nandinian نسان نودینیان

"من هم اومدم امجدیه"   پشت این چند کلمه کوتاه، که با بغضی فروخورده و صدایی آمیخته به اندوه از زبان ترانه علیدوستی، در مراسم بدرقه پدرش، حمید علیدوستی، بر زبان آمد، دنیایی از حرف‌ها، خاطره‌ها، حسرت‌ها و آرزوها نهفته است.   ترانه با همین جمله کوتاه، به یکی از بزرگ‌ترین محرومیت‌ها و تبعیض‌هایی اشاره کرد که جمهوری اسلامی سال‌ها بر زنان این جامعه تحمیل کرده است. آمدن زنان به امجدیه، آن هم بی‌حجاب، می‌توانست صحنه‌ای سرشار از شادی و شور و سرزندگی باشد. لحظه‌ای برای جشن گرفتن پیروزی زنان بر یکی دیگر از سنگرهای ارتجاع و تبعیض. زنانی که با ایستادگی، مقاومت و مبارزه خود، سنگر حجاب اجباری و ممنوعیت ورود به ورزشگاه‌ها را یکی پس از دیگری به لرزه درآوردند و نشان دادند که هیچ دیوار و حصاری نمی‌تواند اراده آنان برای آزادی را درهم بشکند.   ترانه در میان اندوه فقدان پدر، پدری با شرافتی که بسیاری از ما او را دوست می داشتیم، صدای سال‌ها حسرت و محرومیت زنان را منعکس کرد.  زنانی که دوست داشتند در کنار مردان، روی سکوهای ورزشگاه بنشینند، هیجان یک مسابقه را تجربه کنند، تیم محبوبشان را تشویق کنند و از تماشای هنرنمایی فوتبالیست‌هایی چون حمید علیدوستی لذت ببرند. اما حکومتی زن‌ستیز آنان را از ابتدایی‌ترین حق و شادی انسانی محروم کرده بود.   این چند کلمه، در عین سادگی، هم سوگ است و هم اعتراض! ترانه در آن لحظه فقط از آمدن خود به امجدیه نمی‌گوید؛ از آمدن نسلی از زنان می‌گوید که سال‌ها پشت درهای بسته ورزشگاه‌ها نگه داشته شدند، اما سرانجام با مبارزه و ایستادگی خود، این درها را گشودند.   ترانه خود مظهر یکی از این زنان مبارز است که در همبستگی با انقلاب زن، زندگی، آزادی، در زمره نخستین هنرمندانی بود که حجاب از سر برداشت، با مردم در خیابان همراهی کرد و همچون آنان دستگیر و زندانی شد. خدا می‌داند پشت آن میله‌های زندان چه بر سرش آوردند که این‌چنین بیمار و رنجور شد.   چه تلخ و چه زیباست که در مراسم بدرقه پدری که دوستش می‌داشت، این جمله کوتاه چنین پژواکی پیدا می‌کند. گویی در میان اشک و دلتنگی، صدای شادی و آزادی زنانی به گوش می‌رسد که سرانجام به امجدیه آمدند.   ما به امجدیه بازخواهیم گشت. میدان‌های بزرگ شهرها را تسخیر خواهیم کرد، اما این بار با شادی و سرور، به مناسبت رفتن جمهوری اسلامی. آن روز، یاد عزیز همه جان‌باختگانمان را با ادای احترام به تک‌تک آنان گرامی خواهیم داشت.

کمیته بین‌المللی علیه اعدام: آزادی زندانیان سیاسی و توقف فوری اعدام‌ها، یک مطالبه فوری و جهانی است کمیته بین‌المللی علیه اعدام از فراخوان مشترک «گروه پی‌گیری سند اسلو» به مناسبت ۳۰ اکتبر، روز جهانی زندانیان سیاسی، حمایت می‌کند و خواهان آزادی فوری و بی‌قیدوشرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف کامل اعدام‌ها در ایران است. این فراخوان با مشارکت نمایندگان ۱۳ حزب و سازمان سیاسی و جمهوری‌خواه و به ابتکار سازمان حقوق بشر ایران منتشر شده است. تأکید آن بر آزادی زندانیانی که به‌دلیل عقیده، فعالیت سیاسی و مدنی، دفاع از حقوق بشر، فعالیت صنفی، اعتصاب و اعتراض به زندان افتاده‌اند، بیانگر ضرورت دفاع از حقوق بنیادین انسان و مقابله با زندان و اعدام به‌عنوان ابزارهای سرکوب است. کمیته بین‌المللی علیه اعدام تأکید می‌کند که مقابله با اعدام و دفاع از زندانیان سیاسی نباید به صدور بیانیه و ابراز نگرانی از سوی مجامع بین المللی و اتحادیه اروپا محدود بماند. جمهوری اسلامی باید به‌دلیل اعدام‌ها و سرکوب سیستماتیک و نقض گسترده حقوق انسانی محکوم و در عرصه بین‌المللی منزوی شود. ما خواهان پایان دادن به هرگونه عادی‌سازی روابط با این حکومت و پاسخ‌گو کردن آمران و عاملان اعدام‌ها و جنایت علیه بشریت هستیم. از همه احزاب و سازمان‌های سیاسی، نهادهای حقوق بشری، فعالان اجتماعی و مردم آزادی‌خواه در ایران و سراسر جهان می‌خواهیم با گسترش اعتراضات و اقدامات همبسته، برای توقف فوری اعدام‌ها، آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و پایان دادن به مصونیت مسئولان جمهوری اسلامی از مجازات تلاش کنند. اعدام باید برای همیشه لغو شود! همه زندانیان سیاسی و عقیدتی باید فوراً و بی‌قیدوشرط آزاد شوند! کمیته بین‌المللی علیه اعدام ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ #نه_به_اعدام #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد #زن_زندگی_آزادی

