ilhami algör

Amerikan siyasetini Türkiye’den bakınca anlamakta zorlananları anlayabiliyorum. Zira temel farklılıklar var. Bunları bilmeden konuşunca doğal bu hatalı yorumlar. Ne bu farklar? 1) ‘Demokratlar’/ ‘Cumhuriyetçiler’ diye bir şey yok. Amerika’da partiler yok aslında. Konuştuğumuz iki parti de şemsiye parti. Her eyalette tüzel kişilikleri, hatta bazı yerlerde isimleri bile farklı. Kansas’taki ve New York’ta Demokratlar baya farklı. Ortak politikaları başkanlık seçimlerinde adaylar için kurultayda oluşturuyorlar. Senatörler ve vekiller tamamen farklı şeyleri savunabilir. Yani bu yüzden Demokratların tamamı böyle oldu, buraya yöneldi demek- bu analizler hepsi hatalı. 2) Partinin hiçbit adayını parti seçmiyor, hepsini seçmenler ve halk seçiyor. Bu yüzden Abdul ‘Demokratların vitrini’ yorumu mesela tamamen hatalı. Önseçimde halk kendi senatör adayını seçti. Partinin elitleri, Senato seçim ekibi Abdul seçilmesin diye milyonlarca dolar harcadı, başka birine destek verdi. Halk başka birine oy verdi. Abdul elitlere rağmen aday oldu. Halkın özne olmadığı siyasete alışanlar için anlaması zor. 3) Buna rağmen ABD bir önseçim cenneti değil. Para çok önemli. Bu yüzden İsrail lobisi milyonlarca dolar harcayıp reklamlarla vs istediği adayı göze sokabiliyordu. Bu son dönemlerde değişti. Ama her şey düzelmedi. Paranın gücünü kırmak hala zor. Bu da yavaş yavaş değişiyor. Yani ABD’de her şey bir süreç. Uzun soluklu bir mücadele. Seçim odaklı siyasete bakanların da anlaması zor.

Zenginler ve siyasi nüfuz sahipleri içeriden edinilmiş bilgilerden**, iktidarın sunduğu ayrıcalıklardan beslenip sefa sürerken, Amerika'nın unutulmuş aileleri şirketlerin sistematik biçimde kendilerini hiçe sayması ve devletin kayıtsızlığıyla baş başa bırakılıyor. Daha çok çalışıyorlar, daha çok çabalıyorlar ama hayatın koşu bandı giderek hızlanıyor, yokuşu dikleşiyor; faturalar ise durmadan kabarıyor." Georgia Senatörü Jon Ossoff'un tarif ettiği bu düzende ekonomik ve siyasi güç küçük bir azınlığın elinde toplanmış durumda: İktidarlar ya demokrasinin altını oyarak giderek daha otoriter yöntemlerle bu azınlığın çıkarlarını koruyor ya da kendilerine sadık yeni sermaye grupları yaratarak ekonomik ayrıcalıkları siyasi sadakat üzerinden dağıtıyor. ABD'den Sırbistan'a, Brezilya'dan Macaristan'a, bu düzeni değiştirmeyi vaat edenler peş peşe seçim zaferleri kazandı. Bu seçim başarılarının arkasında, yerleşik siyasi kadroların dışından yeni yüzleri öne çıkaran, kapı kapı ve yüz yüze temasla taban örgütlenmesini güçlendiren, farklı kesimleri ideolojik uzlaşma aramadan asgari müştereklerde buluşturan yeni siyaset yapma biçimleri var. **İçeriden edinilmiş bilgi (inside information): Kamuya açık olmayan,ayrıcalıklı erişim yoluyla elde edilen ve kullanılması kişilere haksız ekonomik veya siyasi avantaj sağlayabilen bilgi. Finansal piyasalarla ilgili yakın dönemde pek çok örneği var.

