Bağımsız Kamu Sendikaları Konfederasyonu

İzmir’in Aliağa ilçesindeki demir-çelik fabrikasında meydana gelen patlamada 16 işçi kardeşimizin hayatını kaybetmesi, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusundaki ihmallerin acı bir göstergesidir. Kaç işçi daha hayatını kaybedecek? Kaç aile daha ocağına ateş düşerek evladını, eşini, babasını kaybedecek? İşçinin canını değil maliyeti düşünen, denetimleri kâğıt üzerinde bırakan, gerekli önlemleri almayan bu anlayış kabul edilemez! Hayatını kaybeden emekçilerimize Allah’tan rahmet, ailelerine ve çalışma arkadaşlarına başsağlığı, yaralılarımıza acil şifalar diliyoruz. Türkiye işçi sınıfının haklı haykırışını yürekten paylaşıyoruz. @hepsen_2020 @kaskkonf

HEMŞİRELİĞİN GELECEĞİNE DÜNYA SAHNESİNDE YÖN VERİYORUZ! HEP-SEN olarak, 9-10-11 Kasım 2026’da İtalya/Roma’da düzenlenecek Global Nurses United (GNU) Dünya Toplantısı’nda ülkemizi temsil edeceğiz. 🇹🇷 Ülkemizde hemşirelerimizin sesini, mücadelesini ve vizyonunu uluslararası platforma taşıyoruz. Çünkü biz yalnızca bugünü değil, hemşireliğin geleceğini de inşa ediyoruz! Türkiye’den dünyaya, hemşireliğin geleceğinde sözümüz var! 🌍 @hepsen_2020 @kaskkonf

İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezi’nde artık tahammül sınırlarını aşan bir mağduriyet yaşanıyor! Çalışanların taban ek ödeme ve nöbet ücreti hakedişleri dahi ödenmiyor. Gece gündüz fedakârca hizmet veren sağlık çalışanları, hak ettikleri ücretleri almak için mücadele etmek zorunda bırakılıyor. Üstelik mağduriyet bununla da sınırlı değil! 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu kapsamında hastanede eğitim gören hemşirelik öğrencilerine ödenmesi gereken ücretlerin dahi ödemesi yapılmamıştır. Sağlık hizmetinin geleceği olan öğrencilerin de bu mağduriyetin içine sürüklenmesi kabul edilemez! Türkiye’de eşi benzeri görülmemiş derecede vahim bir tabloyla karşı karşıyayız. Üniversite hastanesi finansal bir krizin içindeyse, borçlarını ödeyemiyorsa ve mali açıdan sürdürülemez bir noktaya geldiyse yetkililer çıkıp açıkça konuşmalıdır! Hastanenin mali durumu nedir? Kaynaklar nereye gitmektedir? Çalışanların hakedişleri neden ödenmemektedir? Hemşirelik öğrencilerinin ücretleri neden yatırılmamaktadır? Kimse sağlık çalışanlarının emeğini, alın terini ve sabrını yok sayamaz. Çalışanlar bahane değil, haklarını; vaat değil, somut çözüm bekliyor. Öğrencilerin de yasal hakları zamanında ödenmelidir. Sayın yetkililer, artık sessiz kalmayın! Bu vahim tabloya açıklık getirin ve çalışanların ve öğrencilerin mağduriyetini derhal giderin! Sağlık çalışanlarının hakkı ertelenemez, emeği karşılıksız bırakılamaz! Öğrencilerin yasal hakları da görmezden gelinemez! @hepsen_2020 @inukurumsal @YuksekogretimK

36 YAŞINDA BİR TANIKLIK: KAHROLSUN ÖTEKİ OLMAYAN! 36 yaşındayım. Bu ülkenin gelişmemiş mahallelerinde, yoksul köylerinde, imkânsızlıkların ortasında çocukluğunu yaşayamadan büyümek zorunda kalan çocuklarını gördüm. Daha çocuk yaşta hayatın yükünü omuzlarına alan, kıt kanaat imkânlarla doğruya, güzele, hakikate ve adalete ulaşmaya çalışan insanları gördüm. Gördüm ki bazı çocuklar büyümez; mecbur bırakılır. Erken yaşta susmayı, direnç göstermeyi, hayal kurarken bile bedel ödemeyi öğrenirler. İçlerindeki boşluk hiçbir zaman tam olarak kapanmaz. Çünkü onların eksikliği yalnızca yoksulluk değildir; çalınmış çocuklukları, ertelenmiş hayalleri ve bir türlü teslim edilmeyen adalet duygularıdır. Çoğu Anadolu'nun yoksul topraklarından çıkıp üniversite sıralarına ulaşmış bu çocukların hayallerini gördüm. Memleketi değiştirmek, bu ülkeye adalet getirmek, kimsenin kimliğinden, inancından, geldiği yerden dolayı ezilmediği bir gelecek kurmak istiyorlardı. Daha gençliklerinin baharında koca bir ülkenin yükünü omuzlarına almışlardı. Ama karşılarına ne çıktı? Bitmek bilmeyen yapay engeller, gelenekçilik kisvesine sığınmış kalıplar, çıkar ilişkileri, liyakatsizlik ve değişimden korkan bir düzen… O çocukların bir kısmı hayallerini içine gömdü. Bir kısmı başka ülkelere gitti. Bir kısmı mücadele etmeye devam etti. Bir kısmıysa sigarasından derin bir nefes çekip sustu. Evet, 36 yaşındayım. Satılmış gazeteciler gördüm. Satılmış makamlar gördüm. Satılmış sendikalar, dernekler, koltuklar ve ilkeler gördüm. Masum insanların nasıl kandırıldığını gördüm. Henüz kendi karakterini, kendi duruşunu, kendi kimliğini inşa edememiş insanların nasıl kolayca çıkarlarının esiri olduğunu gördüm. Dün savunduğu değerleri bugün bir makam uğruna terk edenleri, dün aynı sofrada oturduklarına bugün sırtını dönenleri gördüm. En acısı da ne biliyor musunuz? Bütün bunlar yaşanırken hâlâ adaletten, haktan, emekten ve özgürlükten söz eden insanların küçümsenmesini gördüm. Bu manzaraya sıradanlaştırmak ve alışmak ihanettir! Bu memlekette kendisini öteki hisseden, sesi duyulmayan, emeği görünmeyen, hakkı teslim edilmeyen insanların hikâyesi bir avuç insanın kişisel ve ekonomik çıkarlarına kurban edilemez. Kimsenin yandaşı olmak için doğmadık. Kimsenin gölgesinde büyümedik. Kimsenin bize biçtiği kimlikle yaşamak zorunda değiliz. Benim meselem bir makam, bir koltuk, bir çevre ya da bir iktidar meselesi değil. Benim meselem insanın onuru. Benim meselem, çocukken kurduğu hayalleri büyüdüğünde de savunabilen insanların var olabilmesi. Bu yüzden söylüyorum: Kahrolsun yandaşlığın her türlüsü! Kahrolsun çıkar uğruna satılan ilkeler! Kahrolsun insanı insandan ayıran kibir! Kahrolsun adaleti kendi çevresine göre dağıtan anlayış! Ve en önemlisi: KAHROLSUN ÖTEKİ OLMAYAN! Çünkü bu ülkede herkesin bir gün öteki olabileceğini anlaması gerekiyor. Bugün başkasının susturulmasına sessiz kalanlar, yarın kendi seslerini duyuracak birilerini bulamayabilir. Bu satırlar bir öfke patlaması değil. 36 yıllık bir tanıklığın, biriktirilmiş hayal kırıklıklarının ve hâlâ ölmemiş bir vicdanın kaydıdır. Belki yolun sonu görünmüyor. Belki bu yol yalnızlık, hayal kırıklığı ve daha nice mücadele getirecek. Belki yine kaybedeceğiz, yine yorulacağız, yine içimize atacağız. Ama en azından bir gün aynaya baktığımızda kendimize şu soruyu sormayacağız: "Ben de mi sustum? Ben de mi satıldım? Ben de mi vazgeçtim?" Çünkü bazı yolların sonunda zafer, insanın kendisinine duyduğu saygıdır. Ben, o saygıyı kaybetmemek için yürüyorum. Yolun sonu bilinmez. Ama bu yol onurlu bir yol çocuklar. Mutlaka kazanacağız! Yakın tarihe not düşülsün: 36 yaşında, hâlâ susmamayı seçen bir insanın tanıklığıdır.

