Yadîn Behram

Sözde Türkiye "cumhuriyeti" hiçbir zaman vatandaşlığa dayalı bir ulus kavramını içine sindiremedi. Fetih ve tahakküme dayalı tarih anlatısını aşamadı. Kendi nüfusunun en iyi ihtimalle dörtte birini, eski millet-i hakime anlayışını andıran bir küstahlıkla, fethedilmiş, boyun eğmeye mahkum, arızalı bir zümre olarak gördü. Bunun mantıki sonucu olarak, ulusal kimliğini kendi vatandaşlarıyla değil, Asya'daki birtakım yarı-mitik "soydaşlarla" birleştirme yolunu seçti. Mesela Suriye Türkmenlerini "soydaş" kabul edip bağrını onlara açarken, kendi vatandaşlarıyla çok daha yakın akrabalık ilişkilerine sahip olan Kürtleri düşman saydı. "Soydaşlık" söyleminin mantıki gereği, Asya kavimleriyle biyolojik soy bağı iddia etmekti. İşte o noktada Türkçü fantezi DNA duvarına tosladı. Çünkü bugünkü Türkiye halkının Orta Asyalılar ile soy bağı yüzde onları, hatta yüzde beşleri aşmıyordu. Türklerin İranlılarla, Kürtlerle, Ermenilerle, Bulgarlarla, Yunanlarla soy bağının çok daha yakın ve çok daha gerçek olduğunu anlamak için yüzlerine bakmak yetiyordu. Şimdi kıvranıyorlar, küfrediyorlar, masal ve yalan dünyasına sığınarak birbirlerini avutuyorlar. Oysa çözüm o kadar basit ki. Ulusal kimliği Türkiye Cumhuriyetinin reel vatandaş profili üzerine inşa etmeye başlasalar ortada çelişki kalmayacak. Sinirlenmeye, küfretmeye gerek kalmayacak. O zaman belki lehine durmadan atıp tuttukları sözde "cumhuriyet", gerçek bir cumhuriyet niteliğini kazanacak.