«نه گل می‌خواهیم، نه شیرینی می‌خواهیم، نه تبریک می‌خواهیم. فقط حق‌مان را بدهند» این صحبت یکی از پرستاران است که به مناسبت روز پرستار می‌گوید. روزی که پرستاران مراسم‌های فرمایشی حکومتی را تحریم کردند. «من با بیست سال سابقه کار، کارانه‌‌ام که زمانی حدود ۱۰ میلیون تومان بود، به ۸ و ۷ و ۶ میلیون تومان رسیده است». پرستار دیگری می‌گوید: اجحاف بزرگی در حق کادر درمان و پرستاران شده است. درخواست‌ها و مطالبات زیاد است، اما گوش شنوایی برای شنیدن آنها وجو د ندارد. #اعتراضات_سراسری #زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد

تاکید بر هویتهای ملی- اتنیکی دیوارها را بلندتر میکند اکثر احزاب و سازمانهای شرکت کننده در کنفرانس اسلو خود را به اتنیکها و ملیتهای مختلف منتسب میکنند. در این کنفرانس چهار حزب از کردستان بودند و دو حزب و سازمان از آذربایجان و همچنین احزابی از خوزستان و بلوچستان و ترکمن صحرا. این دوستان رفتند پشت میکروفن و به نمایندگی از اتنیک و یا ملیتشان صحبت کردند و من که در میان حضار نشسته بودم و هنوز نوبتم نرسیده بود با خود فکر میکردم من باید به چه عنوان صحبت کنم؟ با روالی که دوستان صحبت کردند من هم قاعدتا باید خودم را فارس معرفی میکردم! امری که همیشه علیه آن بوده ام. فکر کردم باید در نقد این هویت ملی تراشی صحبت کنم. بخصوص که تم کنفرانس حقوق بشر بود و اهمیت این امر در یونیورسال و جهانی بودن آنست. در سخنرانی ام تاکید کردم که بشر با هر پیشینه ای، با هر زبانی، با هر تاریخچه ای، خواستها و ارزشها و آرزوهای یکسانی دارد. وقتی ما از حقوق بشر صحبت میکنیم باید بر این جنبه اتکا کنیم. تبعیض ملی یک مساله واقعی است ولی تبعیض ملی با اتکا به هویت ملی رفع نمیشود، تشدید میشود. این نقض غرض است. باید از هویت انسانی شروع کرد. این نکات را در سخنرانی ام توضیح دادم اما بعد به این نتیجه رسیدم که شاید بهتر بود خودم را اینطور معرفی میکردم که من به هیچ قوم و ملیت و اتنیک ویژه ای خودم را متعلق نمیدانم؛ و کسی که به هیچ گروه ویژه ای متعلق نیست، به همه متعلق است. باید می گفتم: من کرد هستم بخاطر قیام سنندج، بخاطر بنکه ها، بخاطر مقاومت جانانه کردستان علیه جمهوری اسلامی بعد از انقلاب ۵۷، بخاطر کوچ مریوان؛ من ترکم بخاطر انقلاب مشروطه، بخاطر ستارخان؛ من بلوچم بخاطر خدانور، بخاطر جمعه خونین؛ من ترکمنم بخاطر اعدام توماج بدست خلخالی در سال ۵۸؛ من بختیاری ام بخاطر کیان پورفلک؛ من فرانسوی ام بخاطر انقلاب کبیر، من ایتالیایی ام بخاطر گالیله و جوردانو برونو، من فلورانسی ام بخاطر رنسانس؛ من انگلیسی ام بخاطر داروین و شکسپیر؛ من آمریکایی ام بخاطر جنبش پیروز علیه برده داری و برانداختن این لکه ننگ بشریت در آن کشور؛ و بالاخره من جهانی ام چون تمدن و ارزشهای انسانی جهانی است. این "اتنیک" من است.این "قوم" من است. این دردها و افتخارات من است و این دردها و افتخارات جهانی است. من ساکن کره ارض ام و به این دلیل خودم را متعلق به تمام فرهنگها و دستاوردهای پیشرو بشری در راه آزادی، در راه برابری، و در دفاع از کرامت انسانی میدانم. چه در مناطقی در داخل ایران و چه در سطح جهان. ممکن است بگوئید که پس نباید هیچ علاقه خاصی و یا رابطه خاصی با ایران داشت! به هیچ وجه اینطور نیست. همه ما به جامعه ای که در آن بزرگ شده ایم انس و الفت و علاقه ویژه ای داریم و این را در کنفرانس هم تاکید کردم. من آرزو دارم برگردم به آن شهری که دوران کودکی ام را در آن گذراندم و خاطرات زیادی دارم. این شهر بروجرد است یعنی یک شهر لرنشین! من لر نیستم ولی تعلق و علاقه ام به این شهر است. میخواهم به این شهر برگردم و ببینم مدرسه و کوچه و محله ام به چه شکلی درآمده است. این طبیعی است ولی این یک احساس ملی نیست، یک احساس اجتماعی است. انسان طبعا به جامعه ای که در آن بزرگ شده، محله ای که در آن زندگی کرده، کوچه هائی که در آن بازی کرده است و بمدرسه رفته است و غیره احساس تعلق ویژه ای دارد که احساسی انسانی و اجتماعی است. حتی زبان مادری که نقش برجسته ای در فرهنگ و بیان احساسات و نظرات هر فرد دارد محصول جامعه ای است که در آن بدنیا آمده و بزرگ شده ایم. این خصوصیات اجتماعی را نباید به ملت و ملیت و قوم و نژاد ربط داد. مبارزه علیه آنچه حقوق بشر را پایمال میکند، بویژه مبارزه پیگیر علیه تبعیض ملی که امر همه آزادیخواهان است، تنها با عزیمت از هویت و ارزشهای جهانشمول انسان امکانپذیر است. تاکید بر هویت ملی-اتنیکی دیوارها را بلند تر میکند. #زن_زندگی_آزادی

