Mehrdad

تنها تراپیِ جوابگو تو این حجم از دیوونگیِ دنیا، همون بالکنِ تاریک، یه نخ سیگارِ مرغوب و یه فنجون قهوه‌ی تلخه که بهت یادآوری کنه: بی‌خیال، اینم می‌گذره؛ یا شایدم نگذره، ولی حداقل الان سکوته.

تو مطب روان‌پزشکم. وقتی تو تیم امداد تهران بودیم، در جنگ رمضان، دیدن و جمع‌کردن تکه‌پاره‌های مردم کشورم من رو به حدی از تنش روانی رسوند که کنترل‌کردنش دیگه از توانم خارج بود. قطعاً حرام‌زاده اس کسی که برای این جنگ پایکوبی کرد.

شب، قهوه، سیگار، اتوکد...

کتاب آدم‌خواران ژان تولی بهتون ثابت می‌کنه که خطرناک‌ترین و ترسناکترین انسان‌ها، آدمایِ معمولی جوگیرن! توصیه میکنم حتما بخونین 🤌🏻

عجیب‌ترین استرس دنیا وقتیه که یه شماره‌ی ناشناس زنگ می‌زنه و ما به جای جواب دادن، فقط زل می‌زنیم به گوشی تا بالاخره قطع شه!

فقط اونجا که طرف قبل از زنگ زدن، پیام می‌ده می‌پرسه: شرایطش هست تماس بگیرم؟ این آدم قطعا تو عقل و شعور غرقه🤌🏻

امشب یه جا شام دعوتم که آدماش تو یه دنیای دیگه‌ن؛ به عنوان یه درونگرا از همین الان باتریِ اجتماعیم برای امشب تموم شده، فقط قراره جسممو ببرم اونجا بذارم رو مبل و یه لبخند الکی بکشم رو لباش...

سکانسی از پاییز...

نماز صبح امروز عجیب دلچسب بود بریم برا دوییدن...

من از آدما فراری نیستم؛ فقط دیگه بودجه‌ی روانی برای بازی کردنِ نقش یه آدم باحوصله رو ندارم.

یکی که باهاش بشینیم ویولن کنسرت روندو آلگرو بتهوون رو گوش بدیم، دو تا سیگار برگ توسکانلو روشن کنیم، یه لیوان قهوه بخوریم، از ادبیات روس و فلسفه حرف بزنیم و دنیا رو برای چند ساعت جدی نگیریم.

نهایت بلوغ تو دهه‌ی سیِ زندگی، رسیدن به همون دیالوگِ معروفِ ونه‌گات تو رمانِ سلاخ‌خانه شماره پنجه: «بله، رسم روزگار چنین است...» دیگه برای هیچ فاجعه‌ای حرص نمی‌خوری، فقط یه لبخند تلخ می‌زنی و می‌گذری...

بستنی با دارچین🤌🏻

برف، سیگار و سکوت...

اولین برف پاییزی اردبیل...

تهِ ایده‌آل زندگی من تو ۳۲ سالگی شده شبیه شخصیت رمان «مرد پرسه‌زن»؛ فقط یه خیابونِ خلوت باشه، یه پالتوی مشکی، یه نخ سیگار و فرار از هر چیزی که بوی تعهد و آدمیزاد می‌ده.

اون حسِ رهایی و آرامشی که کنسل شدن یه قرار اجباری به آدم میده🤌🏻

پاییزِ زیبا و استایل کلاسیک...

بعد از جنگ و تلاش بسیار بالاخره طرح وارد دنیای زیبای دانش‌بنیان‌ها و علم و فناوری‌ها شد بگید مبارک است مهندس مباااارک.

این کتاب زیبا رو خوندم و این برداشت ازش برام همیشه زیبا بوده؛ «آیا مهم است که آنچه به یاد می‌آوریم واقعاً اتفاق افتاده باشد؟ یا فقط این مهم است که آنقدر مهم بوده که به یاد آورده شود؟»