ChrisTien

OPEN BRIEF: ASOCIAAL? WIE? Open brief aan politici, politieke bestuurders, topambtenaren en topbestuurders Geachte dames en heren, “Asociaal om alleen in zo’n groot huis te zitten.” Die uitspraak van een gastheer staat in een advertentie van Takecarebnb. Hij koos ervoor zijn huis te delen. Zijn gastvrijheid verdient waardering. Maar het gebruik van het woord ‘asociaal’ in een wervingscampagne roept ook een vraag op: aan wie stellen we zulke morele eisen? Ik richt mij tot degenen onder u die burgers oproepen ruimte te maken voor opvang, integratie en solidariteit. Hebt u zelf ruimte in huis? Bent u bereid tijdelijk een statushouder te ontvangen? Dit is een serieuze uitnodiging. Wie anderen vraagt hun dagelijks leven aan te passen, kan geloofwaardigheid winnen door zelf het voorbeeld te geven. Mijn aanbeveling is concreet: begin een campagne onder de naam BESTUURDERS GEVEN THUIS. Nodig politieke ambtsdragers, topambtenaren en topbestuurders uit om te onderzoeken of zij gastgezin kunnen worden. Zoek daarvoor samenwerking met een organisatie als Takecarebnb, met aandacht voor een passende kennismaking, begeleiding en de wensen van alle huisgenoten. Vraag uw eigen organisatie deze uitnodiging onder de bestuurlijke leiding te verspreiden. Laat geïnteresseerden zich aanmelden. Deel vervolgens, met instemming van gast en gastgezin, wat u ervaart en welke lessen dat voor uw werk oplevert. Juist wie invloed heeft op wonen, opvang en integratie kan leren van het samenleven met iemand die opnieuw moet beginnen. Van de formulieren, het wachten en de onzekerheid. Van de behoefte aan rust, zelfstandigheid en een eigen plek. Uw deelname ontslaat u uiteraard niet van de verantwoordelijkheid om goed beleid te maken. Een logeerkamer lost de woningnood niet op. Zij kan u wel dichter brengen bij de mensen over wie u besluiten neemt. Ook u mag persoonlijke redenen hebben om geen gast te ontvangen. Gezondheid, gezinsomstandigheden, mantelzorg en privacy kunnen zwaar wegen. Gun burgers diezelfde afweging. Een vrije slaapkamer bewijst niet dat iemand ruimte heeft in zijn leven. Alleen wonen is geen bewijs van onverschilligheid. Asociaal wordt het wanneer mensen met macht offers van anderen verlangen en zichzelf zonder uitleg buiten die verwachting plaatsen. Wanneer de bereidheid tot delen uitsluitend bij de burger wordt gemeten. Wie het woord ‘asociaal’ gebruikt, moet bereid zijn dezelfde maatstaf op zichzelf toe te passen. Ik vraag u daarom: onderzoek wat u zelf kunt bijdragen, geef daar waar mogelijk het voorbeeld en wees terughoudend met het moreel beoordelen van mensen wier omstandigheden u niet kent. Laat uw oproep tot solidariteit beginnen bij uw eigen mogelijkheden. Misschien begint dat met een gesprek thuis. Misschien met een vrije kamer. Met vriendelijke groet, Max von Kreyfelt 

COLUMN: RED UZELF, DE REGERING KOMT HELPEN Max von Kreyfelt De regering heeft een reddingspakket. Dat is doorgaans het moment waarop ik even controleer of mijn portemonnee er nog ligt. U kent het ritueel. Een bewindspersoon kijkt ernstig in de camera. Achter hem een vlag. Voor hem een probleem. Onder hem een bevolking die straks de rekening krijgt. “We moeten dit samen doen.” Let op dat woordje samen. Dat is de aanloop. De automatische incasso volgt later. Wil je jezelf redden, doe dan precies het tegenovergestelde van wat de regering gebiedt. Als algemene levensregel wat onpraktisch bij een rood verkeerslicht, maar als politieke gedachte verdient het inmiddels een eigen leerstoel. Een kleine leerstoel graag. Zonder bestuursraad, communicatieafdeling en externe kwartiermaker. Anders moet de bevolking weer worden gered van de kosten van haar eigen inzicht. Het mooiste aan overheidszorg is de taakverdeling. De bestuurder heeft de visie. De adviseur maakt de presentatie. De burger past zijn leven aan. Mocht de visie niet werken, dan blijkt de burger onvoldoende te zijn meegenomen. Dat vind ik knap. Eerst moet je mee. Vervolgens ben jij het probleem omdat je niet goed genoeg bent meegekomen. Er komt dan een campagne om het beleid beter uit te leggen. De mogelijkheid dat je het uitstekend begrijpt en er juist dáárom tegen bent, past niet in het communicatiebudget. Wie vraagt wat iets kost, mist ambitie. Wie vraagt of het werkt, houdt de vooruitgang tegen. Wie vraagt wie er verantwoordelijk is, krijgt een organogram. Zo wordt iedere mislukking een personeelstekort. Er moet iemand bij die kan uitleggen waarom de vorige zes mensen het nog niet konden oplossen. En boven dit alles zweeft de bezorgde bestuurder. Hij slaapt slecht, zegt hij. Van uw problemen. U slaapt ook slecht, maar krijgt daar geen interview over. Zijn slapeloosheid bewijst betrokkenheid. Die van u vraagt om meer weerbaarheid. Ik stel daarom een eenvoudige burgerlijke gewoonte voor. Zodra een minister zegt dat iets onvermijdelijk is, vragen we wie het heeft besloten. Zodra hij zegt dat iedereen profiteert, vragen we om de namen. Zodra hij zegt dat het voor onze kinderen is, houden we die kinderen even achter ons. Gewoon even doorvragen voordat de reddingsoperatie begint. Want de regering heeft altijd een plan voor uw toekomst. Daar kunt u op vertrouwen. Ze heeft uw geld alvast ingeboekt. Red uzelf. Voordat de hulp onderweg is. 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org