R

#อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี #AYWD modern au “มนตรา” เป็นลูกครึ่งไทย-เมียนมาร์ คุณแม่เป็นชาวเมียนมาร์ที่มาเรียนต่อและได้พบรักกับคุณพ่อชาวไทย     แรกเกิดมีปานแดงรูปวงกลมเหนือไหปลาร้าด้านซ้าย ปู่ทวดเป็นคนมีวิชา ตอนที่ท่านได้เห็นหน้า ได้เห็นปานแดงของเหลนในอ้อมแขนของหลานสะใภ้  ท่านพูดขึ้นมาว่า “เด็กคนนี้มีบุญสัมพันธ์กับผู้ยิ่งใหญ่ ปานนี้เป็นร่องรอยที่ตามมาจากชาติที่แล้ว เลี้ยงดูให้ดีเล่า”      และเด็กชายมนตราก็ได้ใช้ชีวิตเรื่อยมาจนถึงวันนี้ วันที่ตนอายุครบ 25 ปีบริบูรณ์ เป็นวันเกิดทั่วไปที่ตื่นเช้าได้กินอาหารฝีมือแม่ ได้รับคำอวยพรจากพ่อและแม่พร้อมโดนหอมเหม่งไปคนละที ขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปทำบุญวันเกิด ตอนเย็นกินหมูกระทะและปิดจบด้วยการเป่าเค้ก เป็นวันเกิดธรรมดาที่แสนจะอบอุ่นของมนตราจริง ๆ      แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิดซะแล้ว…      กลางดึก มนตราสะดุ้งตื่นขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นห้องนอนที่คุ้นตา กลับมีร่างกำยำร่างหนึ่งยืนถือแท่งดำ ๆ ใส่ชุดโบราณยืนมองมนตราที่กำลังนอนอยู่  ‘ใครน่ะ’ มนตราคิดในใจ      มนตราค่อย ๆ ยันตัวขึ้นจากที่นอน ขยี้ตาเบา ๆ เพื่อหวังว่าสิ่งที่ตนเห็นก่อนหน้าจะเป็นแค่อาการเบลอหลังตื่นนอนเพียงเท่านั้น ‘ยังอยู่ที่เดิม ของจริงหรอวะ’ “เจ้าเห็นข้า?” ‘พูดได้ด้วย’ มนตราไม่ตอบแต่มีเพียงดวงตาที่เบิกโพลง “เห็นข้าแล้วสินะ มิต้องมาทำไขสือ” มนตราพยายามหลบสายตาออกจากร่างนั้น แต่ร่างกำยำนั้นขยับกลายเข้ามาหามนตราเรื่อย ๆ จนมนตรากลัวจนตัวสั่น ไม่สามารถแกล้งทำเป็นไม่เห็นได้อีกแล้ว “หยุด! ไม่ต้องเข้ามา ผมตอบแล้ว ผมเห็นคุณ” “ในที่สุดก็ได้พูดคุยกันสักทีหนาเจ้าพี่” “คุณคือใคร ต้องการอะไร อยากได้บุญหรอ เอาไปสิ ผมให้หมดเลย วันนี้ผมพึ่งไปทำบุญมา เอาไปให้หมดเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปทำเพิ่มให้ก็ได้ แต่อย่ามายุ่งกับผมเลย” “ข้ามิอยากได้บุญ บุญข้ามีลูกหลานทำให้มากโข ใช้เท่าใดก็ไม่หมด” “แล้วคุณอยากได้อะไรจากผมล่ะ” มนตราขยับตัวชิดกำแพงและยกเข่าขึ้นมากอด “ไม่อยากได้กระไร เพียงคิดถึง…” “คิดถึง? เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรอ” “ปานของเจ้า คือบาดแผลก่อนเจ้าตายจากชาติที่แล้ว” “แล้วคุณคือใคร” “พูดไปเจ้าอาจจะตกใจ ข้าคือพระนริศ กษัตริย์ที่เจ้ารู้จักนั่นแล” “พระนริศวรราชคนนั้นหรอ!”  ‘โคตรจะคนดังเลยไม่ใช่หรอ ใคร ๆ ก็ต้องรู้จัก ยิ่งมนตราเป็นลูกครึ่งไทย-เมียนมาร์ยิ่งไม่มีทางที่จะไม่รู้จัก’ “ตกใจมากเลยครับ แล้วคุณกับผมเคยรู้จักกันแบบนี้ ไม่ใช่ว่าชาติที่แล้วผมเป็นมหาอุปราชแห่งหงสาวดีหรอกนะ” “อืม เจ้าคือมหาอุปราชแห่งหงสาวดี เจ้าพี่ของข้า”      หลังจากได้ฟังมนตราตัวแข็งค้างไปแล้ว สีหน้าช็อกยิ่งกว่ารู้ว่าคนตรงหน้าคือพระนริศซะอีก “ไม่ใช่ว่าเราเป็นศัตรูกันหรอครับ ท่านมาบอกคิดถึงกันแบบนี้ไม่ใช่ว่าเคยมีซัมติงกันหรอ” “มีซัมติงคือกระไร” “มีเรื่องราวบางอย่างที่ไม่เคยบอกใครน่ะ” “มีซี เรื่องราวในมุ้งไม่ใช่เรื่องที่จักต้องป่าวประกาศถึงข้าจักอยากทำแต่คงได้โดนเจ้าพี่บิดหูเสียก่อน” “เรื่องในมุ้ง… คุณกับพระมหาอุปราช โอ้มายก็อด”     มนตราที่เริ่มเข้าใจเรื่องราวตั้งแต่คำว่าคิดถึง จนถึงเรื่องในมุ้ง ก็รู้แจ้งแน่ชัดแล้วว่า กษัตริย์คนนั้นเป็นเกย์และคนรักของเขาก็ไม่ใกล้ไม่ใกล้ คือมหาอุปราชแห่งหงสาวดีที่เป็นตัวร้ายในเรื่องราวของพระนริศวรราชคนนั้น  และคนคนนั้นที่โดนขาดด้าวโดยขวาสิ้นลมบนคอช้าง ก็กลายมาเป็นมนตราคนนี้!      มนตรากำลังช็อกกับเรื่องราวที่พึ่งได้รับรู้ต้อนรับวัย 25 ปี แต่เดี๋ยวนะ “คุณบอกว่าปานแดงคือบาดแผลก่อนที่ผมจะตายจากชาติที่แล้ว แต่พระมหาอุปราชโดนขาวด้าวโดยขวานี่ครับ” “มิใช่ด้วยคมง้าว แต่เป็นกระสุนปืน” “อ่า…” มนตราไม่รู้จะตอบอะไรเพราะน้ำเสียงที่ตอบกลับมาของพระนริศเต็มไปดูความโศกเศร้าและความโกรธ      บรรยากาศในห้องเงียบลงถนัดตา ไม่มีใครเอ่ยปากถามอะไรต่อ มีเพียงความเงียบและความสว่างอันน้อยนิดของแสงจันทร์ ความง่วงค่อย ๆ เข้าจู่โจมมนตราและผล็อยหลับลงในที่สุด     แต่ด้วยท่าทางที่ดูนอนไม่สบาย ร่างกำยำที่มองมนตราอยู่จึงเข้าอุ้มขยับท่าทางให้คนในอ้อมแขนนอนได้อย่างสบายตัว “ตอนนี้เจ้าพี่คงมีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจ มีเวลาอีกนานที่ข้าจะค่อย ๆ เล่าเรื่องราวของเราให้ท่านฟัง”      พระนริศก้มลงจุมพิตบนหน้าผากเนียน ก่อนจะหายตัวออกไปจากห้องนอนของมนตรา — ยังไม่จบ