słynnej powieści „Paragraf 22” Josepha Hellera. Podczas kiedy 1. Eskadra ze Świdwina poleciała do Laage, do nas do Świdwina trafiła niemiecka eskadra i latała z nami. Może właściwie nie tyle z nami, co na zmianę z nami, tak na wszelki wypadek. Niewiele mieliśmy więc z nimi kontaktu, jakoś tak było że nie organizowano żadnego bratania się. Trochę lepiej było tam, w NRD, ale ogólnie w Układzie Warszawskim kontakty z sojusznikami były raczej ograniczone. Zupełnie inaczej było w NATO, kiedy braliśmy udział w ćwiczeniach Partnerstwa dla Pokoju. Najciekawszym epizodem z całego tego przebazowania był sam przelot do Laage. W Laage był do dyspozycji poligon lotniczy na wyspie Rugia, ale potrzebne było uzbrojenie. Okazało się jednak, że nie da się wymienić uzbrojeniem, tak żeby Niemcy na Nadarzycach użyli naszych bomb, a my ich bomb na poligon na Rugii. Trzeba było zabrać własne. Załatwienie lądowego transportu bomb było bardzo trudne, dlatego płk Targosz zdecydował się na niezwykle ciekawe posunięcie – zabierzmy te cholerne bomby podwieszone pod samoloty obok zasobników UB-32 pełnych rakiet niekierowanych. Zdaje się zresztą, że Niemcy zrobili tak samo, bo łupili na Nadarzycach całkiem solidnie. Ja w tym locie nie brałem udziału, ale Andrzej A. który leciał w tym ugrupowaniu, opowiadał jak było. Grupa 12 Su-22 obwieszona bombami oraz dwoma zasobnikami UB-32 pod każdym samolotem po starcie skierowała się nad morze. Bomby nie miały zapalników, te leciały w skrzyniach transportowym An-26. Grupę 12 Su-22 z pełnym ładunkiem bojowym rutynowo przechwyciła para duńskich F-16. Zaraz potem przyleciała druga para, tym razem uzbrojona w sześć AIM-9 Sidewinder pod każdym samolotem. Są to rakiety „powietrze-powietrze” o zasięgu do 18 km kierowane na podczerwień, jedyne rakiety do zwalczania innych samolotów, jakie wówczas przenosiły F-16A. Potem pojawiła się jeszcze jedna, podobnie uzbrojona para. Szesnastki towarzyszyły im aż do momentu, kiedy na wysokości Rugii nasze Su-22 skręciły na południe, kierując się do Laage. Później, w 1996 r. w czasie ćwiczeń Cooperative Jaguar w Danii duński generał opowiedział nam tę historię od drugiej strony. Jak to został tuż po pracy wyciągnięty do telefonu spod prysznica i jak nasze Su-22 które pełne bomb leciały grupą w kierunku Danii wywołały tam potężną panikę. Jak mu powiedzieliśmy jaki był powód tego lotu z bombami najpierw milczał przez chwilę, a następnie wybuchnął śmiechem tak szczerym, że aż czkawki dostał z wrażenia. Zapewne cały czas o tym myślał. Na zdjęciu Lądujący w Poznaniu świdwiński Su-22M4 w późniejszym okresie eksploatacji. Fot. Michał Fiszer Jeśli uważacie, że warto, żebym poświęcał dla Was czas, to możecie mi zafundować kawę, która pomaga mi odkładać na bardzo ważną rzecz, dla jednej z najważniejszych osób w moim życiu. Ja w moim skromnym życiu w jego późnej fazie, wiele nie potrzebuję. buycoffee.to/dafiszer
7
18
1
272
8,334
Husák odpala trzeciego papierosa na Hradzie. W końcu rzuca do adiutanta: - Łączyć z Pierwszym Sekretarzem! - Towarzyszu, ale przecież to wy jesteście... - Durniu, z Kremlem łączyć! - Powiedzieli, że tow. Gorbaczow ma sesję z Raisą, bo jacyś z „Glamour” przyjechali. - Kurva drát!
