Maksymilian Salich #CSB, Gdańsk! 3CT.🇵🇱🇺🇦🇪🇺

To, co wczoraj zrobił Tomasz Sakiewicz w Krakowie, jest dla mnie czymś absolutnie niewybaczalnym. Kiedy ratownicy walczyli o życie postrzelonych ludzi, Sakiewicz na żywo opowiadał, że nie ma policji, że funkcjonariusze gdzieś zniknęli, a wszystkie rezerwy wysłano do Warszawy. Dorzucił jeszcze informację o rzekomej grupie cudzoziemców, która miała dokonać zamachu. Tymczasem sprawcą był Polak, a już trzy minuty po pierwszym zgłoszeniu policjanci wymieniali z nim ogień. Dwóch zostało rannych. Ludzie stojący obok Sakiewicza, będący w szoku po tym, co zobaczyli, krzyczeli, żeby przestał opowiadać bzdury. A on? Nawet nie mrugnął powieką. Dalej robił swoje, nazywając tych ludzi agresywnymi. W psychologii istnieje mechanizm nazywany społecznym wzmacnianiem zagrożenia (social amplification of risk). Polega na tym, że sposób przekazywania informacji może spotęgować społeczny strach, poczucie bezradności i utratę zaufania do instytucji. I właśnie dlatego takie zachowanie jest tak cholernie niebezpieczne. Bo co się stanie podczas kolejnej tragedii, kiedy ludzie przestaną wierzyć policji? Kiedy zamiast wykonywać polecenia służb, zaczną je kwestionować? To już nie jest tylko kwestia dziennikarskiej przyzwoitości. Tu stawką może być ludzkie życie. I teraz najważniejsze. Kilka dni temu prof. Tadeusz Kowalski mówił w TOK FM o około stu skargach na Republikę, które pozostają bez rozpatrzenia. I ja naprawdę chciałabym wiedzieć, co jeszcze musi się wydarzyć, żeby Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zaczęła wykonywać swoje obowiązki. Bo od dawna widzimy, jak zachowują się ludzie Republiki. Ale to KRRiT jest organem państwa, który ma stać na straży interesu publicznego. Nie wystarczy oburzać się na Sakiewicza. Odpowiedzialność za to, co wyprawia Republika, ponoszą jej ludzie. Ale winę za tolerowanie takich praktyk ponoszą również ci, którzy mają obowiązek reagować, a tego nie robią. Członkowie KRRiT powinni mieć dziś poważny problem ze spojrzeniem w lustro. Bo ich bezczynność może kiedyś kosztować kogoś życie.