Kamu varlıklarını Sayıştay denetiminden, şeffaflıktan kaçırmak için kurulan Varlık Fonu acilen kapatılmalı. İçindeki varlıklar yeniden Hazine'ye devredilmeli Varlık Fonu hiç olmamalıydı. Kurulduğu 2016 değil asıl Cumhurbaşkanlığı sistemi ile ucubeleşen bu Fon devam ettiği her gün yeni vurgunlar yapılacak. Bugün iki vurgun merkezi Borsa İstanbul ve Varlık Fonu. Her ikisinin de başında olup devekuşu gibi kafasını gömerek hiç sesi çıkmayan Erişah Arıcan'ın soruşturmaya dahil edilmesi, kamuoyu baskısıyla sonunda çete itirafı yapanların samimiyet testi. Yeni Parti @yenipartiyiz olarak sözümüzdür. İktidarın ilk adımları içinde Varlık Fonu lağvedilecek. İçindeki bütün şaibeli işlerin de hesabı sorulacak.

İlhan Erdost, 7 Kasım 1980’de öldürülmüştü. Dövülerek katledildi. Ölümünün 46. yılında anısına sonsuz saygıyla… “7 Kasım. Akşam. Bir beden olarak İlhan bir battaniye arasına sığıyor. Bir ölü olarak Türkiye coğrafyasına sığmayacak.” Muzaffer İlhan Erdost.

Çetenin görünür lideri Emre Tezmen’i Merkezi Kayıt Kuruluşu MKK ya kim soktu; adam nasıl futbolcu iken nasıl hem de VAR hakemi oldu? Takasbank kontenjanından girmiş. Takasbank kimin ? BİST’in. BİST in patronu kim? Yine aynı isim; Erişah Arıcan! Bütün yollar Romalı Erişah’a çıkıyor. Emre Tezmen MKK yani VAR hakemi olunca ne mi oluyor; Şöyle: 1- Piyasadaki Tüm Gizli Verilere ve Hisse Dağılımına Erişim (Kozmik Bilgi Gücü): MKK, Türkiye sermaye piyasalarında işlem gören tüm hisse senetlerinin mülkiyetini, kimin hangi hissede ne kadar payı olduğunu, anlık saklama bakiyelerini, virmanları ve büyük hissedar pozisyonlarını tutan merkezi veritabanıdır. Tezmen, yönetim ve denetim komitesinde bulunarak piyasadaki likiditenin, hangi hissede dolaşımda ne kadar "serbest" lot kaldığının ve rakiplerin ya da büyük oyuncuların pozisyonlarının bilgisine hakim olma avantajı elde etti. 2-Hisseleri "Kilitleme" ve Operasyon Sahasını Görme Yeteneği: Fatmagillerin 11 milyar tl vurduğu Özata Denizcilik gibi tahtalarda fiyatın manipülatif biçimde 105 TL’den 5.115 TL’ye tırmandırılabilmesi için piyasadaki dolaşım payının (free float) fonlar aracılığıyla toplanıp kilitlenmesi gerekiyordu. Dolaşımdaki hisselerin kime ait olduğu ve dışarıdan gelebilecek bir satış baskısının (mal çıkışı) nereden gelebileceği bilgisi, tahtayı istedikleri gibi yukarı sürmeleri için kusursuz bir radar sağladı. 3-Denetim, Şikayet ve Erken Uyarı Avantajı: Denetim Komitesi üyeliği, MKK içindeki veri güvenliği, şüpheli işlem bildirim mekanizmaları ve denetim süreçleri üzerinde gözetim yetkisi verir. SPK veya MASAK tarafından sistem üzerinden yürütülen incelemeler, blokaj hazırlıkları ya da olağandışı virman hareketlerine dair kurum içi denetim reflekslerini önceden sezme veya içeriden takip edebilme imkanı sundu. 4-Mevzuat Hazırlıklarına ve Düzenlemelere Doğrudan Nüfuz: MKK, SPK'nın fonlar, saklama kuralları ve takas esasları ile ilgili yapacağı reformlarda doğrudan görüş alınan ve teknik altyapıyı kuran ana kurumdur. Tezmen, fon piyasasına ve portföy yönetim şirketlerine yönelik düzenleme hazırlıklarını mutfakta izleme ve buna göre kendi kurduğu holding/fon mekanizmasını önceden pozisyonlandırma avantajına sahip oldu. 5-Bürokratik Dokunulmazlık ve Prestij Kalkanı: Piyasanın en tepe altyapı kurumlarından birinin yönetiminde yer almak; hem kamu otoriteleri (SPK, Borsa İstanbul, Takasbank) nezdinde kurumsal bir meşruiyet ve dokunulmazlık algısı yarattı hem de bürokratlar, siyasiler ve büyük yatırımcılarla kurulan ilişkilerde Tera Grubu'na "devletin ve sistemin merkezindeki güvenilir aktör" maskesini sağladı

