Hensen's Node

Luister naar de altijd briljante Katherine Birbalsingh, oprichter van de zeer succesvolle Michaela School in Londen. Haar concept biedt dé oplossing voor het verwoeste multiculturele grootstedelijk onderwijs, maar links wil er niets van weten. Logisch: links is gericht op het genereren van nieuwe generaties staatsinfuusstemmers en elitegraaiers onder het mom van kansengelijkheid. Al jaren is Birbalsingh, die laat zien wat échte kansengelijkheid is, mijn absolute onderwijsgoeroe. Birbalsingh begint haar speech met de moord op de 18-jarige Henry Novak. Nadat hij was neergestoken, boeiden politieagenten hem terwijl hij herhaaldelijk riep dat hij hulp nodig had. Zijn moordenaar-van-kleur beschuldigde hem valselijk van racisme, waarna de agenten zich meteen volle bak op Henry stortten, in plaats van op zijn moordenaar. Pas veel later ontdekten zij dat Henry toch écht een levensbedreigende steekwond had. Maar toen was het al te laat. Birbalsinghs boodschap is dat de eindeloze stroom ‘incidenten’ die we vandaag zien natuurlijk helemaal geen willekeurige incidenten zijn, maar symptomen van een fatale beschavingscrisis. De politieagenten die Henry Novak lieten sterven zijn niet eens per se kwaadaardig, gewetenloos of onbekwaam: ze zijn het product van een generatie die is opgevoed met een door ideologie gesloopt moreel kompas. Birbalsingh wijst op het gruwelijke moment waarop Henry Novak, geboeid op de grond en zwaargewond, de politie smeekte om hulp. Tóch was voor de agenten niet het beschermen van Henry de hoogste prioriteit, maar de angst om als racist te worden gezien. Wanneer die angst sterker is dan het instinct om een stervende jongeman te helpen, is er geen sprake meer van een individuele fout, maar van een ernstige beschavingsbreuk. De huidige breuk begint bij het verdwijnen van gezonde karaktervorming. Kinderen worden experts in ‘juiste meningen’, maar leren niets over plichtsbesef, zelfbeheersing, moed, dankbaarheid en morele verantwoordelijkheid. Daardoor ontstaan er generaties die nauwelijks nog in staat zijn tot het nemen van enige persoonlijke verantwoordelijkheid. Via scholen, media, musea en de socials leren kinderen de samenleving te zien als een strijd tussen onderdrukkers en onderdrukten. Onze geschiedenis wordt gereduceerd tot één groot huilverhaal over kolonialisme, racisme, seksisme en machtsverhoudingen. De complexiteit van de menselijke geschiedenis verdwijnt in een intersectionele grabbelton waarin groepsidentiteit individueel handelen ondergeschikt maakt. Hierdoor leren jongeren steeds minder om mensen te beoordelen op hun karakter, keuzes en daden. In plaats daarvan leren zij uitsluitend te kijken tot welke groep iemand behoort. Niet de vraag “wat is juist?” staat centraal, maar “wie is de vermeende onderdrukker en wie is het vermeende slachtoffer?” Wanneer dat denken diep verankerd raakt, wordt moreel handelen ondergeschikt aan de angst om aan de ideologisch ongewenste kant van het schema terecht te komen. De verantwoordelijkheid ligt bij de volwassen generaties. Ouders, docenten, bestuurders en culturele instituties hebben te vanzelfsprekend aangenomen dat de waarden waarop de westerse beschaving rust zichzelf wel zouden doorgeven. Maar beschaving is geen vanzelfsprekendheid. Elke generatie moet opnieuw leren waarom plicht, discipline, dienstbaarheid, liefde voor het land en oprecht respect voor het verleden ertoe doen. De conclusie: het herstel van de samenleving begint niet in de politiek, maar thuis en op school. Kinderen moeten opnieuw leren dat ieder mens, ongeacht afkomst, huidskleur of religie, verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen handelen. Morele volwassenheid moet weer centraal staan. Wie kinderen opvoedt met plichtsbesef, hard werken, dankbaarheid, vergevingsgezindheid en dienstbaarheid, herstelt niet alleen het onderwijs, maar uiteindelijk ook de beschaving. Good times have created weak men en we hebben geen tijd meer te verliezen.