piotrek 🇵🇱🇪🇺🌍♿⚡#silnirazem

Byli tam, gdzie trzeba, zrobili więcej niż mogli, jednak aby przeżyć, potrzebowali jeszcze lekarskich aniołów w okolicy. Alarm, strzelanina, w ich rejonie patrolowania zauważyli napastnika, który zadaje śmierć. Nie jechał szybko, bo był zajęty strzelaniem. Siedli mu na przysłowiowym ogonie, włączyli sygnały dźwiękowe, zameldowali o sytuacji i czekali na szansę interwencji. Z pewnością serce biło mocno, napastnik niemal na wyciągnięcie ręki, ale jak go zatrzymać w wąskich uliczkach Starego Miasta w Krakowie? On jest przygotowany do walki, oni ze zwykłego patrolu. Jednak są policjantami, to ich zadanie i odpowiedzialność. Obserwują, jak kule napastnika kładą kolejnych przypadkowych ludzi. Przeszywała ich myśl, co tu zrobić, jak zadziałać, aby przerwać tę masakrę. Przez radio informowali przełożonych, broń niemal sama się załadowała i była gotowa do użycia. Emocje i adrenalina wyzwalają poczucie obowiązku oraz świadomość zagrożenia. Jednak muszą działać. 27–letni starszy posterunkowy Artur Morański rok temu wziął ślub i przeniósł się z Powroźnika w gminie Muszyna, w powiecie nowosądeckim, do Krakowa. Jego młodszy, 24-letni kolega, starszy posterunkowy Jakub Kulik, był żołnierzem 6. Brygady Powietrznodesantowej i 18. Bielskiego Batalionu Powietrznodesantowego. Jest również związany z Ochotniczą Strażą Pożarną w Leszczynach. Dobrze wyszkolony, czekał na okazję do interwencji. Każda sekunda to zagrożenie czyjąś śmiercią lub kalectwem. W końcu napastnik uderzył w inny samochód. To była ta okazja, ten moment. Wyskoczyli z samochodu i zaczęli wzywać do poddania. Ale napastnik, 24-latek przebrany za żołnierza, z długą bronią, kamizelką kuloodporną, hełmem i zapasem amunicji, strzelał celnie i nie zamierzał reagować na wezwania. Dwa strzały położyły policjantów, ale wiedział, że żyją, a tylko usunęli się za samochód. Chciał ich dobić i wybiegł z boku, aby ich zobaczyć, strzelił, ale kula posłana od rannego i leżącego Artura Morańskiego przeszyła i jego ciało. Upadł na ziemię. Wtedy postrzelony w pierś Jakub Kulig z bólem wstał na nogi i z trudem podszedł do napastnika. Unieruchomił go kolejnymi strzałami. To koniec, jest bezpiecznie, udało się powstrzymać napastnika. Udało się! Uklęknął, potem usiadł przed napastnikiem, chciał go pilnować, chciał przeładować broń, ale siły odchodziły, w końcu osłabł z odniesionych ran i zemdlał. Wszyscy trzej z upływu krwi i odniesionych ran odchodzili na ulicy. I wtedy zjawili się lekarze. Przypadkowo nieopodal przebywali specjaliści z dużym doświadczeniem. Ruszyli do pomocy, chociaż nie mieli środków opatrunkowych i dostępu do sprzętu ratującego życie. To profesor Michał Pędziwiatr i doktor Mateusz Wierdak. Zabezpieczyli rany, wyznaczyli kierunek ewakuacji i przekazali oczekującym zespołom operacyjnym niezbędny zasób informacji. Znowu zdecydowanie, profesjonalizm i opanowanie zdziałały cuda. Policjanci, aby przeżyć, potrzebowali jeszcze takich aniołów lekarskich – i oni byli. Zjawili się. Moja koleżanka Beata Bojar napisała: „Profesorze Michale Pędziwiatrze i doktorze Mateuszu Wierdaku, brakuje mi słów podziwu, zachwytu, uwielbienia i szacunku. Wasz profesjonalizm, skromność, normalność, zwyczajne bycie człowiekiem zwaliły mnie na kolana, a jednocześnie wzniosły na szczyty dumy, że tacy ludzie istnieją w tym w połowie chorym kraju. Jesteście prawdziwymi bohaterami najwyższego kalibru, którzy uratowali bohaterskich i heroicznych policjantów. Prawdziwymi patriotami”. Trudno ocenić, ilu ludzi mogło jeszcze zginąć w Krakowie. Napastnik miał wiele egzemplarzy broni i spory zapas amunicji. Tylko zdecydowanie i odwaga policjantów powstrzymały dalszą masakrę ludności. Ta odwaga została nagrodzona wielką pomocą lekarzy, zaangażowanych przechodniów, tych, którzy oddawali krew, i wszystkich, którzy docenili ich poświęcenie. Przeżyli, chociaż jest to wciąż stan zagrażający życiu. Kule poszarpały ich ciała. Jednak idzie ku lepszemu. Chwała Bohaterom! Wszystkim ludziom solidarnej walki ze złem, które wdarło się na ulice Krakowa. Adam Mazguła PS Opis jest moją wolną interpretacją, opartą na doświadczeniu i niepełnej jeszcze wiedzy o tym, co stało się w Krakowie. #PrawdąWOczy #WPoczuciuOdpowiedzialności #TarczaWolnościSłowa #BronimyKonstytucji #ŻołnierzGorszegoSortu #PrawaCzłowieka #WolnośćSłowa