10/10 Dert

Doberman’ın adı Beyaz Şimşek’ti. Herkes ona sadece “Şimşek” derdi. Çünkü o kadar hızlı hareket ederdi ki, avlusunda koşarken arkasında toz bulutu kalırdı. Bir sabah sahibi Ahmet, ahşap masanın üzerine muazzam bir et kulesi dizdi. Tavuk göğsü, dana bonfile, but parçaları… Kule neredeyse Şimşek’in omuz hizasına kadar geliyordu. Ahmet kronometreyi hazırladı ve gülümsedi: “Bugün rekor kıracaksın herhalde.” Şimşek masaya yaklaştı. Burnunu uzattı, kokladı. Gözleri bir an parladı. Sonra… saldırı başladı. İlk 5 saniye: Kulenin tepesindeki tavuklar birer birer yok oldu. 10. saniye: Dana etleri hızla azalıyordu. 15. saniye: Masa üzerindeki et yığını yarıya inmişti. 20. saniye: Geriye sadece birkaç parça kalmıştı. 25. saniye: Son et parçası da kayboldu. Şimşek başını kaldırdı. Ağzının kenarında ince bir et teli vardı. Yaladı. Sonra Ahmet’e baktı. Sanki “Başka var mı?” diyordu. Ahmet kronometreye baktı: 30.2 saniye. Mahallede bu olay efsane oldu. Çocuklar “Şimşek yine 30 saniyede bitirdi!” diye bağırarak koşuşturuyordu. Kasaptaki amca her et verdiğinde “Bunu Şimşek’e götürüyorsun dimi?” diye soruyordu. Komşular bile kendi köpeklerini yanına getirmeye başladı. “Biraz ondan öğrensin” diye. Ama Şimşek hiç değişmedi. Her seferinde aynı sakinlikle yaklaşır, aynı hızla yer, aynı bakışla “Daha var mı?” derdi. Bir gün Ahmet ona sordu: “Sen gerçekten o kadar mı açsın, yoksa sadece işin mi bu?” Şimşek cevap vermedi. Sadece kuyruğunu hafifçe salladı ve masaya baktı. Hâlâ et bekliyordu.