İktidarın en zayıf olduğu dönemde @kilicdarogluk ona can simidi oldu. 2023'te kendi adaylığını dayatarak kazanılabilecek bir seçimin kaybedilmesine yol açtı. Hazırladığı listelerden Meclis'e giren birçok muhafazakâr milletvekili saf değiştirdi. Şimdi de kendisine yakın milletvekilleriyle iktidarın dış politikasına, günü geldiğinde ise anayasa değişikliği teklifine destek verecek. Üstelik bugün iktidar kanallarının bile savunmakta zorlandığı iddialara destek sağlamak için çok ağır koşullarda hapiste tutulan insanları peşinen suçlu ilan etmeye çalışıyor. 2023 seçimleri öncesinde Kemal Kılıçdaroğlu'nun ne kadar kötü ve vasat bir siyasetçi olduğunu, partisini otoriter bir şekilde yönettiğini ve cumhurbaşkanı olmayı hak etmediğini anlatmaya çalıştım. Böyle bir siyasetçinin karakterinin bu kadar uzun süre kamuoyunda anlaşılamamış olması, basında dürüstlüğüyle öne çıkarılması ve binlerce siyasetçinin yıllarca arkasından yürüyebilmesi muhalefet açısından utanç verici. Bu durumdan birçok kişi sorumlu. Günü geldiğinde, Kılıçdaroğlu'na koşulsuz destek verenlerden ve onu yıllarca pohpohlayarak hakkında sağlıklı bir değerlendirme yapılmasını engelleyenlerden arınmak gerekecek. Kendi geçmişindeki bu siyasi sorumluluklarla yüzleşemeyen bir muhalefetin iktidarı değiştirmesi mümkün değil.

Texas’ın ilk Latino kadın valisi oldu ama seçim kampanyası boyunca bir kez olsun Latino kimliğinden söz etmedi. Kültür savaşlarıyla, kimlik siyasetiyle heba edilen yılların ardından ilericiler nihayet sınıf mücadelesine geri döndü. Terry Eagleton’ın yıllar önce “Marx haklıydı” derken işaret ettiği gerçek yeniden hatırlanıyor: İnsanları birbirinden ayıran kimliklerden çok, onları aynı ekonomik düzende buluşturan sınıfsal koşullar siyasetin merkezine yerleşiyor. Bakalım bizde bu geçiş nasıl olacak.

