Roald Schoenmakers Libertarian and small business owner in digital marketing in Spain + Argentina.
The Netherlands
Joined October 2008
- Tweets131K
- Following4.4K
- Followers9.1K
- Likes76.4K
De Medici: hoe bankiers en politici de macht over het geld veroverden
In het Florence van de vijftiende eeuw ontstond een financieel machtscentrum dat laat zien hoe kredietschepping, bankiersprivileges en politieke macht elkaar versterken.
In 1397 richtte Giovanni di Bicci de’ Medici de Banco dei Medici op. Onder zijn zoon Cosimo groeide deze uit tot een internationaal bankimperium met vestigingen in Londen, Brugge, Rome en andere Europese handelscentra. De familie beheerde pauselijke financiën, financierde internationale handel en verstrekte kredieten aan vorsten.
Een belangrijk instrument was de lettera di cambio, de wisselbrief. Daarmee konden internationale betalingen en krediettransacties plaatsvinden. Via wisselkoersconstructies konden bankiers bovendien het kerkelijke renteverbod omzeilen.
Maar het fundamentele probleem lag dieper.
De Medici combineerden depositobankieren met kredietverlening op basis van fractionele reserves. Daardoor ontstonden verplichtingen tegenover depositohouders die niet volledig door onmiddellijk beschikbare reserves werden gedekt.
Precies dit mechanisme analyseert de Oostenrijkse econoom Jesús Huerta de Soto in Money, Bank Credit, and Economic Cycles.
Volgens Huerta de Soto schendt fractioneel bankieren het juridische karakter van direct opeisbare deposito’s. Banken lenen middelen uit die depositohouders tegelijkertijd als onmiddellijk beschikbaar beschouwen.
Wanneer hierdoor kredietexpansie ontstaat zonder overeenkomstige vrijwillige besparingen, worden rentetarieven kunstmatig gedrukt. Ondernemers investeren in projecten waarvoor onvoldoende reële middelen beschikbaar zijn.
De Oostenrijkse conjunctuurtheorie verklaart hoe zulke kunstmatige hoogconjuncturen uiteindelijk leiden tot verkeerde investeringen, liquiditeitsproblemen en economische crises.
De Medici combineerden hun financiële activiteiten bovendien met politieke macht.
Cosimo beheerste de Florentijnse politiek via patronage, financiële afhankelijkheden en informele machtsnetwerken. De bank onderhield nauwe relaties met de pauselijke administratie en Europese vorstenhuizen.
Financiële macht leverde politieke invloed op. Politieke connecties versterkten de commerciële positie van de bank.
Onder Lorenzo de’ Medici verslechterde het bankbedrijf. Riskante kredieten, slecht toezicht en verliezen bij buitenlandse vestigingen ondermijnden het imperium. In 1494 stortte de bank definitief in.
Huerta de Soto trekt uit de geschiedenis van het bankwezen een radicale conclusie.
Direct opeisbare deposito’s moeten volledig door reserves gedekt zijn. Kredietverlening moet worden gefinancierd met daadwerkelijk beschikbaar gestelde besparingen. Centrale-bankprivileges en politieke bescherming van banken moeten verdwijnen.
Zijn alternatief is een vrije monetaire orde gebaseerd op eigendomsrechten, contractuele aansprakelijkheid, concurrentie en monetaire discipline.
De geschiedenis van de Medici toont hoe financiële en politieke macht elkaar kunnen versterken, terwijl onverantwoord kredietbeleid uiteindelijk zelfs machtige bankiers kan ruïneren.
Het moderne centrale-bankstelsel heeft de verwevenheid tussen banken en staten verder geïnstitutionaliseerd. Geldschepping en kredietexpansie worden mede beïnvloed door politieke besluiten en centrale-bankbeleid.
De libertaire conclusie is helder:
Geen politiek beschermde bankiers. Geen staatsprivileges voor kredietschepping. Geen afwenteling van financiële risico’s op burgers en belastingbetalers.
Geld moet de vrije samenleving dienen, niet de macht van bankiers en politici.
