چه بیصدا، به پذیرفتن اتفاقها، در جریانٍ همآغوشیها، به رها و گشودگی، به ترس نداشتنٍ از دست دادهها،
به درون و با درون و همین بود که فیلم بهدور بود از شخصیتهای فرعی، تمرکز روی کنشها و اکتهای درونی، و حتی مکان بیرونی بدون آدم.
این بازی خانم Jayne Mansfield هم جالب بود.
فیلم: Promises..... Promises! (1963)
نمیدونم چرا اینقدر فیلمهای دهه 50 و 60 میلادی و کلا کلاسیک برام جذابن.
مونالیزای سینمای ایتالیا،
خانم جینا لولوبریجیدا
از بازی در گوژپشت نتردام، تا سفر به ایران، درگیری با سوفیا لورن و مصاحبه با فیدل کاسترو...
youtube.com/shorts/VgTSQbxo3…