1
1
9
369
Produkcja armat ZU-23-2 Seryjna produkcja armaty przeciwlotniczej ZU-23-2 (indeks GRAU 2A13) w ZSRR rozpoczęła się niezwłocznie po jej oficjalnym przyjęciu do uzbrojenia w 1960 r. Ze względu na ogromne zapotrzebowanie ze strony Armii Radzieckiej oraz państw Układu Warszawskiego i krajów Trzeciego Świata, system ten stał się jedną z najbardziej masowo wytwarzanych konstrukcji artyleryjskich ery zimnej wojny. Według danych rosyjskich, w dwóch zakładach w ZSRR wyprodukowano łącznie 29 400 dział tego typu, z czego 11 500 do 1977 r. i jeszcze kolejne 17 900 do 1993 r., kiedy to produkcja została zakończona. Produkcję działa prowadziły dwa zakłady. Pierwszy to Zakład nr 535 w Tule, niedługo później przemianowany na Tulski Zakład Budowy Maszyn im. Riabikowa (TBM im. Riabikowa). Obecnie jest to AO PO Tulskij Maszinostroitielnyj Zawod im. Riabikowa, „Tulmaszzawod”. Drugim był Zakład nr 525 w Kujbyszewie, który dziś nazywa się Metalist-Samara (dziś miasto Kujbyszew to Samara). Pierwsze armaty ZU-23-2 wyprodukowane w ZSRR sprowadzono do Polski już w 1966 r., ale produkcja krajowa w ZM Tarnów została uruchomiona z początkiem 1972 r. Do końca 1989 r. (czyli w okresie PRL) do Wojska Polskiego dostarczono 396 ZU-23-2 w wersji holowanej oraz 28 odmiany rakietowo-artyleryjskiej ZUR-23-2S Jod, produkowanej od 1988 r., czyli razem 424 działa tego typu. Dodatkowo na potrzeby Marynarki Wojennej dostarczono 46 morskich zestawów ZU-23-2M Wróbel, montowanych m.in. na trałowcach projektu 207 oraz kutrach zwalczania okrętów podwodnych projektu 918M. Na okrętach transportowo-minowych projektu 767 typu Lublin instalowano już nowsze zestawy artyleryjsko-rakietowe ZU-23-2MR Wróbel II, wprowadzone od 1990 r. i wyprodukowane w liczbie 29 sztuk. W latach 1972–1989 produkcja licencyjna w Zakładach Mechanicznych „Tarnów” była przeznaczona wyłącznie na potrzeby Wojska Polskiego, a eksport lądowych działek z Tarnowa (w wersjach ZU-23-2CP i ZUR-23-2KG-I) ruszył dopiero w XXI wieku. W latach 2006–2008 Zakłady Mechaniczne „Tarnów” wyeksportowały do Indonezji zestawy rakietowo-artyleryjskie w wersji ZUR-23-2KG-I wraz z wyrzutniami rakiet Grom (w ramach systemu obrony powietrznej Kobra). ZM „Tarnów” zrealizowały też duże kontrakty eksportowe na dostawę ponad dwustu fabrycznie nowych armat w wersji ZU-23-2CP dla nieujawnionych odbiorców z rynku afrykańskiego (m.in. umowa na 100 sztuk w 2020 r. i kolejna na 100 sztuk z opcją na 60 w 2021 r.). Po 2022 r. Polska przekazała w ramach pomocy wojskowej (oraz zakupu dla ukraińskiej Straży Granicznej) dziesiątki armat ZU-23-2 / ZU-23-2CP oraz samobieżne zestawy Hibneryt na podwoziach Star 266. Warto dodać, że armaty ZU-23-2 