@Handre @MisesNL
Wanneer zelfs @arjenlubach begrijpt dat de Franse hiperstaat niet meer te redden is, dan is de kettingzaag ook niet meer ver weg.
youtu.be/Cl1swKdyqQw?si=w5eW…
Vialidad, Cuadernos de las Coimas, Hotesur, Los Sauces, Memorándum con Irán, Ruta del Dinero K, Ciccone, Sueños Compartidos, los bolsos de José López, Once, Odebrecht…
Cristina ya tiene condena firme. Máximo enfrenta causas judiciales. Báez, Boudou, De Vido, Jaime, López y tantos otros completan un extenso historial de procesos, con condenas, absoluciones y causas todavía abiertas.
Y ahora se entiende la estrategia inmobiliaria del kirchnerismo: comprar los departamentos del edificio de San José 1111, en pleno centro porteño, donde Cristina cumple prisión domiciliaria.
Con tantos compañeros pasando por Tribunales, mejor ir ampliando las instalaciones.
La primera cárcel privada del kirchnerismo, financiada por sus propios protagonistas.
Eso sí que es planificación a largo plazo. ¡Y sin necesidad de expropiar!
Handboek van de volmaakte Europese idioot
Een libertaire aanklacht tegen links, rechts en de politieke klasse die Europa verneukt en verstikt
In 1996 publiceerden Plinio Apuleyo Mendoza, Carlos Alberto Montaner en Álvaro Vargas Llosa het legendarische Handboek van de volmaakte Latijns-Amerikaanse idioot. Een vernietigende kritiek op de politieke en intellectuele mythes waarmee zowel links als rechts staatsinterventie, protectionisme, nationalisme, collectivisme en economisch wanbeleid rechtvaardigden.
Dertig jaar later verdient Europa zijn eigen editie.
Welkom bij het Handboek van de volmaakte Europese idioot.
De volmaakte Europese idioot kan radicaal socialist, christendemocraat, conservatief, etno-nationalist of sociaaldemocraat zijn. Zijn politieke kleur verandert, maar zijn geloof in de almachtige staat blijft onaangetast.
Links wil de economie besturen namens de gelijkheid. Rechts namens de natie, traditie of nationale veiligheid. Beiden vinden dat politici beter weten hoe burgers hun leven, geld en eigendom moeten beheren.
De socialist wil inkomens herverdelen. De nationalist wil industrieën beschermen. De conservatief wil ook nog bepaalde levenskeuzes reguleren. De christendemocraat noemt zijn interventies solidariteit. De sociaaldemocraat spreekt van sociale rechtvaardigheid.
Verschillende vlaggen, dezelfde dwangmiddelen.
Wanneer de woningmarkt vastloopt door bestemmingsplannen, bouwbeperkingen en vergunningen, eisen ze meer overheidsingrijpen. Wanneer energie duurder wordt door belastingen en politieke keuzes, verlangen ze subsidies en prijsplafonds.
Iedere mislukte interventie vormt voor hen het bewijs dat er onvoldoende is geïntervenieerd.
De volmaakte Europese idioot spreekt graag over marktfalen, maar zelden over overheidsfalen. Hij vergeet dat politici en ambtenaren eveneens persoonlijke belangen nastreven, met één essentieel verschil: zij beschikken over dwangmiddelen en besteden andermans geld.
Links wil een Europese planeconomie voor het klimaat. Rechts wil een Europese industriepolitiek voor “strategische autonomie”. Beide kampen vertrouwen op bureaucraten die investeringen, technologie en productie moeten sturen.
De Oostenrijkse economen Ludwig von Mises en Friedrich Hayek legden al uit waarom centrale planners de verspreide kennis, subjectieve voorkeuren en ondernemende ontdekkingsprocessen van miljoenen individuen niet kunnen vervangen.
Maar onze Europese idioot heeft geen economische theorie nodig. Hij heeft een ministerie, een commissie en een vijfjarenplan.
Hij noemt zichzelf progressief, patriottisch of verantwoordelijk, terwijl hij concurrentie beperkt, gevestigde belangen beschermt en nieuwkomers buitensluit.
Hij zegt de armen te verdedigen, maar maakt arbeid duurder, woningen schaarser en ondernemerschap ingewikkelder.
