👑محمود🖤🖤🖤

جناب Alireza : اتفاقا تا جایی که امکان داشت، به صحبت‌های ایشان گوش کردم. از شما هم دعوت می‌کنم یک‌بار دیگر توییت بنده را با دقت مطالعه بفرمایید و پرسش‌هایی را که مطرح کرده‌ام مرور کنید. بنده صرفا سؤال پرسیدم؛ بدون کوچک‌ترین اتهام، پیش‌داوری یا نسبت دادن تخلف به کسی! دوست عزیز، سؤال پرسیدن ایراد نیست؛ کورکورانه پذیرفتن و بدون پرسش و بررسی عمل کردن، ایرادی به‌مراتب بزرگ‌تر است! صحبت از حدود ۷۰۰ هزار دلار پول است؛ پولی که به نام جاویدنام‌ها و خانواده‌های داغدارشان جمع‌آوری شده است. آیا انتظار شفافیت درباره چنین مبلغی، آن هم به نام جان‌باختگان راه آزادی ایران، خواسته‌ای غیرمنطقی است؟! از شما خواهش می‌کنم ویدیویی را که از آقای خطیبی منتشر کرده‌ام تماشا بفرمایید. ایشان در حضور شاهزاده صراحتاً می‌گویند که آنچه اشکشان را درمی‌آورد، داستان جاویدنام‌ها نیست، بلکه این است که «ما چطور ۵۰ سال شما را ندیدیم»! این سخنان خود ایشان است، نه برداشت و تفسیر بنده! اما نکته اصلی اینجاست: اگر ایشان به درستی کار خود ایمان دارند و عملکردشان عاری از هرگونه ایراد است، چرا به جای پاسخ دادن به پرسش‌های مشخص، راه بلاک کردن را انتخاب می‌کنند؟ مگر شفاف‌سازی درباره پولی که به نام خانواده‌های جان‌باختگان جمع‌آوری شده، مطالبه‌ای غیرمنطقی است؟ مگر کسی که سؤال می‌پرسد، لزوما اتهامی وارد کرده است؟ از چه زمانی پرسشگری به جرم تبدیل شده و مطالبه شفافیت، بی‌احترامی تلقی می‌شود؟! بنده نه حکم صادر کرده‌ام، نه کسی را متهم کرده‌ام و نه ادعایی درباره تخلف ایشان داشته‌ام. فقط و فقط چند سؤال روشن مطرح کرده‌ام که انتظار دارم پاسخ‌هایی به همان اندازه روشن داشته باشند. اعتماد عمومی با پاسخ‌گویی ساخته می‌شود، نه با مسدود کردن صدای پرسشگران! و در پایان، یک نکته: بلاک کردن، به‌خودی‌خود اثبات هیچ تخلفی نیست؛ اما وقتی به جای پاسخ به پرسش‌های مشروع و مشخص اتفاق می‌افتد، قطعاً جای بسی تأمل دارد! پرسشگری نه دشمنی است، نه تخریب؛ بلکه ابتدایی‌ترین حق هر شهروند آگاه و مسئول است. قرار نیست برای حمایت از یک هدف مقدس، حق سؤال کردن و اندیشیدن را کنار بگذاریم!