w odmianie ZUR-23-2SP Jodek SP dla zestawów artyleryjskich Pilica-A przewożone lub holowane ciągnikami Jelcz 442.32 są produkowane w Tarnowie do dziś. Oczywiście liczba wyprodukowanych dział jest utajniona. Bułgaria nie ujawniła dotychczas dokładnej, łącznej liczby armat ZU-23-2 wyprodukowanych w zakładach Arsenał w Kazanłyku. Produkcję podjęto tu już na przełomie lat 60. i 70., a zakład nazywał się wówczas Kombinat Maszynowy im. Fryderyka Engelsa. Do końca istnienia Układu Warszawskiego sama Bułgarska Armia miała ok. 300 dział tego typu dostarczonych przez własny zakład, a podobnie jak w przypadku Polski, produkcję prowadzono też na eksport. Także i ten zakład wciąż utrzymuje linie produkcyjne armat w odmianie ADS i morskiej ADS-N. Ten sam zakład w okresie Zimnej Wojny produkował też amunicję kal. 23 mm, obecnie w Bułgarii produkują ją różne zakłady. Produkcja seryjna amunicji w ZSRR była prowadzona w Zakładzie nr 184 w Zielenogorsku w Tatarstanie (obecnie Zakład im. Sergo) oraz w Zakładzie nr 398 w Dzierżyńsku w Obwodzie Gorkowskim, obecnie jest to Zakład im. Ja. M. Swierdłowa. W Polsce amunicję kalibru 23 × 152B mm przeznaczoną do armat przeciwlotniczych rodziny ZU-23-2 produkowano i nadal produkuje się w Zakładach Metalowych MESKO S.A. zlokalizowanych w Skarżysku-Kamiennej. Sam proch do ładunków miotających produkowała Państwowa Wytwórnia Prochu w Pionkach (później „Pronit”, a obecnie „FAM-Pionki”). Przez lata celowniki optyczne ZAP-23 do armat ZU-23-2 dostarczały warszawskie Polskie Zakłady Optyczne (PZO), dziś już nieistniejące. Polskie armaty ZU-23-2 w oryginalnej postaci, dwa pierwsze z 2010 r., trzecie z lat 80. i czwarte z 1989 r. Fot. Michał Fiszer (1, 2, 4) i WAF (3) Jeśli uważacie, że warto, żebym poświęcał dla Was czas, to możecie mi zafundować kawę, która pomaga mi odkładać na bardzo ważną rzecz, dla jednej z najważniejszych osób w moim życiu. Ja w moim skromnym życiu w jego późnej fazie, wiele nie potrzebuję. buycoffee.to/dafiszer
6
12
123
5,052
Foton retweeted
Replying to @foton_pl
Rozpoznanie 4DZ ,25kroz/25broz miał inny znak taktyczny, te znaki są podobne czasami kwadrat wygląda jak prostokąt i na odwrót.
1
1
4
99
Kilka zdjęć z 4 DZmech od kolegi @deimarek
Replying to @deimarek @foton_pl
BRDM-2 z 25broz . Chyba w 1968 już były w dywizji, obok FUG-ów,te są też, ale w pułkach zmechanizowanych tej dywizji.
2
87
Foton retweeted
Replying to @deimarek @foton_pl
1
1
3
83
Foton retweeted
Replying to @foton_pl
Pewności niemam ale może to być 15DZ ,przed 1976 ,potem były rejestracje trzy literowe ,mały bonus, zasoby NAC.
1
2
4
140
Foton retweeted
Replying to @foton_pl
33kroz z 8DZ ,ten 8040 to z 1DZ pewnie z Wesołej .