Hij zegt de nationale soevereiniteit te beschermen, maar vergeet dat de belangrijkste soevereiniteit die van het individu over zijn eigen leven is.
De grootste paradox is dat Europa zijn historische welvaart mede dankt aan precies die vrijheden die zijn politieke klasse steeds verder ondergraaft.
Álvaro Vargas Llosa en zijn medeauteurs begrepen dat het probleem van Latijns-Amerika nooit uitsluitend links was. Ook militaire dictaturen, nationalistische regeringen en conservatieve machthebbers konden economische vrijheid vernietigen.
Europa herhaalt dezelfde fouten, verpakt in democratische procedures, Europese richtlijnen en nationale reddingsplannen.
De oplossing is geen rechtse of linkse machtswisseling die dezelfde staatsmachine opnieuw bemant.
Europa heeft minder politieke macht, lagere belastingen, vrije concurrentie, gezonde overheidsfinanciën en onaantastbare individuele rechten nodig.
De volmaakte Europese idioot stemt links of rechts, maar verwacht telkens opnieuw dat de staat hem zal redden van de problemen die diezelfde staat veroorzaakt.
Misschien wordt het tijd dat beide kampen het oorspronkelijke handboek lezen.
🤖 Made with AI
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
The greatest heist in world history...
Seven men boarded a private railroad car in New Jersey on the night of November 22, 1910, under fake names, and by the time they reached Jekyll Island, Georgia, they had begun drafting the legislation that would hand control of American money to the banks that needed controlling.
Nelson Aldrich organized the trip. He was a Rhode Island senator, the father-in-law of John D. Rockefeller Jr., and the chairman of the National Monetary Commission. He brought Paul Warburg of Kuhn, Loeb and Company, Frank Vanderlip of National City Bank, Henry Davison of J.P. Morgan and Company, and a handful of other men whose combined institutions held one-quarter of the world's investable wealth. They told no one. They used first names only on the island. The servants who staffed the Jekyll Island Club were replaced before arrival.
The cover story, once the trip leaked years later, was that these men gathered to reform a broken banking system for the public good. How generous of them.
They built a cartel with a government badge. The Federal Reserve would act as a lender of last resort, meaning your tax dollars and your inflated purchasing power would backstop the riskiest decisions made by the largest banks. Smaller banks, those that competed with Morgan and Rockefeller institutions, would face reserve requirements Washington enforced on their behalf. Credit expansion, which produces the boom-bust cycle you live through every decade, would now operate through a centralized mechanism immune from market discipline.
Warburg, who had spent years lobbying for a European-style central bank in America, drafted the core structure. Aldrich carried it to Congress. Congress passed it as the Federal Reserve Act on December 23, 1913, after many members had already left Washington for Christmas recess.
The scheme operated through rhetorical genius. They named it a reserve system, implying caution. They called it federal, implying public ownership. A private banking cartel now possessed the legal authority to manufacture money. You have been paying the interest on that arrangement ever since.
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
El Presidente @JMilei responde a quien todavía no siente la mejora en el bolsillo que cien años de decadencia no se arreglan en tres, y que la salida es el crecimiento, hoy cuatro veces y media superior al promedio del último siglo: “De esto se sale con crecimiento económico. Argentina hacía más de diez años que no crecía. La tasa de crecimiento de este periodo es cuatro veces y media más que el promedio histórico del último siglo. Es decir, y si nosotros, en octubre del año que viene, nos sacamos a la peste zurda de encima, aplastándolo con votos en las urnas, Argentina va a ir a niveles de riesgo país de doscientos puntos básicos y va a empezar a crecer a tasas del siete, ocho por ciento. En diez años duplica el PBI. Eso significa que de acá a veinte años usted cuadruplica el PBI per cápita. Es decir, nos volvemos un país desarrollado”.
Wist je dat Noord-Korea een unieke geografische positie deelt met slechts twee andere landen ter wereld? Het land grenst namelijk aan zowel Rusland als China.
De contrasten tussen deze twee grenzen zijn enorm. De grens met Rusland is via de Tumen-rivier slechts 17 kilometer lang. Aan de andere kant deelt Noord-Korea een grens van 1.416 kilometer met China, die grotendeels wordt gevormd door de Yalu- en Tumen-rivieren.
