بهتون ثابت میکنم این آدما سایکوپث هستن و برای جامعه خطر دارن: این دسته از آدم‌ها، که درصد بسیار قلیلی در هر جامعه آماری رو تشکیل میدن، قشر بخصوصی که نه فقط در سینما بلکه در گوشه و کنار زندگی هم حضور دارن - مثلا نمونه سیاسیش آرش عزیزی - صرفا نظر شخصیشون رو نمیگن، دارن از روانشناسی انسان سواستفاده می‌کنن. این قشر ۲ چیز رو یاد گرفته: مورد اول متوجه شده شخصیت واقعیش کاملا توخالی و کسل‌کننده‌ست، مورد دوم از عقده‌های سرکوب‌شده‌ی بوجود اومده بخاطر مورد اول نشات می‌گیره و به این دلیله که به جای قبول کردن اینکه دیدگاه، هویت و شخصیتش به حالت عادی جذابیتی نداره تصمیم می‌گیره Destructive عمل کنه. تصمیم می‌گیره تا ببینه جهت کلی به کدوم سمته تا حتما و‌ لزوما جهت مخالف رو برای شنا کردن انتخاب کنه. هیچ انسانی که بگه اسکورسیزی فیلمساز بدیه نظر شخصی نگفته. آگاهانه زر مفت زده. میدونه اسکورسیزی فیلمساز استثناییه که علاوه بر حمایت منتقدین و سایر فیلمسازها، حمایت مردمی داره و در فرهنگ عامه شناخته شده‌ست و بهمین دلیل اون رو بعنوان یک دکمه‌ی قرمز تشخیص داده که با کوبیدنش می‌تونه اون توجه لازم رو برای ارضای عقده‌های سرکوب‌شده‌ی شخصیت توخالیش بدست بیاره. ایضا وقتی آرش عزیزی میگه حکومت مارکسیسم اسلامی خوبه، میدونه داره مشت مشت گوه می‌خوره و خودش حاضر نیست در چنین حکومتی زندگی کنه اما افسوس که ارضای خواست‌های سرکوب‌شده‌ی احتمالا دوران کودکی تبدیل به یک انگیزه‌ی خطرناک برای گرفتن توجه «به هر فاکینگ قیمتی» شده. این آدم‌ها برای جامعه خطرناکن چون عموما برای گرفتن توجه کاری نیست که حاضر به انجامش نباشن و اگر یک‌روز به بن بست کسب توجه در دنیای مجازی برسن خب اون روز همین برنامه رو در دنیای واقعی پیاده می‌کنن و حادثه معمولا کافیه یک بار رخ بده پس همه‌شون رو زندانی کنید بنظرم :))

saman@holdenkauNov 10

تیپیکال یه فیلم‌باز ادایی. در ابتدا دو کارگردان هالیوودی رو کنار هم میذارن و ایشون مجبوره تن به این خفت بده و یه هالیوودی رو انتخاب کنه ولی سریع اعلام برائت می‌کنه که من اصلا فن اسکورسیزی نیستم و یه وقت فکر بد نکنین و از سر اجبار اینو انتخاب کردم//