2
3
112
W moich przepastnych archiwach znalazłem zdjęcie FUG-a, nie wiem skąd je mam, chyba komuś zajumałem, ale pomińmy ten temat. FUG jest FUG-iem i nie pomylisz go z BRDM, chyba że jesteś w stresie, a enerdowscy dywersanci udający regulację ruchu wmawiają Ci, że to BRDM-y. #LWP #DDR
4
5
56
1,366
Towarzysze Gierek i Hermaszewski w drugiej poł. lat 70. XX w. Wtedy byliśmy znaczącym krajem z mocną armią! #PolskaLudowa @MMoczar @foton_pl @KomornickiLeon @LeszekMiller
1
4
119
Uszykowanie holenderskiej kompanii piechoty zmechanizowanej z 1965 r. Cała kompania na jednym zdjęciu wraz ze sprzętem. Główną rolę grają tu wozy gąsienicowe AMX-PRI (oraz wersje dowodzenia PRCO), stanowiące kręgosłup holenderskich sił w czasach zimnej wojny. #ColdWar #Militaria
1
6
317
Działko przeciwlotnicze ZU-23-2 - cz. 1, na drodze do jego opracowania. Dynamiczny rozwój lotnictwa w latach 50. XX wieku, w tym pojawienie się coraz powszechniejszych odrzutowych samolotów myśliwsko-bombowych wymagał broni o znacznie większej szybkostrzelności i prędkości naprowadzania niż dotychczas stosowane wielkokalibrowe karabiny maszynowe czy cięższe armaty starszego typu. Armia Radziecka pilnie potrzebowała skutecznego systemu do bezpośredniej osłony poruszających się kolumn zmechanizowanych, piechoty oraz obiektów o ważnym znaczeniu, takich jak stanowiska dowodzenia, przeprawy, itp. Kluczowa była niska masa konstrukcji (poniżej 1 tony), umożliwiająca szybki transport (holowanie) za pomocą lekkich ciężarówek lub samochodów terenowych, a także błyskawiczne przejście w położenie bojowe (w kilkanaście sekund). Zgodnie z zapotrzebowaniem w lutym 1955 r. Centralne Biuro Konstrukcyjne nr 14 (CKB-14) w Tule, znane obecnie jako KBP im. akademika A. G. Szipunowa (od 1966 r. KBP - Biuro Konstrukcyjne Projektowania Przyrządów), podjęło prace nad odpowiednią konstrukcją działa, tak samego systemu artyleryjskiego, jak i całego zestawu na odpowiedniej podstawie. Jednak droga do zaprojektowania odpowiedniego działka wybranego kalibru 23 mm była długa. W samym Związku Radzieckim decyzja o przejściu na kaliber 23 mm zapadła pod koniec lat 30., ponieważ dotychczasowe działka 20 mm (SzWAK) miały zbyt małą siłę niszczącą przeciwko celom naziemnym i bombowcom. Wojsko zamówiło projekt nowego naboju (23 × 152 mm B), do którego rozpisano konkurs na działo lotnicze. Do konkursu wystartował zespół Jakowa Taubina i Michaiła Baburina, który skonstruował działko MP-6 (PTB-23). Działko to w czasie prób fabrycznych na Ił-2 wykazywało problemy z zacięciami taśmy amunicyjnej, przez co ostatecznie przegrało rywalizację z konstrukcją Wołkowa-Jarcewa (WJa-23). W maju 1941 r., na miesiąc przed agresją Niemiec na ZSRR, Taubin i Baburin zostali aresztowani przez NKWD. Postawiono im absurdalne zarzuty „świadomego sabotażu, spiskowania i niedopracowania systemów uzbrojenia wprowadzanych do armii”. Jakow Taubin został rozstrzelany 28 października 1941 r. w Obwodzie Kujbyszewskim, a Michaił Baburin zmarł w łagrze w 1944 r. Drugim był zespół Aleksander A. Wołkow oraz Sergiej A. Jarcew, który zaprojektował działko