Where is my water!?

امروز این شازده پسر با این بیل‌بیلک دستش اومد دم خونه. (چهره‌ش رو با AI عوض کردم که حریم خصوصیش حفظ بشه و قابل شناسایی نباشه). گفت: برگای جلوی خونه‌تون رو جمع کنم؟ گفتم: چقدر می‌گیری؟ - نمی‌دونم. شما چقدر می‌دید؟ + تو داری خدمات ارائه میدی. تو باید قیمت رو بگی و بعد چونه بزنیم (با لبخند) - (با یه ترس و شکی) ۱۵$ خوبه؟ + آره خوبه. پاکت مخصوص برگ هم داری؟ برگشت و کوله پشتیش رو نشونم داد که توش پر از پاکت مخصوص برگ بود. - آره دارم. + ولی من نمی‌خوام مال خودت رو استفاده کنی. من بهت پاکت میدم. رفتم براش پاکت آوردم. یه نگهدارنده‌ی پاکت برگ هم بهش دادم (این پاکت‌ها کاغذی‌ند و‌ واینمیسه که راحت چیزی بریزی توش) - من بلد نیستم از اینا. + بذار بهت یاد بدم. بعدش براش یه دونه‌ش رو آماده کردم که ببینه چطوریه. + پدر و مادرت می‌دونند داری این کار رو می‌کنی؟ تو همین محله‌این؟ آدرست رو بهم میگی که اگه نیاز بود بتونم بهشون خبر بدم؟ - بله، در جریانند. حتماً. اینم آدرس. + خب مرسی که می‌خوای بهم کمک کنی. منتها من می‌خوام دو برابر نرخی که گفتی بهت پول بدم به علاوه‌ی انعام. تا اینجا چهره‌ش تغییر نمی‌کرد و سعی می‌کرد جدی و حرفه‌ای باشه. این رو که شنید چشماش گرد شد و نتونست جلوی خنده‌ش رو بگیره. + ولی شرط داره - چی؟ + اینکه به خودت فشار نیاری که آسیب ببینی و اگه سردت شد یا خسته شدی رها کنی و بری خونه. قبول؟ - حتماً. قبول. بعدم کارش رو شروع کرد. از بالا داشتم نگاهش میکردم. با جدیت تمام و مسوولیت‌پذیری عجیبی، تمام برگها رو از روی چمن‌ها جمع می‌کرد. جلوی خونه‌ی من، دو تا از بزرگترین درختای منطقه هست با یه دنیا برگ... اما براش اصن مهم نبود. انقدر ذوق داشت که یادش رفته بود کیفش رو دراره. تو هوای خنک و نسبتاً سرد، با آستین کوتاه داشت کار می‌کرد. بعد از نیم ساعت، آماده شده بودم که برم مهمونی. از خونه رفتم بیرون. + من باید برم ولی قبلش می‌خواستم باهات حساب کنم. قولت رو که یادت هست. نه؟ - بله یادمه. + فشار نمیاری به خودت، خسته شدی یا سردت شد میری خونه و ادامه نمیدی. بازم ممنونم از کمکت. اینم پرداخت. بعد یه ۵۰$ی بهش دادم. ذوق رو توی چشماش می‌تونستم ببینم‌. تقریباً تا یک ساعت بعدش داشت کار می‌کرد. یه جوری برگها رو جمع کرده بود که روی چمنا کاملاً خالی بود. دوربین رو که چک کردم دیدم به زحمت تونسته اون یه پاکت رو تکون بده و ببره بذاره کنار خیابون. بعدشم گوش داده به حرفم و چون خیلی خسته شده بوده، رها کرده بود و رفته بود شما خونه‌ش. تقریباً ۴ ۵ تا پاکت دیگه برگ هست که خودم باید جمع کنم. اما همه‌ش رو تپه کرده یه جا که کارم رو راحت می‌کنه. البته من اون برگارو با چمن‌زن جمع می‌کردم از روی چمن‌ها که راحت تره ولی خب این بچه چون نمی‌تونست و نباید با چمن‌زن کار کنه، بهش پیشنهاد ندادم و نخواستم هم که این فرصت رو ازش بگیرم. یکی از شیرین‌ترین پرداختی‌هایی بود که داشتم. برای من واقعا ناچیز بود (شاکرم بابت این موضوع و خوش‌شانس) ولی برای اون خیلی معامله‌ی سودآوری بود. واقعاً براش زحمت کشید و نوش جونش. واضحه که احتمال موفقیت این پسربچه در آینده، از هم سن و سالای خودش که همه چیز رو آماده داشتند و چیزی رو یاد نگرفتند در کنارش، بیشتره.