احکام صادرشده علیه خبات دهدار را قویاً محکوم می‌کنیم! شعبه چهارم اجرای احکام دادگاه انقلاب سنندج، خبات دهدار، فعال کارگری و زیست‌محیطی، را به یک سال حبس تعلیقی، پرداخت پنج میلیون تومان جزای نقدی و معرفی خود به نهادهای امنیتی و امضای اجباری هر سه ماه یک‌بار محکوم کرده است. خبات دهدار چهره‌ای مبارز و شناخته‌شده در کردستان است. او پیش‌تر نیز از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۹ به دلیل فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی، از جمله اتهام عضویت در احزاب و تبلیغ علیه جمهوری اسلامی، زندانی سیاسی بوده است. در سال‌های گذشته نیز بارها از سوی نهادهای امنیتی و نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی احضار، تهدید و مورد آزار و اذیت قرار گرفته است. کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری ایران صدور این احکام و ادامه فشارهای امنیتی و قضایی علیه خبات دهدار را قویاً محکوم می‌کند و خواهان لغو فوری تمامی این احکام و پایان دادن به پرونده‌سازی و آزار او هستیم. ما نهادهای ورزشی، معلمان، دانشجویان، فعالان محیط زیست، تشکل‌های اجتماعی و همه مدافعان آزادی و حقوق انسانی را فرا می‌خوانیم که در اعتراض به این احکام، با اقدامات جمعی و علنی از خبات دهدار حمایت کنند؛ از جمله با برگزاری تجمع‌های اعتراضی، جمع‌آوری طومار، تحصن‌های حمایتی و دیگر اشکال اعتراض و همبستگی اجتماعی. دفاع از خبات دهدار، دفاع از حق آزادی فعالیت اجتماعی، حق تشکل‌یابی و حق اعتراض است. او به‌دلیل ایستادن در کنار مردم، دفاع از محیط زیست، فعالیت اجتماعی و کارگری و تلاش برای داشتن جامعه‌ای انسانی‌ تحت فشار قرار گرفته است. جرم واقعی او چیزی جز دفاع از آزادی بیان، حق تشکل، همبستگی اجتماعی، دوستی و کرامت انسانی نیست. نباید اجازه داد فشار امنیتی و احکام قضایی، فعالان اجتماعی و مدافعان دلسوز حقوق مردم را به سکوت وادار کند. خبات دهدار تنها نیست. صدای اعتراض به این احکام را بلندتر کنیم و برای لغو آن‌ها متحد شویم. کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری ایران ۱ مهر ۱۴۰۵ ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ #خبات_دهدار #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد