فریداف

"ناپایداری" جوون‌تر که بودم فکر می‌کردم جهان خیلی پایداره. فکر می‌کردم زندگی یک یا نهایتاً دو پاره‌س. فکر می‌کردم همراه زندگیم یه نفره. "واسه همیشه". فکر می‌کردم یه بار عاشق میشم. یه سبک زندگی رو تجربه می‌کنم. استاد دانشگاه می‌مونم و کار پژوهشی می‌کنم تا بازنشسته بشم. /۱

با این قیمتا دلم نمیاد پفک بخرم. پفک باید ۲۰۰۰ تومن باشه.

کاش یه قدرتی داشتم دردِ کلیه‌ی این بچه رو یه روز در میون می‌کردم با خودم لااقل.

از خونه زیباتر کار می‌کنم. نه به کارمندی.

استوری که می‌ذاری یه چیزی بذار سمت راست پایین، مشتری که می‌خواد بزنه استوری بعدی دستش بخوره برات بوس بفرسته. مشتریا خیلی دوس دارن.

خونه خیلی خوبه بابا.

دفتر نقاشی‌های بچگیم رو بعد از خیلییی سال دیدم و چقدر توی نقاشی کشیدن جسور و خوب بودم. الان باید بگردم تو خودم کلی چیز میز بکشم بیرون و آیا جرأتش رو داشتم باشم بکشمون، آیا نه.

وا زود داریم پیر میشیم.

جولانِ جهل جوابش طوفانِ خنده‌هاست.

وای تب و سرفه و فین بدبختم کرد.

کله‌م یه جوری داغه که تخم‌مرغ بشکونی روش نیمرو‌ میشه.

از اون روزایی که بگیم این روزا روزای خوبمون بود مث سگ می‌ترسم.

سربا خوردب. 🤒

حسرت ذوق کردن برای دیدن بزرگ‌ شدن خواهرزاده‌هام. فکر می‌کنم این همیشه بزرگ‌ترین حسرتم باشه.

دارم با لباسای نرم و نازک و کوچکم خدافظی می‌کنم. 🥲