วัวทุกภาคส่วน

เมื่อวานมีนัดกับจิตแพทย์ประจำเดือน แต่หมอติดประชุม เลยต้องนั่งซักประวัติกับพยบ.หน้าห้องก่อนเพื่อรับยา พยบ.ชีก็ถามๆเราก็ตอบอาการไปตามจริง แต่จู่ๆชีก็พูดว่า “ถามจริงๆ ที่เป็นซึมเศร้านี่เครียดอะไรเยอะแยะอ่ะ? เราต้องปลงนะ ปล่อยวางนะ ไม่งั้นจะเป็นผีบ้า เป็นประสาทนะ” และอีกหลายคำพูดที่ชีพูดถามออกมา เหมือนไม่ใช่พยบ.วอร์ดจิตด้วยซ้ำ กุอึ้ง พยบ.ที่นั่งโต๊ะอื่นก็อึ้ง จากที่จะเล่ามากกว่านี้ นี่เลือกจะเก็บงำเอาไว้ พอเราบอกเป็นคนขี้กังวล ชอบคิดมาก ชีก็เถียงทุกคำที่กุบอก เช่น คิดมาก=คิดให้น้อยลงสิ จะคิดทำไมเยอะ เหนื่อยกับระบบงาน=ละทำไมไม่ลาออก รู้สึกไม่มีคุณค่า=เป็นถึงครู นี่ยังไม่ภูมิใจในตัวเองอีกเหรอ เป็นคนชอบเก็บปห.ไว้คนเดียว=บอกคนอื่นสิ ไม่งั้นใครจะช่วยได้ ไม่มีเป้าหมายในชีวิต=ถามจริงๆไม่มีเลยจริงเหรอน้อง ใช้ชีวิตยังไงโดยไม่มีเป้าหมายอ่ะ สุดท้ายชีก็เม้าคนไข้คนอื่นให้ฟัง(ทุเรศมากอันนี้) นี่ก็เอ่อ อ่า แหะ ก็ไม่ได้อยากรู้ เลยแอ๊บขอใบรับรองกับใบนัดครั้งต่อไปเลยได้มั้ย ชีก็เม้าไปปริ้นไปให้ จบปุ๊บกุกลับมาบ้านร้องไห้เลย สายตาพี่แกตอนมองแล้วถามนี่คือjudgingมาก สายตาเวทนาอ่ะ หวังว่าครั้งต่อไปคงไม่เจอชีอีก จิตตกเลยกุว