Beni bu güzel havalar mahvetti
Böyle havada istifa ettim evkaftaki memuriyetimden
Tütüne böyle havada alıştım
Böyle havada aşık oldum
Eve ekmekle tuz götürmeyi böyle havalarda unuttum
Şiir yazma hastalığım hep böyle havalarda nüksetti
Beni bu güzel havalar mahvetti...❤️
Çocuklar-Djeca
Film Saraybosna'da geçiyor. Çok güzeldi. Hatta bitsin de öyle Real-Barcelona maçına geçeyim derken film yarıda bitti. Abi iki saat izledim ama armut gibi ortada kaldım...😊
Çok zaman kaybettim. Çok zaman ve biraz da ümit. Yaşamak bu galiba. İnsanları eskisi kadar sevmemek. İnsanları ve eşyayı. Galiba ölmek de bu. Zamanın akıp gidişi, insanın yolda bıraktığı, bekleyişlerle ve umutlarla harcadığı ömür parçaları üzerine ağır ama bir o kadar da insanî bir tesellidir bazı cümleler. Kaybedildiği sanılan zamanın aslında hayatın ta kendisi olduğunu anlıyor insan...
Çok güzel bir hayaldi
Daha önce hiç dalmadığım
Tekrar kuramayacağım
Ve hiç unutamayacağım
Öyle güzel öyle derin
Yalnızlığımın orta yerinde...
Bırada önüme düştü. Bir iştagram kullanıcısı bayan çocuğunun beslenmesine antrikot koymuş video çekmiş. Abi gördüm beynim kısa devre oldu. Kızım üç yaşında iken annesi ile dostça ayrıldık. Hatta onu iş yerinden aracımla alıp adliyeye gittik. Adliye çıkışı kızımı da alıp hep birlikte yemeğe gittik. Kendi evimi arabamı altınları hepsine annesine bıraktım. Kız 18'ine geldiğinde ona bırak diye. O kız büyüdü. Yakında hayvan doktoru olacak. Okulunun yanında ona bir ev daha aldım. Altına araba aldım. Ama asla kimsenin önünde bir şey yemeyeceksin dedim o üç yaşındayken. Bu yaşına geldi halâ aynı şeyi her sene tekrarlıyorum. Ve her sene bunu aklına mıh gibi çakıyorum. Arkadaşının durumu yoksa ona sen alacaksın. Alamıyorsan sen de yemeyeceksin. Annesi sen bu çocuğa haksızlık ediyorsun dedi. O çocuk büyüdü. Aklı erdi. Sana çok kızdığım dönemler oldu ama iyi ki bana bu sıkıntıyı yaşatmışşın baba diyor. Yoksa ben asla böyle bir insan olamazdım. Benim çocuğum kimsenin önünde tost yemedi kola içmedi. O yüzden ben ona ne yapsam, ne alsam, önüne ne sersem azdır...❤️
Hayatımın buhranlı dönemini atlattım fakat işin garip yanı o kadar uzun sürdü ki; şimdi bu iyileşmiş halimle nereden başlayacağımı bilmiyorum. Bildiğim tek şey; oya işler gibi ilmek ilmek işlemek zorunda olduğum bir yol var ve o yolda hiçbir taşa takılmamam gerekiyor...
Sensiz geçmeyen saatlerin gelmişine ve geçmeyişine, imlâsı bozuk edebi olmayan küfürler bırakıyorum. Ritmi bozuk özleme saatlerimde...










