Kaboos

هیچکی مثل من غربت اینجارو نداره

…

غربت درونم مثل فاجعه‌س انگار تنها بازمانده‌ی یه حادثه‌م، فقط منتظرم که بیاد قاصد از غیب

همه چی خیلی سخته پشمام میریزه که هنوز میتونه خیلی سخت تر شه

یادم هست، یادت نیست

واقعا از خودم می‌پرسم شادی من کجاست؟

به زور زنده

مشخصاً به ما نمی‌شه گفت جامعه. هیچ‌چیزمون شبیه یک جامعه نیست. نه رفتار جمعی داریم، و نه خودمون رو در قبال هم مسئول میدونیم. رفتارهای فردی‌مون هم اغلب طوری شکل گرفته که به‌جای ساختن امکان زندگی مشترک، دیگری رو سرکوب می‌کنه.

دویدن از روی اجبار، بدون امید

میگردم خودمو پیدا کنم، گُمم گُم

ما مثل هم نیستیم، جوهرمون فرق میکنه من قیمت ندارم تورو هر بچه ننه مایه داری نقد میکنه ازینکه به توام میگن آدم، آدم از آدم بودن شرم میکنه

اگه کسی طوری فعالیت میکنه که انگار حقوق میگیره من فرض رو بر این میذارم که داره میگیره

آیا من آدم بدیم ؟ همینه که هست، کیرم دهن همه

دارم دیوونه میشم

این اسمش زندگی نیست