TKB-201 (późniejsze WJa-23). Początkowo prototyp przegrał rywalizację z Taubinem, ale po problemach z MP-6, w kwietniu i maju 1941 r. przeprowadzono ponowne próby porównawcze na samolocie Ił-2. WJa-23 okazało się bardziej udane i 16 maja 1941 r. (na miesiąc przed atakiem Niemiec na ZSRR) zostało oficjalnie przyjęte do uzbrojenia. Działka WJa 23 produkowano od końca 1941 r. do połowy 1947 r. i powstało go 64 655 sztuk, powstawały tak dla Ił-2, jak i Ił-10. Jak się łatwo domyśleć, okazały się udaną i skuteczną konstrukcją. W 1943 r. w biurze konstrukcyjnym OKB-16 rozpoczęto prace pod kierownictwem Aleksandra Nudelmana i Aleksandra Suranowa nad nowym działkiem NS-23 przeznaczonym dla myśliwców. OKB-16 pierwotnie mieściło się w Moskwie (później przeniesiono je do dzielnicy Konkowo). Po aresztowaniu i tragicznej śmierci Jakowa Taubina w 1941 r., biuro przeszło pod kierownictwo Konstantina K. Głuchariowa, a w maju 1943 r. szefem mianowano Aleksandra Nudelmana. Obecnie instytucja ta nosi nazwę KB Toczmasz im. A.E. Nudelmana i historycznie rywalizowała z biurem projektowym KBP z Tuły (dawne TsKB-14). U podstaw nowego projektu leżała taktyczna zmiana założeń: myśliwce miały ostrzeliwać cele powietrzne z mniejszych odległości, wynoszących zazwyczaj 100–300 metrów, podczas gdy samoloty szturmowe atakowały cele naziemne z dystansu 800–1200 metrów. Konstruktorzy z OKB-16 doszli do wniosku, że kluczem do sukcesu nie jest modyfikacja istniejącej broni, lecz zaprojektowanie zupełnie nowej amunicji. Odrzucili ciężki nabój 23 × 152 mm B ze starych działek WJa-23 i opracowali tzw. nabój „krótki” – 23 × 115 mm. Posiadał on mniejszą ilość ładunku miotającego i lżejszą łuskę, zachowując jednak ten sam, skuteczny pocisk kalibru 23 mm o masie 200 gramów. Działko NS-23 działało na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Charakteryzowało się szybkostrzelnością teoretyczną na poziomie 550–600 strzałów na minutę (co uznawano za wartość dość niską), prędkością początkową pocisku wynoszącą 690 m/s oraz zasilaniem z taśmy. Seryjna produkcja NS-23 trwała w latach 1944–1953 r. i zamknęła się w liczbie 28 479 wyprodukowanych egzemplarzy. Broń ta stanowiła element uzbrojenia samolotów szkolno-bojowych SBLim-2, z których miałem okazję osobiście strzelać. W grudniu 1946 r., pod kierunkiem Aleksandra Nudelmana i Aksela Richtera, rozpoczęto prace nad ulepszoną wersją broni, która doprowadziła do powstania nowszego działka NR-23. Konstruktorzy postanowili nie projektować systemu od zera, lecz dokonać głębokiej modernizacji automatyki NS-23. Zastosowali unikalny przyspieszacz mechanizmu odrzutu i powrotu, wyposażony w specjalny zderzak hydrauliczny amortyzujący uderzenia części ruchomych. Zmiany te pozwoliły podnieść szybkostrzelność teoretyczną z dotychczasowych 550–600 strzałów do 800–950 strzałów na minutę, przy jednoczesnym zachowaniu niskiej masy samej broni. Kolejną ważną innowacją było wprowadzenie dwustronnego, ciągłego zasilania tamowego. Oznaczało to, że to samo działko mogło bez żadnych modyfikacji przyjmować taśmę amunicyjną zarówno z lewej, jak i z