Allah bir kulunu severse sevginin izleri onun hâline de düşer. Sevdikleri değişir, öncelikleri değişir, gönlü Allah’ın razı olduğu şeylere meyleder. Öyle bir yakınlık kazanır ki kalabalıkların içinde de yalnız hissetmez her hâlini bilen her sesini işiten bir rabbi olduğunu bilir.
Zorluk anında O’na sığınırsan O’nu yakınında bulursun. Dua ederek O’na yönelirsen dualara icabet eden olduğunu görürsün. Bir günah işleyip mağfiret dilersen O’nu Gafûr ve Rahîm olarak bulursun. Çünkü Allah’a yönelen hiç kimse O’nun kapısında aradığından mahrum kalmaz.
Bediüzzaman’ın “sıhhat belası” tabiri, üzerinde uzun uzun düşünmeye değecek kadar güzel. Sıhhat gibi büyük bir nimet, gaflete sebep olduğunda insan için bir belaya dönüşebiliyor. Hastalık ve musibetler ise nice zaman unuttuğumuz hakikatleri hatırlatıyor. Demek ki her nimet, yalnızca verdiği rahatlıkla değil, bizi hangi hâle getirdiğiyle de ölçülüyor.
İçinden çıkılmaz görünen bir hâl, hayatın geri kalanının o hâl üzere devam edeceği anlamına gelmiyor. Henüz yaşamadığın bir ömrü bugünkü şartlara bakarak yargılamak, Allah’ın nasip edeceği daha nice güzelliklere nankörlük etmek olur. Önümüzde bugünkü düşüncelerimizin yetişemeyeceği kadar çok ihtimal var. Allah’a güvenmek gerek, plan kuranların en hayırlısı şüphesiz o’dur.
"Lâ ilâhe illallah" zikri, her kapıyı açan bir anahtar gibidir. Bu zikri kalbine yerleştiren kimse, dünyadaki her şeyin dizginini elinde tutan tek güce sırtını dayamış olur. gözünde büyüttüğü dertler küçülür, onu korkutan kâinat ona güvenli bir liman olur. Bütün zoru kolay kılan, her derde deva olan sır budur. Her şeyi o’na bırak, bütün yüklerden kurtul.
Yıllarca beklediğin bir gün olur, Allah ummadığın yerlerden nimetler verir. Dönüp geçmişine baktığında o günlerde Allah’a duyduğun ümidini hatırlarsın. Sonra anlarsın ki Allah, o bekleyiş boyunca sana yalnızca sabretmeyi değil, bugün sahip olduğun güzellikleri anlayacak bir kalbe ve nice hakikatleri görecek bir basirete de sahip olmayı nasip etmiş. Çünkü ferahlığın ardından gelen en büyük nimetlerden biri de yaşadıklarının hikmetini anlayabilmektir.
Allah seni kendisine yönelttiyse, ona dua etmeyi ve ondan istemeyi nasip ettiyse, seni bu kapıya getiren rabbinden ümidini kesme. O, seni insanların sevgisine duyduğun ihtiyacın ötesine geçirip kendi yakınlığının huzuruna yükseltmek için türlü imtihanlardan geçirir. Senin onun rızasını aradığını, kalbinin iniş çıkışlarına rağmen yine ona yöneldiğini görür. Sana ona yönelmeyi nasip eden Allah’ın bu yolculukta seni kendi rahmetinden mahrum bırakacağını düşünme.
Allah şöyle buyuruyor:
“De ki: Ey kendilerine kötülük edip haddi aşan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin.” (39:53)
Dikkat çeken şey; Allah, onların günahını tartışarak başlamıyor. Umutsuzluklarını ele alarak başlıyor.
Çünkü insanı Allah’tan uzaklaştıran şey yalnızca günahı değil, günahından sonra artık Allah’a dönebileceğine inanmamasıdır.
Şeytanın istediği de tam olarak budur: Günahı, tövbe edilecek bir hâl olmaktan çıkarıp Allah’ın rahmetinden ümit kesmek için bir sebebe dönüştürmek.
Oysa kapıyı çalmak için kusursuz olmak değil, Rabbine dönmek yeterlidir.
Her ihtiyacın Allah’ın yarattığı bir karşılığı vardır. Açlık rızka, susuzluk suya, uyku ihtiyacı uykuya götürür. Dua da öyledir. Onun da mutlaka bir karşılığı vardır. En önemli karşılığı da kulluk vazifesidir.
“De ki: Duanız olmasa Rabbim size ne diye değer versin?” (Furkan, 77)
Bu ayeti çokça hatırlamak gerekiyor. Her şeyden önce; rabbim benden razı olsun, bana değer versin niyetiyle edilmeli dua. Çünkü Allah bir kuluna değer verdiğinde, o kulun kaybettikleri de kazandıkları da başka bir anlam taşır. Allah’ın rızası kazanılmışsa, en büyük nasip odur.