آقای اشکان خطیبی، حالا اجازه بدهید مستقیماً سراغ ادعای جمع‌آوری ۷۰۰ هزار دلار و شیوه دریافت و توزیع این کمک‌ها برویم! شما اعلام کرده‌اید که طی هفت ماه، با کمک ایرانیان خارج از کشور، ۷۰۰ هزار دلار برای بازماندگان کشتار جمع‌آوری کرده‌اید و این پول از طریق شما به دست آنان رسیده است. همچنین گفته‌اید صدها پرونده همچنان روی میزتان باقی مانده است. اما نکته‌ای در توضیحات شما وجود دارد که بیش از هر چیز نیازمند شفاف‌سازی است! ۱. چرا کمک از داخل ایران پذیرفته نمی‌شود، مگر به‌صورت رمزارز؟ شما نوشته‌اید که فقط از خارج ایران کمک دریافت می‌کنید و تنها استثنا برای کمک‌های داخل کشور، رمزارز است. سؤال من این است: مگر مقصد نهایی این کمک‌ها، خانواده‌های آسیب‌دیده در داخل ایران نیست؟ اگر پول در نهایت باید به دست خانواده‌های داخل ایران برسد، طبیعتاً باید سازوکاری برای پرداخت به آنان وجود داشته باشد. پس چرا امکان کمک مستقیم یک ایرانی به خانواده‌ای دیگر در داخل کشور، در مواردی که امنیت طرفین اجازه می‌دهد، فراهم نیست؟ اگر برای رساندن کمک‌ها به خانواده‌ها مسیر پرداخت داخلی دارید، چرا همان مسیر نمی‌تواند برای کمک مستقیم و داوطلبانه خیرین داخل ایران استفاده شود؟ و اگر انتقال مستقیم خطر امنیتی دارد، دقیقاً چه تفاوتی میان خطر دریافت کمک از داخل کشور و دریافت پولی وجود دارد که ابتدا در خارج جمع‌آوری شده و سپس به همان خانواده‌ها می‌رسد؟ ۲. چرا برای کمک‌های داخل ایران، رمزارز را استثنا کرده‌اید؟ آیا استفاده از رمزارز واقعاً خطر امنیتی را کاهش می‌دهد؟ بر چه اساسی؟ تراکنش‌های بسیاری از رمزارزها قابل ردیابی‌اند و تبدیل آن‌ها به پول نقد نیز می‌تواند خطراتی برای دریافت‌کننده ایجاد کند. چه کسی مسئول ارزیابی این خطرات است؟ آیا خانواده‌ها از شیوه انتقال و پیامدهای احتمالی آن اطلاع دارند؟ ۳. چرا کمک‌های بالای پانصد یورو، دلار یا پوند باید از طریق حساب Revolut یا Wise شخص شما انجام شود؟ در توضیحاتتان گفته‌اید برای مبالغ بالا، کمک‌کنندگان از شما اطلاعات حساب دریافت کنند. چرا حساب شخصی یک فرد مشهور باید مسیر دریافت کمک‌های عمومی باشد؟ آیا این حساب‌ها صرفاً برای کمک‌های انسان‌دوستانه استفاده می‌شوند یا با تراکنش‌های شخصی شما مشترک‌اند؟ آیا حسابرسی مستقل و گزارش قابل بررسی از ورودی‌ها و خروجی‌های این حساب‌ها وجود دارد؟ ۴. چرا کمک‌کننده نباید مستقیماً به خانواده نیازمند کمک کند؟ اگر خانواده‌های آسیب‌دیده شناسایی و تأیید شده‌اند، می‌توان با رضایت آنان و با رعایت ملاحظات امنیتی، امکان کمک مستقیم و محرمانه را فراهم کرد. در چنین شرایطی، چرا باید یک چهره مشهور به واسطه مالی تبدیل شود؟ البته ممکن است انتقال مستقیم در برخی پرونده‌ها خطرناک یا ناممکن باشد؛ اما این محدودیت باید توضیح داده شود، نه اینکه صرفاً از مردم خواسته شود به یک فرد اعتماد کنند. ۵. هفتصد هزار دلار دقیقاً چگونه توزیع شده است؟ چه میزان از این مبلغ به خانواده‌ها پرداخت شده؟ چه میزان باقی مانده؟ هزینه‌های انتقال چقدر بوده؟ چه کسی پرداخت‌ها را تأیید کرده و چه سازوکاری مانع پرداخت تکراری یا اشتباه شده است؟ انتظار انتشار نام خانواده‌ها یا اطلاعات بانکی آنان را ندارم. اما ارائه گزارش مالی تجمیعی و حسابرسی مستقل، بدون افشای هویت قربانیان، امکان‌پذیر است. ۶. صدها پرونده باقی‌مانده بر چه اساسی بررسی می‌شوند؟ چه کسی تصمیم می‌گیرد کدام خانواده واجد شرایط است و کدام خانواده در اولویت قرار دارد؟ آیا معیارهای مشخص و مکتوبی وجود دارد یا این تصمیم‌ها صرفاً به تشخیص شخص شما گرفته می‌شوند؟ آقای خطیبی! من نه درباره نیت شما قضاوت می‌کنم و نه بدون مدرک ادعایی درباره سرنوشت این پول‌ها مطرح می‌کنم. اما وقتی از مردم درخواست می‌کنید صدها هزار دلار برای کمک به آسیب‌دیدگان در اختیار سازوکاری قرار دهند که خودتان معرفی کرده‌اید، پرسش درباره امنیت انتقال، حسابرسی، نحوه انتخاب دریافت‌کنندگان و شفافیت مالی، نه تخریب است و نه دشمنی! کمک به آسیب‌دیدگان، مجوز معافیت از پاسخ‌گویی نیست. اگر انتقال پول از داخل ایران خطرناک است، باید توضیح داده شود چرا مسیرهای دیگر امن‌ترند. اگر حساب شخصی برای دریافت کمک استفاده می‌شود، باید سازوکار نظارت بر آن روشن باشد. اگر صدها پرونده بررسی می‌شوند، باید معیارهای تصمیم‌گیری مشخص باشند. و این دقیقاً همان نکته‌ای است که همواره درباره بت‌سازی از سلبریتی‌ها مطرح کرده‌ام: شهرت، صلاحیت مالی ایجاد نمی‌کند. محبوبیت، جای حسابرسی را نمی‌گیرد. و نیت خیر، هیچ‌کس را از پاسخ‌گویی معاف نمی‌کند. امیدوارم این بار به جای بلاک کردن پرسشگران، شاهد پاسخ‌هایی مستند، دقیق و شفاف باشیم #جاويدشاه‌

نه توضیحی لازم است، نه تفسیری! گاهی نحوه بیان، از خود کلمات گویاتر است. #جاویدشاه #KingRezaPahlavi