Naast Noord-Korea zijn Mongolië en Kazachstan de enige twee staten die directe landgrenzen delen met beide landen. Hoewel deze drie landen de buurlanden verbinden, is Noord-Korea de enige van het drietal met een directe, open verbinding naar de wereldzeeën via de Japanse Zee en de Gele Zee.
🤖 Made with AI
Murray Rothbard legt haarfijn uit waarom de vrije markt welvaart creëert en waarom de overheid niet kan bewijzen dat haar ingrijpen de maatschappelijke welvaart vergroot.
De kern van zijn betoog is eenvoudig: economische waarde is subjectief. Waarde bestaat niet onafhankelijk van mensen. Ieder individu heeft eigen doelen, voorkeuren en behoeften. Die voorkeuren worden zichtbaar wanneer mensen daadwerkelijk handelen en keuzes maken.
Rothbard noemt dit “demonstrated preference” of “aangetoonde voorkeur”.
Wanneer jij vrijwillig een brood koopt voor €3, toon je aan dat je op dat moment het brood hoger waardeert dan die €3. De bakker waardeert die €3 hoger dan het brood. Anders zou de transactie niet plaatsvinden.
Beide partijen verwachten erop vooruit te gaan. Niemand hoeft daarvoor de voorkeuren van anderen te kennen, te meten of centraal vast te stellen.
Dat is het wonder van vrijwillige samenwerking.
Rothbard rekent vervolgens af met een fundamentele misvatting van de traditionele welvaartseconomie: het idee dat individuele nutsbelevingen kunnen worden gemeten, opgeteld en onderling vergeleken.
Dat kunnen ze niet.
Er bestaat geen objectieve eenheid waarmee we kunnen vaststellen hoeveel voldoening iemand ervaart. We kunnen evenmin wetenschappelijk bewijzen dat €100 voor een arme meer nut oplevert dan €100 voor een rijke.
En toch bouwen politici complete herverdelingsprogramma’s op dergelijke onbewezen aannames.
Vervolgens komt Rothbard bij de overheid.
Vrijwillige transacties demonstreren dat beide deelnemers verwachten te profiteren. Overheidsingrijpen berust daarentegen op dwang. Belastingen worden niet vrijwillig betaald. Verboden verhinderen transacties die mensen anders zouden aangaan. Subsidies worden gefinancierd met middelen die onder dwang bij anderen zijn weggehaald.
Daarom kan de overheid volgens Rothbard nooit aantonen dat haar ingrijpen de maatschappelijke welvaart verhoogt volgens het unanimiteitscriterium van Pareto.
Dat onderscheid is cruciaal.
Een democratische meerderheid verandert dwang niet in vrijwilligheid. Wanneer 51 procent besluit de overige 49 procent te belasten, ontstaat daardoor geen unanieme instemming. Stemmen is geen economische transactie waarbij iedere deelnemer zijn eigen voorkeur kan realiseren.
Ook het argument van collectieve behoeften houdt volgens Rothbard geen stand.
Mensen kunnen vrijwillig samenwerken, verenigingen oprichten, infrastructuur financieren, verzekeringen organiseren en gezamenlijke voorzieningen realiseren. Daarvoor bestaat geen economische noodzaak om één organisatie een monopolie op geweld en belastingheffing te geven.
Zelfs het beroemde free rider probleem vormt geen automatische rechtvaardiging voor staatsdwang. Dat iemand profiteert van de investeringen van anderen zonder daarvoor rechtstreeks te betalen, bewijst geen marktfalen.
We profiteren allemaal dagelijks van kennis, uitvindingen en investeringen van vorige generaties.
Rothbards conclusie is radicaal.
De vrije markt is geen chaotisch systeem dat door politici moet worden gecorrigeerd. Zij is een proces van vrijwillige menselijke samenwerking waarin miljoenen individuen hun eigen doelen nastreven.
De overheid daarentegen vervangt vrijwillige keuzes door politieke bevelen.
