Kadınların bir ömür boyunca kendi hayatlarından, arzularından, ihtiyaçlarından vazgeçerek başkalarına bakmak zorunda kalmalarını fedakârlık, erdem, kutsallık olarak görmenin kendisi asıl sorunlu durum bence. Kadın emeğinin sömürülmesinin ve bu sömürüyü meşrulaştırmanın yollarından biri de tam olarak bu örnekteki anlatının kurgusu. Kuşaklar boyunca birçok kadın, erkeklerin ve bazen kamunun üstlenmesi gereken bakım yükünü neredeyse tek başına taşımak zorunda bırakıldı. Üstelik yalnızca fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da bütün varoluşlarını başkalarının ihtiyaçları, arzuları etrafında örgütlemeleri beklendi. Kendi arzularından vazgeçmek öylesine içselleştirilmiş bir zorunluluk hâline geldi ki zamanla ne istediklerini, nasıl bir hayat yaşamak istediklerini, yani kendi arzularını düşünme imkânını bile kaybetti pek çok kadın. Insan bütün hayatını birilerine bakmak, birilerine hizmet etmek, birilerinin arzularının nesnesi olmak üzerine kurduğunda bu vazifeler ve ötekilerin istekleri zamanla bir kimlik ve yaşamın temel anlamı hâline gelebiliyor. Dolayısıyla bakım verdiği kişiyi kaybetmek yalnızca sevilen birinin kaybı gibi yaşanmıyor, kendi varoluşunu üzerine kurduğu bir anlamın da kaybı haline geliyor ve çok çok sarsıcı oluyor. Yani asıl sorun, tweette hikaye edildiği gibi yeni nesillerin *vefasız* olması değil, kadınların kendi hayatlarından vazgeçmelerini bir ahlaki üstünlük olarak göstermeye çalışmak. Bir kadının kendisine ait bir hayatının olmasını istemesi sevgisizlik ya da vefasızlık değil. Asıl mesele, kadınların kendi hayatlarından vazgeçmelerinin erdem gibi satılması, kendi arzusuyla, kendi kararlarıyla ve amaçlarıyla yaşamak isteyen kadının ise kötülenmesi. TLDR oldu biliyorum ama bereket kısmına da el atmadan geçemeyeceğim:) eğer bereketin yolu yaşlıya bakmaksa isteyen kendi ana babasına kendisi bakabilir, bakımverenin bir kadın olmasına gerek yok.