prawej strony, co drastycznie ułatwiało jego montaż w kadłubach lub skrzydłach samolotów. Pierwsze dwa egzemplarze testowe zamontowano eksperymentalnie na myśliwcu Ła-15. Samolot ten wraz z nowym uzbrojeniem został formalnie przyjęty do służby i skierowany do produkcji seryjnej w 1948 r., a samo działko oficjalnie zatwierdzono dekretem państwowym 22 marca 1950 r. pod oznaczeniem NR-23. Broń była wytwarzana masowo w dwóch radzieckich zakładach, nr 2 w Kowrowie oraz nr 525 w Kujbyszewie. Łącznie w latach 1948–1956 wyprodukowano w Związku Radzieckim 70 383 egzemplarze tego działka. Z tego strzelałem dość sporo na Limach-5 i -6M. Kolejne działko AM-23 (indeks GRAU 9-A-036) to oddzielna linia rozwojowa. O ile poprzednie działka projektowano z myślą o strzelaniu do przodu, o tyle AM-23 stworzono specjalnie jako broń defensywną dla wieżyczek strzeleckich bombowców. Skrót AM pochodzi od nazwisk konstruktorów: Nikołaja Afanasjewa (głównego twórcy mechanizmu) oraz Nikołaja Makarowa (twórcy m.in. słynnego pistoletu PM), którzy opracowali broń w biurze projektowym CKB-14 w Tule, czyli konkurencyjnym dla A. Nudelmana w OKB-16. Ponieważ liczyła się szybkostrzelność, bo czas na trafienie atakującego myśliwca jest krótki, Afanasjew i Makarow porzucili zasadę krótkiego odrzutu lufy (używaną w NS-23 i NR-23). Automatyka AM-23 bazowała na odprowadzaniu gazów przez boczny otwór w lufie. Zastosowano gazowy tłok oraz zderzak amortyzujący oraz dźwigniowy przyspieszacz dosyłacza nabojów. Uzyskano wielką szybkostrzelność teoretyczną rzędu 1250–1350 strzałów na minutę z jednej lufy. Zastosowano lufę o długości zaledwie 1000 mm (w NR-23 miała 1450 mm), aby ułatwić szybkie obracanie wieżyczkami strzeleckimi przy dużych prędkościach przelotowych bombowych samolotów odrzutowych. Działko było cięższe, ważyło 43 kg, ale używało tej samej amunicji 23 × 115 mm, choć z ulepszonymi pociskami. W maju 1954 r. broń oficjalnie przyjęto do uzbrojenia. Seryjna produkcja działka AM-23 była prowadzona w latach 1954–1972 w Tulskiej Fabryce Maszyn (TMZ) im. Riabikowa. Chociaż dokładna, całościowa liczba wyprodukowanych sztuk w ZSRR pozostaje w części dokumentów utajniona, szacuje się ją na kilkanaście tysięcy egzemplarzy. Konstrukcja automatyki AM-23 była tak udana, że na przełomie lat 40. i 50. Afanasjew i Makarow stworzyli jej bliźniaczą, wzmocnioną wersję TKB-495 (AM-23) pod potężniejszy nabój 23×152 mm B, nazywając tę wersję TKB-494. Odrzucono ją z zastosowań lotniczych ze względu na zbyt duży odrzut, ale po wydłużeniu lufy i osadzeniu działa znanego później jako 2A14 na łożu holowanym, zaczęto myśleć z nim o dziale przeciwlotniczym. W końcu 1954 r., po licznych uzgodnieniach, Główny Artyleryjski Zarząd (GAU) Ministerstwa Obrony ZSRR wydał ogólne, wstępne założenia dotyczące konieczności stworzenia nowej małokalibrowej broni przeciwlotniczej kalibru 23 mm pod większy nabój z przedwojennego działka WJa-23 (23×152 mm B). To właśnie wtedy Nikołaj Afanasjew i współpracujący z nim konstruktorzy podjęli decyzję, by nie budować nowej automatyki od zera, lecz przeskalować i wzmocnić