Welvaart ontstaat door productie, ondernemerschap, kapitaalvorming en vrijwillige uitwisseling. Niet door politieke meerderheden die zich het recht toe-eigenen over andermans eigendom en vrijheid te beschikken.
Dat is de economische verdediging van laissez-faire. De morele verdediging begint bij individuele vrijheid en eigendomsrechten.
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
Mientras unos y otros discuten sobre la sostenibilidad de las pensiones y solo proponen parches (más impuestos y jubilaciones más tardías), nosotros lo tenemos claro: transicionar hacia un modelo de capitalización individual y ahorro libre.
Que tu jubilación dependa de tu trabajo y sea propiedad tuya, no de las promesas rotas del político de turno. – at Pozuelo de Alarcón, Spain
Staatsgreep tegen de rechtsstaat in Spanje.
Op 29 november a.s. zijn er parlementsverkiezingen in Spanje. Ondertussen heeft de regering van socialisten en communisten onder leiding van Pedro Sánchez geen aantoonbare uitvoering gegeven aan een bevel van het Spaanse Hooggerechtshof dat betrekking heeft op 163.020 potentiële kiezers.
De zaak begon bij een ministeriële instructie uit 2022, waarmee de regering-Sánchez de toepassing van de nationaliteitswet voor nakomelingen van Spaanse emigranten na de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) verruimde. Daardoor konden mensen de Spaanse nationaliteit en uiteindelijk het kiesrecht verkrijgen, terwijl de wettelijke grondslag voor een deel van die registraties wordt betwist.
Vox en Iustitia Europa stapten naar de rechter.
Op 10 september 2026 beval het Tribunal Supremo (hooggerechtshof) maatregelen om te voorkomen dat mogelijk onrechtmatig geregistreerde kiezers aan de verkiezingen zouden deelnemen.
De verantwoordelijkheid voor de uitvoering lag bij de uitvoerende macht onder leiding van premier Pedro Sánchez.
Op 12 oktober stelde het Hooggerechtshof vast dat de verantwoordelijke overheidsinstanties geen aantoonbare uitvoering hadden gegeven aan zijn bevel. Zelfs een benaderend aantal onderzochte dossiers ontbrak.
Dat betekent dat de regering-Sánchez verantwoordelijk is voor een overheidsapparaat dat een rechterlijk bevel niet aantoonbaar heeft uitgevoerd.
Het Constitutionele Hof wees op 21 oktober een spoedberoep van de Ombudsman af, omdat de gewone rechtsgang nog niet was uitgeput.
Dit is geen gewoon administratief conflict. Dit is een constitutionele crisis.
De regering van Pedro Sánchez mag rechterlijke uitspraken aanvechten. Maar zolang die bindend zijn, moeten de verantwoordelijke overheidsinstanties ze uitvoeren.
Zeker tijdens verkiezingen, wanneer de samenstelling van het kiesregister rechtstreeks invloed kan hebben op de verkiezingsuitslag.
Een staatsgreep vereist geen tanks of militairen. Ook door rechterlijke controle buiten werking te stellen kan een regering de constitutionele machtsorde ondergraven.
Pedro Sánchez draagt als premier de politieke verantwoordelijkheid voor de uitvoering van rechterlijke bevelen door zijn regering.
Een regering staat niet boven het Hooggerechtshof.
In Spanje is de socialistische klucht compleet. Links en extreemlinks gingen massaal de straat op voor inmiddels overleden Maricarmen (87), het arme oudje dat door de verschrikkelijke kapitalistische huisjesmelkers uit haar woning was gezet. Sánchez maakte haar tot nationaal symbool. Er kwam zelfs een Maricarmen-decreet.
En natuurlijk deed onze NOS enthousiast mee. Een hartverscheurend verhaal over het boegbeeld van de Spaanse woningcrisis. Inclusief demonstraties, traangas en boze activisten. Alle ingrediënten voor een socialistische tranentrekker.
Maar nu blijkt uit onderzoek van OKDiario dat Maricarmen jarenlang administradora única, enig statutair bestuurder, van vastgoedonderneming FIEBA S.A. was. Een naamloze vennootschap.
De cijfers van FIEBA over 1993: €8,41 miljoen aan activa en €755.917 winst.