🔎 Yeni Araştırma: Türkiye kapitalizminin kriz göstergelerinden biri uluslararası sermayeli fabrika kapanmaları ve üretimlerini başka ülkelere taşımaları. 🏭 2021-2028 döneminde 18 yabancı sermayeli fabrika kapandı ya da üretimini durdurdu: 12’sinde fabrika kapandı veya üretim yurt dışına kaydırıldı; 4’ünde fabrika/varlık devredildi ya da ülke içinde taşındı; 2’sinde ise kapanış takvime alındı. 🧑🏻‍🔧 Şirketlerin tedarik zinciri etkileri de eklendiğinde bu işlemlerden etkilenen işçi sayısı 7.500 ila 9.500’e yaklaşıyor. 🌎 Büyük bölümünü ABD, İngiltere, Almanya, Fransa, İsveç ve Danimarka gibi Batı ülkelerinin oluşturduğu; İsrail, Çin ve Japonya sermayesinin de yer aldığı bu fabrikaların kapanması, üretim hatlarının sonlandırılması ve devir işlemleri kapitalizmin en temel çelişkilerinden birini gözler önüne seriyor: Sermaye serbestçe dolaşırken emek olduğu yerde çakılı kalıyor. ⛔️ İktidarın ve muhalefetin "istihdam yaratıyorlar" diye sevindiği yabancı sermaye, kârlılık beklentileri ve küresel üretim stratejileri değiştiğinde yatırımlarını başka coğrafyalara taşıyabiliyor. Geride ise işsizlikle, ödenmeyen ücretlerle, gasp edilen haklarla ve tazminat mücadeleleriyle baş başa bırakılan işçiler kalıyor. Sermayenin hareket özgürlüğünün bedelini, yerinden kıpırdayamayan emekçiler ödüyor. Devamı: evrensel.net/yazi/100316/tur…

Fon vurgunu soruşturmasında ilk kez AKP’li bir siyasi, “suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak” suçlamasıyla tutuklandı. Şimdi anketler yaptırırlar, bu tutuklama tabanlarındaki öfkeyi dindirmeye, uzaklaşmayı durdurmaya yetmiş mi bakarlar; yetmemişse yeni bir şeyler denerler. Yoksa bu tutuklama “soruşturmada yeni bir evre” falan değildir. Burada amaçları tabanın tepkisini kontrol edebilmek, bu soygunun önümüzdeki seçimlerde yol açabileceği hasarı minimize etmektir. Hukukun olmadığı, yargının siyasallaştığı bir ülkede sarf edilmiş, “Ucu nereye kadar giderse gitsin biz bu işin peşini bırakmayacağız” ifadesindeki “uç”, suçluların eksiksiz cezalandırıldığı değil, siyasi hasarın kontrol edildiği noktadır.

“Duruşumuz belli” videolarını izledim. AKP gerçekten çok vahşi ve gözü dönmüş bir halde. Eski AKP Genel Başkan Yardımcısı Fatma Betül Sayan Kaya’ya yapılan, bana Game of Thrones’taki Cersei’nin yürüyüşünü hatırlattı. Daha dün ifadesi alınmış, henüz yargılanmamış bir kişinin tutuklanması, Adalet Bakanı’nın da paylaştığı bir teşhir filmine dönüştürülmüş. Onu yetiştiren, bakan yapan, genel başkan yardımcısı yapan parti ve lideri, şimdi düşüşünü propaganda filmine çevirip sunmuş. Videonun en çarpıcı anı, Erdoğan’ın sistemin “tıkır tıkır” işlediğini söylediği an. Daha önce de yazmıştım, Erdoğan adeta jenga oynuyor. Kule yıkılmasın diye hangi taşı, nasıl çekeceğini hesaplıyor. Birer birer kurban verecek, ortalığın sakinleşip sakinleşmediğine bakacak. Ama bu kadar görkemli bir teşhir, güçten çok sıkışmışlığı gösteriyor aslında. Pek de her şey tıkır tıkır işlemiyor gibi? Kendinden emin bir iktidar, dürüst, adil bir iktidar kurban sergilemeye ihtiyaç duymazdı. Sayan Kaya için bile üzüldüm. Hesap elbette sorulmalı. Ama Adalet Bakanı’nın propaganda videosu yayınladığı bir düzende, Sayan Kaya ve aslında tüm toplum için adalet olabilir mi? 📌 Bizim ısrarla sormamız gereken soru ise şu: Listedeki diğer 200 kişi kim? Sayan Kaya yalnız değil. Hepsi böyle yürütülecek mi? Hepsi için propaganda videoları çekilecek mi? “AKP sistemini tıkır tıkır işletmemeye” kararlı herkesin ısrarla ve inatla sormaya devam etmesi gerekiyor: Fatma Betül Saya Kaya yalnız değil. Listeyi açıklayın.