sprawdzony mechanizm z lotniczego projektu TKB-494. Decyzja z 1954 r. o powrocie i postawieniu na kaliber 23 mm przy projektowaniu nowej broni przeciwlotniczej (która zaowocowała powstaniem słynnej armaty ZU-23-2) wynikała z precyzyjnej kalkulacji balistycznej i operacyjnej. W tamtym okresie w ZSRR szukano idealnego złotego środka pomiędzy dwoma typami broni przeciwlotniczej, wielkokalibrowymi karabinami maszynowymi piechoty (14,5 mm) które już nie wystarczały ze względu na zasięg ognia i czas przebywania samolotu odrzutowego w strefie ognia (za mały dla celnego porażenia), a cięższą artylerią przeciwlotniczą (37 mm i 57 mm), która miała za małą szybkostrzelność i była zbyt ciężka dla mniejszych pododdziałów piechoty. Chodziło o lekką, mobilną broń o dużej szybkostrzelności, ale o takiej wielkości strefy ognia, by samolot wroga przelatywał w niej dłuższy odcinek, zwiększając szanse na trafienie przy szybkim locie. Działko Afanasjew-Jakuszew 2A14 (TKB-507) powstało na bazie TKB-494, czyli lotniczej wersji na nabój 23x152 mm B. Miało jeszcze bardziej wydłużoną lufę do 2010 mm (87 kalibrów), co było kluczowe dla uzyskania celności na dużych dystansach. W armacie 2A14, dzięki silniejszemu ładunkowi i długiej lufie, prędkość początkowa wzrosła z 715 m/s na AM-23 do 970 m/s w 2A14. Armata 2A14 została celowo spowolniona do około 800–1000 strzałów na minutę, aby ograniczyć znaczne obciążenia mechaniczne wynikające z użycia silniejszego naboju. W lutym 1955 r. zespół konstruktorów z biura CKB-14 w Tule (pod kierownictwem Nikołaja Afanasjewa i Piotra Jakuszewa) ukończył, podpisał i przedstawiło do weryfikacji Głównemu Zarządowi Artylerii (GAU) wstępne projekty techniczne i szkice koncepcyjne nowej broni. Biuro konstrukcyjne CKB-14 w Tule zmontowało pierwszy dwulufowy egzemplarz testowy całego systemu przeciwlotniczego z działkami 2A14 oznaczony fabrycznie jako ZU-14 jeszcze w 1955 r. Właściwie powstały aż trzy konkurencyjne projekty i prototypy. Były to: ZU-14 opracowana przez Jewgenija K. Raczinskiego i Rudolfa Ja Purcena posiadała podwozie dwukołowe i, co za tym idzie, minimalną masę. ZU-14 została od podstaw zaprojektowana jako konstrukcja z pojedynczą osią i dwoma kołami wyposażonymi w opony gąbczaste (odporne na przestrzelenie), co pozwoliło zbić masę całego zestawu do zaledwie 950 kg. ZU-40 konstrukcji Jewgienija D. Wodopjanowa z instytutu NITI-40 (Instytut Naukowo-Badawczy nr 40) z Lytkarino w Obwodzie Moskiewskim, posiadała rozłączane podwozie czterokołowe. Przy przechodzeniu ZU-40 w położenie bojowe przodek z dwoma przednimi kołami był odłączany, tylne koła były podciągane z nachyleniem w bok, a podstawa osiadała na gruncie na czterech podnośnikach śrubowych. Jednostka ognia znajdowała się na przodku w skrzynkach-magazynkach, a na polu walki ZU-40 mogła przemieszczać się bez przodka, ciągnięta przez obsługę na dwóch tylnych kołach. Oczywiście także wykorzystywano dwulufowe łoże dla 2A14 (TKB-507). ZU-575 autorstwa Sergieja N. Żdanowa, Jewgenija K. Raczinskiego i Rudolfa Ja. Purcena była osadzona na podwoziu czterokołowym z zamkniętym