پوشیده

همان‌طور که اگر خیابانی را در پاریس به‌سوی هر یک از جهات اصلی قطب‌نما ادامه دهیم، دیر یا زود به اقیانوس می‌رسیم، با افزایش تدریجی شدتِ یک احساس یا عاطفه نیز به مرگ می‌رسیم: تجربه‌ای که بی‌پروا باد می‌کند، سرانجام می‌ترکد و در نیستی گم می‌شود؛ لحظه‌ای می‌رسد که رشته پاره می‌شود!↓

مرگِ خودِ شخص (برای خودش) آینده‌ای است که هرگز گذشته نخواهد شد، مگر برای بازماندگان، و حتا حال هم نخواهد شد، مگر برای شاهدان. … و برعکس، تولدِ خودِ شخص (برای خودش) گذشته‌ای است که هرگز حال نبوده و به طریقِ اولا آینده هم نبوده است… جز برای پدر و مادرش. ↓

همان‌گونه که اندامِ پیرشده آسیب‌هایش را هرچه بدتر ترمیم می‌کند و پیامدهای ضربه‌ها را هرچه کندتر جبران می‌کند، امیدِ خوش‌بینانه نیز که گام‌به‌گام با انکارهای پی‌درپیِ شکست و سرخوردگی می‌جنگد، روزبه‌روز کم‌باورتر می‌شود و هر سال پشتیبانی از آن دشوارتر؛ ↓

بخوام میزان حسادت رو که دیدم بگم: یه خانم سرپرست خانوار توی همسایگی‌مون هست که سه‌تا بچه داره و با مغز کردن پسته زندگی‌ش رو می‌گذرونه و کل یارانه‌شون رو هم شوهر معتادش می‌گیره خرج مواد می‌کنه. چند مدت بود که یه خانم چیتان پیتانی با یه شاسی می‌اومد و براشون چیز میز می‌آورد.