-م

دیگر تمام شد. باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم.

هر روز یه جوری از اینجا عکس می‌گیرم، انگار که اولین‌بارمه.

من می‌گم دوست‌دختر و باز پسرها بهم پیام می‌دن. بابا دختر. :/

امروز تقریباً به هر کسی که می‌رسیدم سؤال اولم این بود که «دوست‌دخترم می‌شی؟».

توی این دانشکده، پشت هر پنجره‌ای یه بهشته.

اینجا یه پنجرهٔ بزرگ و وسیع دارم که روبه‌روم پر از درخته و دلم می‌خواد ساعت‌ها پشت این پنجره بشینم و زل بزنم به چراغ‌های خونه‌ها و آسمون ابری و بارون.

امروز صبح توی کتابفروشی یه خانم بهم گفت چقدر چهره‌ت برای من آشناست. یه چهرهٔ شیرین و تودل‌برو داری که آدم نمی‌تونه ازت چشم برداره. انقدر حرفش برام جالب بود که خوابم پرید و صبح‌بخیر شدم.

خانوم‌های چشم و ابرو مشکی و مو مشکی‌ای که یه گوشه از صورتشون خال هم داشته باشن، قلبم رو به آتیش می‌کشن. ❤️‍🔥🫯

آفرین مارال جون انقدر پنیر بخور که از اینی هم که هستی خنگ‌تر بشی. 🤓

صبح دیدم روی کوه‌ها برف نشسته و به زندگی لبخند زدم.

«دوستی چند زن که هر کدام بار مسئولیت‌های ریز و درشتش را با خود می‌آورد و باز در کنار بقیه می‌نشیند، از جنس آن انگارهٔ آرمانی نیست؛ از جنس مبارزه و تاب‌آوری در پیچ‌وخم زندگی غیرآرمانی است.» -هوای دوستی، مارینا گارسس

زندگی اونقدر عجیبه که نشستم کنار این زن شصت‌ساله و داره بازی‌های گوشی‌ش رو بهم نشون می‌ده و یاد می‌ده. =) چی بگم؟ اینم زندگی توئه مارال جون.

روزی هزار بار با خودم می‌گم همه‌چیز موقتیه و شب که می‌شه بی‌وقفه عر می‌زنم.

«کی اشکاتو پاک می‌کنه شبا که غصه داری؟» هیچ‌کس. فقط خودتی و خودت. تنهای تنها. حالا هم برو بمیر.

چطور بگم؟!

برای ارتباطات انسانی زیادی اشکم دم مشکمه.

شد، شد. نشد می‌رم عکس پا می‌فروشم.

دلم سفر به اصفهان می‌خواد.

سرعت تغییرات زندگی خیلی زیاد شده و من ترسیده‌م و می‌خوام برم توی کمد قایم بشم.

دخترک در این یک سال از ته دل خندید، تمام دریاها رو گریه کرد و با تمام توان دوید. باید دید زندگی در این سال جدید چه خیالی براش پخته. ۲۷ مهر سال ۵.

هیچ جا خونهٔ خودم آدم نمی‌شه. 🤭🤸🏻‍♂️