zawieszeniem drążków skrętnych. Co ciekawe, Jewgienij Raczinskij oraz Rudolf Purcen równolegle z pracami nad skrajnie prostym, dwukołowym prototypem ZU-14 (który ostatecznie wygrał konkurs jako ZU-23-2), wsparli oni swoim doświadczeniem Sergieja Żdanowa przy budowie o wiele bardziej skomplikowanego, 4-kołowego systemu ZU-575. Była to odmiana przeznaczona do osłony poruszających się kolumn w marszu i mogła zapewniać prowadzenie ognia okrężnego (w zakresie 360 stopni) podczas jazdy, jednak w położeniu bojowym koła były podciągane do góry. ZU-40 konstrukcji Jewgienija D. Wodopjanowa posiadała rozłączane podwozie czterokołowe, a tu były nieoddzielane. Dokładnie tak samo jak w przypadku ZU-14 oraz ZU-40, projektant Sergiej N. Żdanow budował swój zestaw ZU-575 w oparciu o to samo działko TKB-507 (2A14), narzucone odgórnie przez Główny Zarząd Artylerii. Nie znalazłem zdjęć tych prototypów, więc daje rysunki ZU-23-2 znalezione w Runecie, modelarze może będą chcieli. Rysunki Aleksieja Bobkowa z Wiestnika PWO. Moi drodzy, jeśli Wam się podoba, i jeśli mam swój czas poświęcać, jeśli chcecie coś poczytać, to poproszę o kawkę, to tylko 10 czy 20 zł. Pozdrawiam wszystkim i dziękuję mocno tym, co kawki kupują. buycoffee.to/dafiszer
4
11
124
5,964
Star 660 ze strony Muzeum Artylerii w Toruniu. Na zdjęciu nie ma nic chińskiego, dlaczego o tym pisze? Bo chciałem kupić polski czajniczek z Olkusza, znalazłem stronę do resztek zakładu, OK!, ale nie wiedziałem, że na swojej stronie polecają produkty innych firm, i...
2
10
295
ASU-85 i żołnierze z 6 PDPD szturmują Osiedle XX-lecia niedaleko koszar, lata 60. #LWP #ColdWar
2
17
288
Pilskie Muzeum Wojskowe znowusz przybudowało zdjęciem z pilskiego autodromu przy WOSS, to z tej samej sesji zdjęciowej co niedawno zapodawałem. Teraz SKOT jest coolowsko wyeksponowany, nie chowa się już za T-34 i BRDM-1 też już nie przypomina FUG-a. #LWP #ColdWar
1
3
10
335
Na znanym portalu znalazłem zdjęcie ze Skwierzyny, początek 90, ale nie o tym. Jak jako dzieciątko mieszkałem w Grabowie n/Prosną, to takie samochody często przez miasto jeździły, dzieci krzyczały że nafciarze jadą! Wtedy chciałem zostać nafciarzem, nie wiedziałem że to Ziły-157.
1
2
24
539
Zdjęcie LWP z początku lat 70., na moje oko, bo FUG-a widze, wygląda to jak pancerny pluton rozpoznawczy, ale nie wiem o co chodzi, wiadomo. Zdjęcie ze strony Pilskie Muzeum Wojskowe, link poniżej. #LWP #ColdWar facebook.com/PilskieMuzeumWo…
8
3
46
3,142
z pudełka zwanego historią. Koloryzacja zdjęcia przedstawiającego polskich żołnierzy wyposażonych miotacz ognia. W efekcie przejęcia magazynów wojsk zaborczych od listopada 1918 roku Wojsko Polskie weszło w posiadanie miotaczy ognia różnych typów.
1
23
213
5,544
České Budějovice, 1969. Diabełek na nosie MiGa-21PFM ostał sie chyba po Dubčeku. Podobno latał tak do 1970, wtedy Husák zrobił się cały czerwony i zarządził wielkie czyszczenie partii i... samolotów. Diabełek musiał ustąpić miejsca urzędowej szarości. #CSSR #ColdWar
1
6
36
1,072
Czechosłowacki bombowiec atomowy Su-7BKL, zdjęcie z 1986 roku. #CSSR #ColdWar
1
6
29
624