Vervolgens werd ze bestuurslid van JINUR S.A., een vastgoedonderneming met 950 miljoen peseta’s maatschappelijk kapitaal, ongeveer €5,7 miljoen, gespecialiseerd in vastgoedinvesteringen en verhuur.
De heldin van de strijd tegen vastgoedinvesteerders had dus zelf aan het hoofd van een vastgoedonderneming gestaan.
Het blijft natuurlijk tragisch dat ze op 87-jarige leeftijd haar oude huurwoning verloor. Maar de politieke hypocrisie is werkelijk hilarisch.
En nu de NOS. Wanneer krijgen we het vervolg op jullie sentimentele Spaanse onzin sprookje? Een reconstructie van haar zakelijke verleden? De jaarcijfers? Haar bestuursfuncties?
Of is journalistiek onderzoek alleen nodig wanneer de feiten in het fantasievolle socialistische wereldbeeld passen?
nos.nl/l/2634066
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
Gracias Juan por este recuerdo!
El futuro gobernador de la provincia de La Pampa, @AdrianRavier, se reencontró con el profesor Jesús Huerta de Soto, director de su tesis doctoral en la Universidad Rey Juan Carlos de Madrid.
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
Es una enorme alegría dar la bienvenida en Madrid a @JMilei, Presidente de Argentina.
Sentimos un profundo afecto por esta nación hermana y deseamos de corazón que recupere el camino de la prosperidad tras tantos años de decadencia y pobreza.
Sus éxitos serán también los nuestros. Madrid es y siempre será su casa 🇦🇷
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
Merece la pena escucharlo.
José Carlos Díez (@josecdiez): «Hay que decirles la verdad a los jubilados. No podemos sacrificar el futuro del país y de nuestros hijos para pagar las pensiones».
«Necesitamos arreglar trenes y las carreteras, poner aire acondicionado en las aulas, invertir en defensa y tecnología y mejorar la educación».
La entrevista completa: theobjective.com/economia/20…
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
“Hester Bais, a Dutch lawyer and whistleblower who has exposed large-scale banking fraud involving interest-rate derivatives, added: “The proposal for just an internal FCA review troubles me deeply. The FCA’s proposal sends entirely the wrong signal. If a regulator can investigate itself whenever its own treatment of a whistleblower is questioned, then where does the whistleblower go when things have gone disastrously wrong?””
thebanker.com/content/2185f8…
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
🇦🇷🇪🇸l Milei y el profesor Jesús Huerta de Soto en la Universidad Rey Juan Carlos.
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
Elke keer maken zelfs de slimste economen dezelfde fout: omdat de economie zo stabiel en voorspelbaar is, kun je altijd tegen nul procent lenen. Geld lenen kost geen geld, dus maak maar torenhoge schulden, dan word je automatisch rijk. Nu betalen we de prijs voor deze gekte.
Argentinië onder Milei. Voorbeelden van concrete successen. Hier de nationale luchtvaartmaatschappij Aerolíneas Argentinas. Een waanzinnig succesverhaal.
Hier het interview van CNN met CEO Fabián Lombardo, met Engelse ondertiteling. De cijfers spreken boekdelen.
Aerolíneas Argentinas werd in 2008 onder de peronistische regering van Cristina Fernández de Kirchner opnieuw genationaliseerd. Wat volgde was zestien jaar verlies, subsidies, politieke inmenging en een bedrijfscultuur waarin de belastingbetaler uiteindelijk altijd de rekening betaalde.
Van 2008 tot en met 2023 leed de maatschappij volgens Lombardo in totaal US$ 4,6 miljard verlies. In diezelfde periode ontving het bedrijf US$ 8,047 miljard uit de Argentijnse schatkist. Gemiddeld US$ 502,94 miljoen per jaar. Zestien jaar achtereen.
Toen Milei in december 2023 aantrad, kreeg de nieuwe directie één ondubbelzinnige opdracht: Aerolíneas moest financieel zelfstandig worden. De regering zou geen geld meer blijven overmaken om verliezen te dekken.
En toen gebeurde er iets wat volgens de Argentijnse politieke klasse jarenlang onmogelijk was.
