پَریچ

اگه می‌دونستی اضطراب چه‌قدر رنج‌آور و فلج‌کننده‌ست، اون‌موقع درک می‌کردی که چرا بعضی آدم‌ها گاهی ناپدید می‌شن، قرارهاشون رو لغو می‌کنن و حتی از آدم‌هایی که دوستشون دارن هم فاصله می‌گیرن. می‌فهمیدی چرا همه‌چیز رو بیش‌ازحد تحلیل می‌کنن، چرا کم‌حرف و ساکت می‌شن و چرا سعی می‌کنن انرژی باقی‌مونده‌شون رو حفظ کنن. چون این‌جا مسئله‌ بی‌اعتنایی یا رفتار از روی بی‌میلی نیست، گاهی فقط تلاشی برای دَووم آوردنه. وقتی دستگاه عصبی‌ت مدام در حالت آماده‌باش قرار داره، حتی معمولی‌ترین کارهای روزمره هم می‌تونن برات دشوار و طاقت‌فرسا بشن. اون‌قدر که حتی، آرامش و آسودگی هم ممکنه برات غریبه به نظر برسن. اما اینو بدون که قرار نیست تا ابد این‌طوری زندگی کنی. اگر مغزت یاد گرفته که همیشه بترسه، پس می‌تونه دوباره یاد بگیره که احساس امنیت کنه.