20 gelsin, biz varız! 😁 Var mısınız? Ah ülkem, vah ülkem! Mesela aşağıdaki beyanın kaynağı nedir? Bütün bakanlıklar teyakkuzda olmalı. Kurumların içindeki olası güvenlik açıkları titizlikle araştırılmalı, varsa yabancı istihbarat servisleriyle bağlantılı kişiler hukuk çerçevesinde tespit edilerek gereği yapılmalı. Kısa süre önce MOSSAD’a çalıştığı iddia edilen personelle ilgili haberler kamuoyunda büyük yankı uyandırdı. Devletin güvenliği ihmale gelmez! 🇹🇷

25 Eylül 2026 (19 gün önce) Anayasa Mahkemesi Önü 19 gün önce emekli bir polis memuru, “Mesele para değil, mesele onur meselesi” diyerek Anayasa Mahkemesi önünde yaşamına son vermişken, Kamu Personeli Danışma Kurulu (KPDK) toplantısında sendikal barajın konuşulması; sendikacılıkla, vicdanla,milliyetçilikle ve ahlak anlayışıyla nasıl bağdaştırılabilir? Emeklilerimizin içinde bulunduğu ekonomik ve sosyal koşullar ortada. Atama bekleyen gençlerimizin yaşadığı mağduriyet ortada. Kamu çalışanlarımızın geçim mücadelesi ortada. Bütün bunlar yaşanırken önceliğin sendikal barajı tartışmak olması, çürümenin ve utanmazlığın zirvesidir. Bu utanmazlığı kınıyoruz. Yetkililere açık çağrımızdır: Toplu Sözleşme İkramiyesi adı altında sendikal üyelik aidatlarının kamu kaynakları üzerinden dolaylı biçimde karşılanmasına son verelim. Sendika ile üyesi arasındaki organik bağı zedeleyen, sendikal aidiyetin niteliğini tartışmalı hâle getiren uygulamalar yerine; sendikal bağımsızlığı esas alan, kamu kaynaklarının kullanımında şeffaflığı gözeten ve sorunu kaynağında çözen bir yaklaşım benimseyelim. Aidat meselesini dolaylı kamu destekleriyle değil, sendikaların üyeleriyle kurduğu güçlü, özgür ve sürdürülebilir ilişkiyle çözelim. Sendikacılık; barajlarla, ayrıcalıklarla ve aidat tartışmalarıyla değil, emekçinin hakkını savunmakla anlam kazanır. Önce insan, önce emek, önce adalet! Emeklinin geçim derdi, gencin gelecek kaygısı, çalışanın onur mücadelesi görmezden gelinemez. @hepsen_2020 @kaskkonf @csgbakanligi

1950’li yılların başından bugüne insanın ve toplumun gelişimine dokunan Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Hizmetleri; eğitimden sağlığa, aile ve sosyal hizmetlerden adalete, spordan insan kaynaklarına kadar pek çok alanda büyüyerek gelişmeye devam ediyor. Alan araştırmacısından öğrencisine, insan hayatına dokunan tüm Psikolojik Danışmanların 30 Eylül Ulusal Psikolojik Danışmanlar Günü’nü kutlarız. @kaskkonf