Het personeelsbestand werd teruggebracht van 12.000 naar 9.800 werknemers. Een vermindering van 2.200 arbeidsplaatsen, oftewel 18,3%.
Het aantal uitgevoerde vluchten bleef volgens Lombardo ongeveer gelijk. Met 18,3% minder personeel werd dus vrijwel dezelfde productie geleverd. Het vliegvolume per werknemer steeg daarmee met ongeveer 22,4%.
De nieuwe directie nam alle bedrijfsprocessen onder de loep. Werkzaamheden waarvoor vroeger vier werknemers nodig waren, bleken soms door twee mensen uitgevoerd te kunnen worden. Processen waren decennialang nauwelijks aangepast.
Verlieslatende routes werden geschrapt. Zelfs de verbinding met New York moest eraan geloven. Binnenlandse routes die niet eens hun variabele kosten dekten, verdwenen eveneens. Sommige werden uitsluitend om politieke redenen in stand gehouden.
Alle leverancierscontracten werden opnieuw onderhandeld.
En de resultaten?
In 2023 onder de Peronisten bedroeg het operationele verlies nog ongeveer US$ 390 miljoen.
In 2024 onder Milei boekte Aerolíneas een operationele winst van US$ 56,6 miljoen.
In 2025 volgde opnieuw winst: US$ 112,7 miljoen operationeel, bij een omzet van ongeveer US$ 2,2 miljard. De operationele marge bedroeg circa 5%.
Samen dus ongeveer US$ 170 miljoen operationele winst over twee jaar, precies de omslag die Lombardo in het interview beschrijft.
En dat gebeurde terwijl Milei tegelijkertijd de Argentijnse luchtvaartmarkt liberaliseerde.
Nieuwe buitenlandse maatschappijen kregen toegang. Het internationale aanbod van vliegtuigstoelen groeide volgens Lombardo met 40%, met uitschieters van 70% richting het Caribisch gebied en 60% richting Brazilië.
Het internationale passagiersverkeer groeide sinds 2023 met bijna 50%.
Aerolíneas moest dus zonder permanente subsidiëring concurreren in een veel opener markt. En werd winstgevend.
De maatschappij is nog altijd staatseigendom. Privatisering staat op de agenda.
De les voor Nederland?
Zestien jaar lang werd jaarlijks ruim een half miljard dollar belastinggeld overgemaakt om een nationale luchtvaartmaatschappij overeind te houden.
Milei draaide de subsidiekraan dicht, dwong het management tot efficiëntie en opende de markt voor concurrentie.
Het resultaat: 2.200 werknemers minder, vrijwel evenveel vluchten, US$ 170 miljoen operationele winst in twee jaar en een internationale luchtvaartmarkt die explosief groeit.
Viva la libertad, carajo! Vrijheid werkt!
youtu.be/TDyTeQX0eFc?si=oehm…
Roaldcs 🚲 📣 retweeted
Murray Rothbard took Mises's price theory and drove it to a destination Mises never reached.
Mises built the case that central planning fails because socialist planners cannot perform rational economic calculation without real market prices. Prices carry information that no committee can replicate. Rothbard accepted every word of this and asked the obvious follow-up: if state intervention distorts prices and destroys coordination, why stop your critique at the water's edge? Why exempt the state itself from the logic?
The answer required property rights. Rothbard grounded everything in self-ownership. You own your body. By extension, you own what you mix your labor with, provided you homestead it from a prior unowned state. Every other right flows from this. Taxation is the seizure of your property under threat of imprisonment.
From that foundation, Rothbard constructed anarcho-capitalism systematically, not as a utopian dream but as the logical terminus of taking rights seriously. Defense, arbitration, contract enforcement: private firms supply all of it in a competitive market. His 1973 book "For a New Liberty" laid this out with unflinching precision. His 1982 "The Ethics of Liberty" supplied the philosophical scaffolding.
What Rothbard accomplished was a fusion, not a compromise. Mises gave him the economic engine. Locke and Lysander Spooner supplied the moral chassis. The result was a system where aggression has no legitimate institutional home, including Congress, including the Federal Reserve, including every bureaucrat drawing a salary your paycheck funded involuntarily.
