Verda

"durur hep içimde yara, dere akar izi kalır". #taşacakbudeniz muhteşem #esdilkavgası için bir psiko analız yazmak istedim. hayatla başa çıkma stratejileri birbirine tamamen zıt olan iki karakter, hayata yaralarının penceresinden baktılar ve birbirlerine girdiler. travma psikolojisinde, Adil'in şu anki ruh haline "overcompensation" yani "aşırı telafi" mekanizması çalışıyor diye bakıyorum. öfkesi sadece düşmanlara yönelik değil. hayatına damga vuran çaresizlik deneyimine yönelik. öyle büyük bir çaresizlik yaşadı ki hayatının yarısı boyunca. nikahlı karısını düşman aldı. yirmi yıl Esme'siz kaldı. hele kızını da öğrenince geçmişe yönelik çaresizlik travması içinde patladı. karısı ve kızı olmadan bir hayat geçirdi, yapabileceği hiçbir şey yoktu, tam anlamıyla çaresizdi. çok trajik, tabir yerindeyse epik bir çaresizlik. işte aşırı telafi böyle bir şey. bir zamanlar engelleyemediği hayati kayıpları, bugün her şeyi kontrol ederek engellemeye çalışıyor. durmuyor. "ben durmam" dediğinde aslında "durursam düşerim" diyor. uyumuyor. bilgi eksikliğine de tahammülü yok, o yüzden oruç'u kapatıp dövüyor. o yüzden silah çekiyor. o yüzden iso'nun duygularıyla oynuyor. o yüzden bir çok cephede aynı anda savaşıp her şeyi kontrol altında tutmaya çalışıyor. uyumuyor demiş miydim? sonra Esme diyor ki... "kızımı ardımda bırakabilseydim seni terketmiştim." o cümlenin yaşattığı yıkımı düşünün. müthiş inciniyor. ama asıl trajik olan şu. o yıkımı sindirmek için bile durmuyor. oruç'u hastaneden kaçırmaya gidiyor. çünkü aşırı telafi. bazı yorumlar gördüm. niye Adil'in acısını izlemedik. izleseydik Adil'in o kadar travmatik olmadığını düşünürdüm. sonuçta acı çekebilecek kadar dururdu. regülasyon mekanizmaları çalışıyor derdim. ama çalışmıyor. regülasyon yok. sürekli "high". kokain çekmiş gibi şimdilik. acting out bu, yani eyleme vurma. acısını yaşamıyor, onun yerine hareket ediyor. bunun patlaması ve yıkımı çok büyük olacak. ama çok büyük. yakın olduğunu düşünmüyorum ama çok büyük olduğunu düşünüyorum. dönelim Esme'ye. zaten değersizlik şeması ve aşırı fedakarlık şeması var mı var. travma psikolojisi açısından bakarsak posttravmatik stress var, beklenti anksiyetesi var, yeniden travmatize olma korkusu var, varoğlu var. kaybetme korkusu hepsinin üstünde zaten. kadın bir travma anıtı gibi şu anda. ama daha büyük bir şey var. ambiguous loss. yani belirsiz kayıp. ve bence bu ilişki için en büyük tehlike bu. çünkü Esme, Adil'le kurduğu ilişkinin temel direğini kaybetmiş gibi hissediyor. e ama Adil yanında, ikisi de birbirlerini çok seviyorlar, niye o zaman bu belirsiz kayıp? çünkü Adil aylarca Esme'nin peşinden koştu ve Esme'yi birlikte olabileceklerine ikna eden cümle Adil'in "benim bütün derdim seninle yuva kurmak, ne mapusla ne mezarla işim olmaz" cümlesiydi. şimdiki Adil ne diyor? "düşmanlarımı ya mezara ya mapusa sokana kadar durmam." nerde Esme'nin Adil'i? haniyadu o mezarla da mapusla da işi olmayan "uçari" sevdalı? hiç Esme'nin niye hayallerinde daha çok şimdiki Adil'i ve şimdiki Esme'yi değil de fetüs Adil'i ve Esme'yi gördüğünü merak ettiniz mi? bence bundan. belki bu Adil'e daha çok aşık, ama istediği Adil o Adil. burda bazı vuslat teorileri okuyorum. ya da işte esme haksız adil haklı adil haksız esme haklı feryatlarını görüyorum. bana hepsi çok boş geliyor. bence biz iki çok haklı insanın trajedisini izliyoruz. ikisi de aşırı haklı. ikisi de aşırı yaralı. iyileşmelerine daha çok var. zor günler geride kaldı, daha zorları geliyor. ben de önce yıkılıp sonra birbirlerine yeniden kavuşmalarının her anını merakla bekliyorum. bu arada türkü sahne için mi yazıldı yoksa sahne türkü için mi yazıldı bilmiyorum ama... bu trajedinin özeti gibiydi. tamamını salsalar da dinlesek.